ตอนที่ 1690 ลูกได้ยินเข้าจะโกรธเอานะ

“พี่ว่าอะไรนะ? พี่ไปสนามรบต่างประเทศ? พี่รองถอนตัวออกมาแล้วไม่ใช่เหรอ?”

“พฤกษ์เป็นหัวหน้าทีมของทีมย่อยในการดำเนินการครั้งนี้ แต่กลับไม่รู้ว่าเป็นตายยังไง เขากับเจตต์จึงตามมาดูด้วยตนเอง ตอนนี้พฤกษ์บาดเจ็บหนัก เพิ่งโดนส่งเข้ามาที่โรงพยาบาลเขตสนามรบ บุริศร์กับพี่ฉันจึงไปที่อาณาเขตของศัตรูแทนเขา”

นรมนรีบเล่าสถานการณ์ของที่นี่อย่างคร่าวๆให้อรรณพฟัง รวมถึงเรื่องลูกหลานของตระกูลนนท์สัจทัศน์ด้วย

หลังจากอรรณพฟังจบจึงอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้วขึ้นมา

“อาณาเขตศัตรู? อาณาเขตของศัตรูตอนนี้คุ้มกันแน่นหนายากที่จะบุกเข้าไปได้ เขาเป็นบ้าไปแล้วเหรอ?”

“เขาไม่ได้บ้า! เขาแค่รู้ถึงภารกิจสำคัญกับความรับผิดชอบของตนเอง สงครามครั้งนี้ถ้าประเทศของพวกเราแพ้ เขตแดนต่างประเทศก็จะไม่มีเรื่องอะไรของประเทศพวกเราแล้วจริงๆ สถานการณ์ภายในประเทศตอนนี้นายก็รู้ ถ้าสูญเสียสนามรบต่างประเทศไป ธเนศพลที่คิดจะขึ้นไปสู่ตำแหน่งนั้นก็อาจจะเป็นไปไม่ได้แล้ว ไม่ต้องพูดถึงการละทิ้งความรู้สึกส่วนตัวเลย เดิมทีเขตแดนต่างประเทศก็หายไปจากประเทศพวกเราเมื่อหลายปีก่อนแล้ว ตอนนี้ประชาชนของที่นี่โดนอาณาเขตศัตรูควบคุมอยู่ คนจำนวนมากอยากกลับสู่ประเทศของตนเองจะแย่อยู่แล้ว บุริศร์กับพี่ฉันเป็นทหาร ในเมื่อถอนตัวออกมาแล้ว พวกเขาก็ยังเป็นทหารกองหนุนได้ เป็นทหารครั้งหนึ่ง ต้องเตรียมตัวให้พร้อมตลอดชีวิต ฉันเข้าใจเขา”

คำพูดของนรมนทำให้อรรณพตะลึงงัน

ก่อนหน้านี้เขายังรู้สึกว่านรมนไม่เหมาะสมกับบุริศร์ แม้จะไม่ได้พูดออกไป แต่ในใจกลับไม่ได้รู้สึกดีด้วย เพียงแต่ในฐานะที่เป็นเพื่อนสนิท เขาเคารพความรู้สึกกับการตัดสินใจของบุริศร์ก็เท่านั้น ตอนนี้เขาถึงได้มองนรมนเปลี่ยนไปอย่างเป็นทางการแล้ว

องค์ประกอบของผู้หญิงคนหนึ่งไม่นึกว่าจะยิ่งใหญ่ขนาดนี้ ต้องบอกว่าพี่รองสายตาเฉียบแหลมจริงๆ

อรรณพมองรมิดาที่ยังหลับสนิทอยู่ ปรากฏสีหน้าอ่อนโยนออกมา

ถ้าบนโลกนี้ไม่มีความอบอุ่นเลยสักนิด คงทำให้หัวใจของคนเราเหน็บหนาวจริงๆ

“พี่มนอยากให้ผมทำอะไร?”

อรรณพเอ่ยปากขึ้นทันที

แม้ว่านรมนจะเตรียมใจเอาไว้แต่แรกแล้ว แต่ตอนที่ได้ยินอรรณพพูดอย่างนี้ก็ยังคงชะงักงัน

“ถ้าฉันดึงประเทศของนายเข้ามาพัวพันด้วย นายคงไม่โทษฉันใช่ไหม?”

