บทที่ 1692 ทำไมเขาจะไม่เคยหา?

ทายาทตระกูลนนท์สัจทัศน์นับเป็นอะไร?

ความเป็นอันหนึ่งอันเดียวกันของพวกเขาตระกูลนนท์สัจทัศน์มีความเกี่ยวข้องอะไรกับเธอ?

หลายปีมานี้ หากไม่ใช่ยศพงศ์ ไม่ใช่ประเทศชาติ ไม่ใช่พี่น้องของกองทัพภาค เธอก็ตายอยู่ในแผ่นดินไหวใหญ่ครั้งนั้นไปตั้งนานแล้ว

คือยศพงศ์ที่ดึงเธอออกมาจากในซากปรักหักพัง คือทหารลูกหลานประชาชนของประเทศชาติที่มอบอาหารและความศรัทธาในการมีชีวิตอยู่ต่อไปให้กับเธอ ตอนนี้คิดไม่ถึงว่าสิ่งที่เธอเรียกว่าครอบครัวจะต้องการโค่นล้มความศรัทธาและผู้มีพระคุณของเธอ ฝันไปแล้วจริงๆ!

พายุมองเห็นความโศกเศร้าภายในดวงตาของสมจิต ก็รู้สึกทรมานอย่างห้ามไม่อยู่

“สมจิต ในปีนั้นทำลูกหาย พ่อกับแม่ของลูกก็ทุกข์ใจ”

“ทุกข์ใจแล้วเคยกลับไปหาหนูหรือเปล่าคะ?”

คำพูดของสมจิตทำให้คำพูดของพายุติดอยู่ที่ลำคอในทันที

ทำไมเขาจะไม่เคยหา?

แต่ว่าในตอนนั้นตระกูลนนท์สัจทัศน์ไม่เหมาะสมที่จะกลับไป เขาไหว้วานคนรู้จักจำนวนมากไปตามหา แต่ต่างก็ไม่มีคำตอบ โดยเฉพาะฟองน้ำ

“สมจิต ในปีนั้นเพื่อที่จะตามหาลูก คุณน้าของลูกกลับประเทศหลายต่อหลายครั้ง ลูกรู้ไหม? ในเวลานั้นสถานะของเธอน่าลำบากใจมาก คนจำนวนมากต่างก็กำลังออกหมายจับเธอ เพื่อการนี้เธอยอมไปทำศัลกรรม หลายปีมานี้เธอเดินทางเร่ขายอาวุธสงครามในแต่ละประเทศ ก็ไม่เคยหยุดที่จะสอบถามข่าวคราวของลูกเลย คุณน้าของลูกรู้สึกผิดต่อลูก พวกเราตระกูลนนท์สัจทัศน์ก็รู้สึกผิดต่อลูกเช่นเดียวกัน ตอนนี้ลูกกลับมาแล้ว พ่อไม่ขอร้องอย่างอื่น หวังเพียงแค่ให้ลูกคงอยู่ที่ตระกูลนนท์สัจทัศน์ให้ดี แม้ว่าลูกจะไม่ทำอะไรเลย พ่อกับแม่มองเห็นว่าลูกอยู่ก็มีความสุข”

คำพูดนี้ทำเอาสมจิตอดไม่ได้ที่จะหัวเราะอย่างประชดประชันขึ้นมา

“ไม่ทำอะไรเลย? พ่อกลัวว่าหนูจะทำอะไรคะ?”

ดวงตาของพายุปิดลงครู่หนึ่งกลับไม่ได้พูดอะไร แต่สายตาได้อธิบายทั้งหมดแล้ว

สมจิตเอ่ยขึ้นด้วยเสียงหัวเราะประชดประชัน “สุดท้าย คุณก็ยังคงไม่เชื่อหนู? ต่อให้หนูหักหลังนรมนเพื่อตระกูลนนท์สัจทัศน์ คุณก็ยังคงไม่เชื่อหนูใช่ไหมคะ? บนโลกใบนี้ยังมีพ่อที่ไม่เชื่อลูกสาว คุณทำให้หนูได้เปิดหูเปิดตาจริงๆ”

