ตอนที่ 1689 พวกเธอคืนดีกันแล้ว

คมทิพย์กับพฤกษ์อยู่ในห้องจนเบื่อสักพักแล้ว เมื่อได้ยินเสียงเฮลิคอปเตอร์ก็วิ่งออกมาโดยสัญชาตญาณ จึงเห็นนรมนยืนอยู่บนที่โล่งกำลังมองเฮลิคอปเตอร์ที่อยู่ไกลๆบนท้องฟ้า สีหน้าท่าทางเคร่งขรึม จึงอดไม่ได้ที่จะชะงักงัน

“เป็นอะไรไป? เกิดเรื่องอะไรเหรอ?”

“ไม่มีอะไรหรอก ให้โสธรออกไปดูรอบๆเฉยๆน่ะ ถึงยังไงที่นี่ก็ไม่ใช่ในประเทศ สถานการณ์เปลี่ยนแปลงได้ในชั่วพริบตา อีกอย่างที่นี่มีแต่คนเจ็บ ฉันต้องรับประกันความปลอดภัยของพวกเขา”

นรมนในตอนนี้ไม่อยากให้คมทิพย์รู้อะไรสักนิดเลย ถึงยังไงตอนนี้เธอก็ท้องอยู่ด้วย ได้อยู่ดูแลพฤกษ์ใช้ชีวิตเรียบง่ายกันสองคนก็ไม่เลวแล้ว ถ้าเป็นไปได้ นรมนอยากส่งพวกเขากลับประเทศด้วยซ้ำ

กลับประเทศ?

จู่ๆนรมนก็รู้สึกว่าหนทางนี้เป็นไปได้

ตอนนี้คนเจ็บพวกนี้ต้องหยุดอยู่ที่นี่ก่อนเป็นเพราะคนเจ็บบางคนไม่เหมาะสมที่จะเคลื่อนย้าย อีกอย่างเป็นเพราะที่นี่โดนปิดกั้น ตอนนี้ลูกหลานของตระกูลนนท์สัจทัศน์อยากให้คนเจ็บพวกนี้กลับประเทศจะแย่แล้วสินะ ดังนั้นถือโอกาสส่งคนเจ็บพวกนี้กลับก็อาจจะเป็นเรื่องดี

เพราะคนเจ็บพวกนี้โสธรจึงให้เธออยู่ที่นี่ แต่ถ้าคนเจ็บพวกนี้ไม่อยู่แล้วล่ะ?

นรมนตบๆไหล่ของคมทิพย์ ยิ้มพูดขึ้น: “เธอนี่เป็นดาวนำโชคของฉันจริงๆ”

“ห๊ะ?”

คมทิพย์ไม่เข้าใจ แล้วก็ไม่รู้ว่าประโยคไหนของตนเองที่ทำให้นรมนดีใจ แต่ถึงยังไงได้เห็นท่าทางมีความสุขของนรมน เธอก็รู้สึกสบายใจขึ้นเยอะเลย

“ฉันมีเรื่องจะบอกเธอ ฉันกับพฤกษ์พวก......”

“ฉันรู้ พวกเธอคืนดีกันแล้ว”

คำพูดของนรมนทำให้คมทิพย์เข้าใจได้ในทันที

“ดีนักนะ เธอแอบฟังพวกเราคุยกัน! นรมน เธอแอบฟังอยู่ที่มุมกำแพงได้ยังไง? เธอคือคุณนายนะ! ระวังตัวตนของเธอหน่อยดีไหม?”

พูดๆอยู่เธอก็จะเข้าไปจั๊กจี้นรมน แต่นรมนกลับหลบไปได้

“ฉันแอบฟังที่ไหนล่ะ? เธอเสียงดังจนได้ยินกันทั้งทางเดินแล้ว ฉันฟังอย่างโจ่งแจ้งเลยเข้าใจไหม?”

“เธอยังมีหน้ามาพูดอีก!”

