บทที่ 1693 เธอเข้าใจอะไรฉันผิดใช่หรือเปล่า

จมูกของสมจิตแสบร้อน

เธอไม่เคยรู้สึกชื่นชอบตระกูลนนท์สัจทัศน์นามสกุลนี้มาโดยตลอด เธอยอมให้ตนเองเป็นธีรยา เด็กคนนั้นที่เติบโตในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า เป็นเด็กคนนั้นที่นามสกุลเดียวกับผู้อำนวยการสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า แต่วินาทีนี้เธอรู้ว่า หัวใจที่เยือกเย็นของตนเองมีความอบอุ่นขึ้นมาเล็กน้อย

“หนูไปดื่มน้ำ”

สมจิตรีบหมุนตัวกลับไป ถือโอกาสเช็ดน้ำตาข้างในดวงตาทิ้ง

พายุเห็นลูกสาวเช่นนี้ในใจก็รู้สึกไม่ค่อยจะดีนัก แต่ว่าประเพณีที่สืบทอดต่อกันมาของตระกูลนนท์สัจทัศน์อยู่ที่นั่น คนตระกูลนนท์สัจทัศน์จำนวนมากเพื่อคำสั่งเสียของบรรพบุรุษดำเนินการมาแล้วสองรุ่น ตอนนี้จะบอกให้ล้มเลิกใครก็ไม่เต็มใจ

แต่ว่าสมจิตเป็นลูกสาวของเขา

ลูกสาวคนนี้ไม่ได้เติบโตที่ตระกูลนนท์สัจทัศน์ตั้งแต่เด็ก มีสิทธิ์อะไรต้องให้เธอสืบทอดคำสั่งเสียอะไรของตระกูลนนท์สัจทัศน์ล่ะ?

สมจิตไม่รู้ว่าตอนนี้ในใจของพายุคิดอย่างไร แต่ถึงอย่างไรก็ค่อนข้างอยู่ที่นี่ต่อไปไม่ไหวแล้ว ออกจากห้องไปอย่างรีบร้อน กลับพบเข้ากับฟองน้ำที่หน้าประตู

“สมจิต ผลออกมาแล้ว”

ท่าทีของฟองน้ำเป็นมิตรอย่างยิ่ง

สมจิตกลับไม่ได้รู้สึกอะไร

ถึงอย่างไรเรื่องที่เธอเป็นลูกหลานตระกูลนนท์สัจทัศน์ก็ถือเป็นเรื่องที่กำหนดเอาไว้แล้ว เธอเปลี่ยนแปลงสายเลือดของตนเองไม่ได้ ดังนั้นต่อให้ฟองน้ำตรวจดีเอ็นเออีกสิบครั้งก็ยังคงเหมือนเดิม

เธอชักผลตรวจดีเอ็นเอมากจากในมือของฟองน้ำ ทิ้งเข้าไปในถังขณะโดยไม่ได้ดูแม้แต่น้อย จากนั้นยกเท้าก้าวเดิน

“สมจิต เธอเข้าใจอะไรฉันผิดใช่หรือเปล่า?”

ฟองน้ำมองดูสมจิต สายตาค่อนข้างร้อนรน

สมจิตกลับไม่พูดจา เพียงแค่มองดูเธออย่างเยือกเย็น สายตานั้นราวกับมองดูคนแปลกหน้าคนหนึ่งก็ไม่ปาน

ฟองน้ำเจ็บปวดแทบขาดใจในทันที

“สมจิต เธอต้องเข้าใจ ฉันทำแบบนี้ต่างก็เพื่อเผื่อไว้ ตอนนี้ข้างนอกตรวจสอบคนของตระกูลนนท์สัจทัศน์เข้มงวดมาก ก่อนหน้านี้เธอก็เป็นคนของกองทัพภาคอีก ดังนั้น…”

“งั้นคุณจับหนูไปเลยไม่ดีกว่า?”

คำพูดที่เย็นเฉียบของสมจิตกระแทกลงมา

ฟองน้ำชะงักในชั่วขณะ

ผ่านสายตาที่เย็นชาของสมจิต เธอราวกับเห็นสามีที่ผ่านมาของตนเอง

ที่ผ่านมาหลังจากที่สามีของเธอรู้สถานะของตนเอง หลังจากรู้เรื่องที่เธอทำทั้งหมดแล้วก็มองเธอด้วยสายตาแบบนี้เช่นเดียวกัน

ราวกับความรักในหลายปีนั้นล้วนเป็นของปลอม หายไปทั้งหมดในชั่วข้ามคืนยังไงอย่างงั้น

ใจของฟองน้ำเจ็บจนค่อนข้างทุกข์ทรมาน

“สมจิต พวกเราเป็นญาติ เธอจะต้องพูดจาติดหอกพกกระบองแบบนี้กับฉันให้ได้เลยหรอ? ระหว่างฉันกับเธอไม่ได้มีความแค้นฝังลึกหรอกมั้ง?”