“โทษอะไรล่ะ? ผมก็เติบโตที่ประเทศZ สำหรับผม ประเทศZก็เป็นบ้านเกิดของผม ตอนนี้พวกพี่รองกำลังลำบาก สิ่งที่ผมเสียดายที่สุดในชีวิตนี้ก็คือไม่สามารถเป็นทหารอยู่ที่ประเทศZเหมือนพวกเขาสามคน ตอนนี้มีโอกาสได้ช่วยเหลือพวกเขาอีกแรง ผมจึงไม่มีอะไรต้องลังเล อีกอย่าง ต่อไปประเทศนี้ผมเป็นใหญ่ที่สุด ผมอยากทำอะไรใครจะกล้าพูดอะไรได้”

อรรณพยังคงมีน้ำใจต่อมิตรสหายเสมอ ทำให้นรมนซึ้งใจเหลือเกิน

“วางใจเถอะ ต่อไปประเทศFก็จะยืนอยู่ข้างนาย”

คำพูดนี้ของนรมนโดยหลักแล้วเท่ากับคำพูดของราเชน

อรรณพรู้ แค่นรมนพูด ราเชนต้องทำตามแน่นอน ถึงยังไงเขาก็เอ็นดูน้องสาวขนาดนี้

ดังนั้นไม่ว่าจะสำหรับประเทศชาติหรือสำหรับเรื่องส่วนตัว อรรณพก็ไม่รู้สึกว่าครั้งนี้เป็นเรื่องที่ฝืนใจ

นรมนบอกแผนการของตนเองให้อรรณพฟัง

อรรณพสวมเสื้อผ้าในเดี๋ยวนั้น เรียกประชุมทหารในทันที

ตอนที่รอให้อรรณพเริ่มดำเนินการโจมตี นรมนก็กำลังจัดการเหล่าคนเจ็บ

เธอแบ่งคนเจ็บออกเป็นสามกลุ่ม อาการค่อนข้างเบาเอาไว้ท้ายสุด เจ็บหนักสุดจะเป็นกลุ่มแรกที่ออกเดินทาง

แผนการของนรมนคือให้อรรณพพากำลังทหารจากบริเวณรอบนอกเข้าไปในวังอาณาเขตศัตรู ตอนที่กำลังดึงดูดความสนใจของพวกเขา เธอจะให้คนของอาณาจักรรัตติกาลทยอยส่งคนเจ็บออกไปเป็นกลุ่มๆ

ตอนนี้ทางด้านนี้ไม่สามารถไปทางเฮลิคอปเตอร์ได้ ทำได้เพียงเดินทางทางน้ำเท่านั้น

อรรณพเป็นคนจัดเตรียมเรือ หลังจากพวกเขาขึ้นเรือแล้วคนของอาณาจักรรัตติกาลจะคุ้มกันจนถึงที่สนามบินอำเภอน้ำสาย นั่งเครื่องบินส่งพวกเขากลับประเทศ

หลังจากจัดการทั้งหมดเสร็จแล้ว นรมนก็โทรหาธเนศพล ให้เขาจัดเตรียมคนมารับภายในประเทศ

ธเนศพลก็กำลังกังวลว่าคนเจ็บจะกลับมายังไง กำลังทหารของด้านนี้ไม่มีเวลาดูแลคนเจ็บอยู่แล้ว แต่ได้รับข่าวนี้จากนรมน จึงอดไม่ได้ที่จะคลายกังวล

“อื้ม ผมจะรีบจัดการ”

ทางด้านธเนศพลก็เริ่มจัดการ

ทั้งสามตระกูลเริ่มลงมือในเวลาเดียวกัน

พวกโสธรเพิ่งถึงอาณาเขตศัตรูก็ได้ยินเสียงห่ากระสุนปืนของแนวหน้า จึงตะลึงงัน

รองหัวหน้ามองไปทางประเทศ พูดขึ้น: “เริ่มรบกันอีกแล้วเหรอ?”

“สำหรับพวกเรามันเป็นเรื่องดี ถือโอกาสนี้ให้คนของพวกเรารีบเข้าไป ภายในครึ่งชั่วโมงต้องเข้าไปในอาณาเขตศัตรูให้ครบทั้งหมด”