เพราะเรื่องของพฤกษ์คมทิพย์จึงอารมณ์ดีเป็นพิเศษ หยอกเย้ากับนรมนอยู่สักพักก็รู้สึกเหนื่อยแล้ว จึงนั่งพักอยู่บนเก้าอี้

มองเมฆขาวที่ขอบฟ้า คมทิพย์พูดอย่างสบายใจ: “ฉันไม่เคยสังเกตเลยว่าท้องฟ้าด้านนี้มันฟ้าดีจัง”

นรมนก็นั่งอยู่ข้างเธอ ยิ้มพูดขึ้น: “นั่นเป็นเพราะคนที่เธอเป็นห่วงไม่อยู่ไง จึงไม่ได้สังเกตสิ่งเหล่านี้เลย”

อย่างเช่นเธอในตอนนี้

เพราะบุริศร์ไม่อยู่ เธอมองอะไรก็ไร้สีสันไปหมดเลย โดยเฉพาะตอนนี้ไม่รู้ว่าบุริศร์เป็นยังไงบ้าง

ราวกับฟังความคิดถึงที่อยู่ในคำพูดของนรมนออก คมทิพย์ชะงักเล็กน้อย นึกถึงเฮลิคอปเตอร์ก่อนหน้านี้อยู่สักพัก จู่ๆก็พูดขึ้น: “บุริศร์เกิดเรื่องแล้วใช่ไหม?”

นรมนชะงักไปทันที คิดจะปฏิเสธ แต่เห็นดวงตาที่เข้าใจทุกอย่างแล้วคู่นั้นของคมทิพย์ จึงอดไม่ได้ที่จะยิ้มพูดขึ้น: “ไม่มีเรื่องอะไรหรอก เธออย่าคิดมาก”

“ถ้าไม่มีอะไรจริงๆ เธอคงไม่มีสีหน้าท่าทีอย่างนี้หรอก นรมน เธอกับฉันไม่ได้เป็นเพื่อนกันมาปีสองปีนะ บุริศร์ไปอาณาเขตของศัตรูแทนพฤกษ์ของฉัน ถ้าเกิดเรื่องจริงๆ คนร่าเริงสดใสอย่างพฤกษ์ คงรู้สึกผิดไปตลอดชีวิต เธออยากทำอะไรก็ไปทำ ถึงฉันจะช่วยอะไรไม่ได้มาก แต่แค่เธอสั่งมา ตอนนี้ฉันยังพอจะทำได้”

เห็นสีหน้าของคมทิพย์ จู่ๆนรมนก็รู้สึกอบอุ่นใจ

เธอจับมือของคมทิพย์เอาไว้ พูดขึ้น: “เขาไม่เป็นอะไรจริงๆ อย่าคิดมาก ฉันแค่กังวลว่าอาณาเขตศัตรูที่ด้านนั้นจะลงมือกับคนเจ็บที่อยู่กับพวกเรา ถึงยังไงสถานการณ์สงครามที่แนวหน้ายังเอาชนะกันไม่ได้ ใครก็ไม่รู้ว่าวินาทีต่อไปจะเกิดอะไรขึ้น ส่วนคนเจ็บที่ด้านนี้เป็นกลุ่มที่เปราะบางจริงๆ”

กำลังทหารทั้งหมดอยู่ที่แนวหน้า ไม่มีกำลังทหารที่พอจะสามารถเจียดเวลาออกมาดูแลที่ด้านนี้ได้เลย ถ้าเธอเป็นเขตของศัตรู ไม่แน่อาจจะให้ที่นี่เป็นเป้าหมายโจมตีก็ได้ ดังนั้นการครุ่นคิดของโสธรน่าจะถูกต้อง

คมทิพย์ได้ยินนรมนพูดอย่างนี้จึงตกตะลึงไปชั่วครู่

ตอนที่เธอแค่คิดว่าจะพยายามช่วยคนเจ็บด้วยแรงอันน้อยนิดของตนเอง นรมนกลับนึกไปถึงสถานการณ์ของสงครามแล้ว นี่อาจจะเป็นช่องว่างระหว่างเธอกับนรมนสินะ

จู่ๆคมทิพย์ก็รู้สึกว่านรมนที่รู้จักเมื่อก่อนราวกับค่อยๆเปลี่ยนแปลง ทำให้เธอรู้สึกสูงส่ง รู้สึกอบอุ่น รู้สึกปลอดภัย