บทที่ 1691 ตรวจดีเอ็นเออีกครั้ง

หลังจากที่จรัลต้อนรับพวกเขาเสร็จก็เรียกสมจิตมายังด้านหน้า

“สมจิต มา ปู่แนะนำให้หลานรู้จักเสียหน่อย นี่คือคุณน้าฟองน้ำของหลาน”

จรัลแนะนำหัวหน้าทีมที่เพิ่งกลับมาให้กับสมจิต คิดไม่ถึงว่าจะเป็นพยาบาลที่โรงพยาบาลทหารสนามรบของนรมนทางนี้ และก็เป็นหัวหน้าของสิบสองคนนั้น

สมจิตก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว มองดูฟองน้ำเล็กน้อย เป็นสาวงามคนหนึ่ง แต่น่าเสียดายที่เป็นคนใจคด

“คุณน้า！”

สมจิตควบคุมอารมณ์ เรียกออกมาคำหนึ่งเบาๆ แต่กลับไม่มีความรู้สึกอะไรมากนัก

ฟองน้ำมองดูสมจิต ขมวดคิ้วแน่น

“พ่อคะ นี่ก็คือลูกของพี่ใหญ่ที่หายไปเมื่อยี่สิบกว่าปีก่อน?”

จรัลหัวเราะพร้อมกับเอ่ย “ใช่ ในตอนแรกพวกเราอพยพออกจากประเทศＺอย่างเร่งรีบ ทำสมจิตหายไป ตอนนี้ไม่ง่ายเลยที่จะหาตัวกลับมาได้ แกไม่รู้หรอกว่าพี่ใหญ่ของแกดีใจแค่ไหน อีกทั้งตอนนี้สมจิตยังเป็นทหารปลดประจำการของกองทัพภาคประเทศＺสุดยอดมากเลยใช่ไหมล่ะ?”

ฟองน้ำกลับมองดูสมจิตอย่างเคลือบแคลงแล้วเอ่ยขึ้นว่า “ตรวจดีเอ็นเอแล้ว?”

“นี่เป็นรายงานผลการตรวจดีเอ็นเอ แกลองดูสิ”

จรัลนำรายงานผลการตรวจดีเอ็นเอส่งให้กับฟองน้ำ。

ฟองน้ำมองดูข้อมูลที่อยู่ด้านบน ค่อยมองดูใบหน้านั้นของสมจิตอีกครั้ง ดูเหมือนหน้าตาจะคล้ายกับพี่ใหญ่มากจริงๆ จากนั้นถึงได้เอ่ยขึ้นเบาๆว่า “เธอก็อย่าโทษว่าฉันระมัดระวังจนเกินเหตุเลยนะ ถึงอย่างไรตอนนี้ก็เป็นช่วงเวลาที่ตระกูลนนท์สัจทัศน์ของเราเกิดเรื่องมากมายไม่หยุด เธอดูว่าแบบนี้ดีหรือเปล่า? พวกเรามาตรวจดีเอ็นเอกันอีกครั้ง?”

“น้ำ！”

จรัลเห็นมุมริมฝีปากของสมจิตเผยรอยยิ้มเย้ยหยันออกมาแวบหนึ่ง อดไม่ได้ที่จะเอ่ยปากดุเธอ

“พ่อเป็นคนหาคนมาทำการตรวจดีเอ็นเอของสมจิตด้วยตัวเอง แกยังเชื่อใจพ่อไม่ได้อีกหรอ?”

“พ่อคะ ไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น เพียงแต่หนูคิดว่าตอนนี้เวลานี้ต้องระมัดระวังหน่อย”

“หนูตกลง คุณจะกระทำซ้ำไปซ้ำมายังไง ก็แล้วแต่คุณเถอะค่ะ จะตรวจก็รีบหน่อย หนูยังต้องกลับไปดูคุณพ่อของหนู”

เสียงของสมจิตเยือกเย็น ทำให้คนมีความรู้สึกมีระยะห่างมากอย่างไม่มีเหตุผล

ฟองน้ำขมวดคิ้วเล็กน้อย ไม่ค่อยชอบนิสัยที่เย็นชาขนาดนี้ของสมจิต เพียงแต่พวกเขาคนตระกูลนนท์สัจทัศน์เดิมทีก็ควรจะเป็นเช่นนี้

เธอไม่รู้ว่าตนเองเป็นความรู้สึกอะไรกันแน่ ความรู้สึกที่มีต่อท่าทีนี้ของสมจิตทั้งไม่พอใจทั้งรู้สึกได้รับการปลอบใจ

ในฐานะที่เป็นคุณน้า หลานสาวพูดจาเช่นนี้กับตนเอง เธอรู้สึกไม่พอใจเป็นธรรมดา แต่ในฐานะที่เป็นผู้รับช่วงต่อในอนาคตของตระกูลนนท์สัจทัศน์ เธอกลับรู้สึกว่าสมจิตเป็นเช่นนี้กำลังดี

ฟองน้ำความรู้สึกสับสน กลับยังคงหาคนมาเจาะเลือดให้กับตนเองและสมจิต

หลังจากเจาะเลือดเสร็จ สมจิตเอ่ยขึ้นอย่างราบเรียบว่า “ตอนนี้หนูกลับไปได้แล้วหรือยัง?”

“สมจิต หลานอย่าโทษคุณน้าของหลาน เธอเดินทางอยู่ข้างนอกมาตลอดทั้งปี ระมัดระวังหน่อยก็ไม่ผิดอะไร”

จรัลรีบเอ่ยปาก

สมจิตกลับเอ่ยขึ้นอย่างไม่แยแส “ปกติค่ะ แม่ค้าจำหน่ายอาวุธคนหนึ่งหนูยังสามารถคาดหวังให้เธอมีความรู้สึกที่ลึกซึ้งขนาดนั้นกับหนูได้หรอคะ? ยิ่งไปกว่านั้นหากไม่ใช่ว่าคุณพ่อของหนูอัมพาตไป คาดว่าเธอก็คงจะไม่เหนื่อยขนาดนี้ คุณน้าตอนนี้อายุสี่สิบกว่าแล้วล่ะมั้ง? แต่งงานหรือยัง? เพื่อตระกูลนนท์สัจทัศน์ชดเชยด้วยความสุขทั้งชีวิตของตนเอง คุณช่างน่านับถือจริงๆ”

“สมจิต！”