“สมจิต ไม่ใช่แบบนี้ พ่อของลูกไม่ได้พูดเช่นนี้”

จันทรารีบเอ่ยปากอธิบาย

เธอหาเด็กคนนี้มาตั้งนาน หาจนจะเป็นภาวะซึมเศร้าอยู่แล้ว

พายุเป็นเพราะเรื่องในปีนั้น ขาทั้งสองข้างกลายเป็นอัมพาต พวกเขาหลายปีมานี้ก็ไม่ได้มีลูกด้วยกันอีก บางทีนี่อาจจะเป็นบทลงโทษที่ฟ้ามอบให้กับพวกเขา หลังจากที่ทำสมจิตหายก็ไม่สามารถตั้งครรภ์ได้อีก ดังนั้นความรู้สึกที่จันทรามีต่อลูกสาวเพียงคนเดียวคนนี้ที่หายไปแล้วสามารถกลับคืนมาใหม่ได้นั้นคือความสุขความดีใจที่พูดไม่ออก

แต่สมจิตกลับมาก็เย็นชามาโดยตลอด ทำให้คนไม่สามารถสนิทสนมขึ้นมาได้

จันทราเสียใจเป็นอย่างยิ่ง

สมจิตเหลือบมองดูจันทรา ดวงตาที่เย้ยหยันสุดท้ายก็มีความโกรธขึ้นมาเล็กน้อย

ในบ้านหลังนี้ ก็มีเพียงแค่จันทราที่หวังดีกับเธอด้วยใจจริงล่ะมั้ง

“แม่ หนูหิวแล้วค่ะ”

“แม่ไปทำของกินให้ ลูกอยากกินอะไร?”

จันทราพอได้ยินสมจิตพูดเช่นนี้ ก็ดีใจขึ้นมาในทันที

“แม่ทำอะไรหนูกินหมดค่ะ”

สมจิตยกมุมริมฝีปากขึ้นเบาๆ

แม้ว่ารอยยิ้มของเธอไม่ถือว่าดีนัก แต่สำหรับจันทรา นั่นเพียงพอแล้ว

มองไปดูจันทราไปเตรียมของกินให้กับสมจิตอย่างอารมณ์ดี ดวงตาของสมจิตในที่สุดก็อ่อนลงมา

พายุมองเห็นฉากนี้ ในใจก็รู้สึกไม่ค่อยจะดีนัก

“ในปีนั้นที่ลูกเพิ่งหายตัวไป แม่ของลูกเป็นโรคซึมเศร้า หลายครั้งที่พ่อตื่นขึ้นมากลางดึกมองเห็นเธอกอดตุ๊กตาผ้าที่ลูกชอบเล่นยืนอยู่ที่บริเวณหน้าต่าง บางครั้งพ่อกลัวจริงๆว่าเธอจะกระโดดลงไปทั้งแบบนั้น เธอกินยา ทำร้ายตัวเอง ทุกครั้งต่างก็ทำจนบาดเจ็บไปทั่วทั้งตัว โทษตัวเองว่าทำลูกหาย ไม่ดูลูกให้ดี หลายปีมานี้ ลูกไม่ได้กลับมา เธอนอนหลับไม่ได้สนิทสักคืน ลูกกลับมาแล้ว เธอถึงได้รู้สึกว่ามีชีวิตกลับคืนมาใหม่อีกครั้ง สมจิต พวกเราคิดถึงลูกจริงๆ”

ฟังพายุพูดเช่นนี้ สมจิตเอ่ยขึ้นเบาๆว่า “คุณไม่คิดว่านี่คือผลกรรมหรอคะ? คนตระกูลนนท์สัจทัศน์ทำเรื่องเหี้ยมโหดไร้มโนธรรมมากมาย พระเจ้าทนดูต่อไปไม่ไหว ถึงได้ให้พวกคุณใช้ชีวิตอย่างเจ็บปวดทุกข์ทรมานเช่นนี้”

“สมจิต！คำพูดนี้ต่อไปห้ามพูดอีก โดยเฉพาะอย่างยิ่งห้ามพูดต่อหน้าคุณปู่กับคุณน้าของลูก เข้าใจไหม?”