ตอนที่ 1688 ในที่สุด ก็ยังได้กอดเธอ

แต่โสธรเหมือนไม่ได้ยินอะไรเลย คุกเข่าอยู่บนพื้นด้วยความแน่วแน่

นรมนมองโสธร พูดอย่างไม่มีทางเลือก: “บุริศร์เป็นสามีของฉัน เป็นพ่อของลูกชายลูกสาวฉัน นายจะให้ฉันรออยู่เฉยๆ มันไม่เหมาะสมนะ”

“แต่คุณก็เป็นนายหญิงของอาณาจักรรัตติกาลนะครับ! ถ้าคุณอยู่ ก็จะยังมีความหวังอยู่บ้าง แต่ถ้านี่เป็นหลุมพรางที่อีกฝ่ายทิ้งไว้ล่ะครับ? คุณนาย คุณจะทำเพื่อประธานบุริศร์โดยที่ไม่สนใจอะไรเลยก็ได้ แต่ถ้าคุณติดร่างแหไปด้วย พวกผมจะทำยังไง? กองกำลังทหารขาดแม่ทัพไม่ได้ ผมเข้าใจความรู้สึกลึกซึ้งที่คุณนายมีต่อประธานบุริศร์ ผมโสธรขอสาบาน ต่อให้ต้องตายก็จะพาประธานบุริศร์กลับมาให้ได้ ขอให้คุณนายอยู่บัญชาการที่นี่เถอะครับ”

ดวงตาของโสธรระยิบระยับไปด้วยประกายจากละอองน้ำ เสียดแทงนรมนจนเจ็บปวดทันที

นรมนรู้ว่าเขาหวังดีกับตนเอง แต่......

“คุณนาย คุณลองคิดดูนะครับ ที่นี่มีแต่คนเจ็บทั้งนั้น ลูกหลานของตระกูลนนท์สัจทัศน์ที่ด้านหน้าไม่รู้ว่ามีทางหนีทีไล่อีกหรือเปล่า พฤกษ์กับคุณคมทิพย์ก็อยู่ที่นี่ ถ้าคุณออกไป พวกเขาจะทำยังไง? ถ้าอีกฝ่ายถือโอกาสตอนที่พวกเราออกไปจู่โจมที่นี่โดนไม่ทันตั้งตัวล่ะครับ? ดังนั้นคุณนาย คุณต้องอยู่ที่นี่ถึงจะเหมาะสมที่สุดครับ”

คำพูดของโสธรทำให้นรมนเงียบไปครู่หนึ่ง

เห็นนรมนค่อนข้างคล้อยตามแล้ว โสธรจึงพยายามพูดต่อไป: “คุณนาย ต่อให้เป็นผมคุณก็ยังไม่วางใจเหรอครับ? หรือคิดว่าผมจะสมคบคิดกับลูกหลานของตระกูลนนท์สัจทัศน์วางกับดักใส่ประธานบุริศร์ครับ?”

“นายพูดเกินไปแล้วนะ ลุกขึ้นมาก่อน”

นรมนยื่นมือมาประคองโสธรเอาไว้

เห็นนรมนค่อนข้างคล้อยตามแล้ว โสธรถึงได้ลุกขึ้นมา

เขามองนรมน ความคิดปะทุขึ้นมาเป็นระลอกๆ แต่กลับทำได้เพียงอดกลั้นเอาไว้ ตอนนี้สิ่งที่ควรพูดเขาพูดไปหมดแล้ว ก็ต้องดูว่านรมนจะเลือกยังไง

จริงๆแล้วโสธรยังมีความเห็นแก่ตัว

เพียงแค่นรมนไม่ไป รออยู่ที่นี่ก็จะไม่มีอันตราย เพียงแค่นรมนปลอดภัย เขาก็พอใจแล้ว

ในใจของนรมนค่อนข้างทรมาน

เธออยากไปตามหาบุริศร์ด้วยตนเองจริงๆ ถึงยังไงนี่ก็นานแล้ว เธอคิดถึงเขา ถ้าได้เจอเขาในทันทีคงดีที่สุดอย่างไม่ต้องสงสัยเลย แต่ที่โสธรพูดก็มีเหตุผล

ถ้านี่เป็นกลอุบายที่ล่อศัตรูให้เข้ามา ตนเองออกไปแนวหน้าก็คงโดนทำลายจนหมดสิ้นจริงๆ ถึงตอนนั้นอย่าพูดถึงบุริศร์เลย กลัวว่าคนของอาณาจักรรัตติกาลก็คงถอนกำลังกลับมาไม่ได้

นึกถึงตรงนี้ แม้นรมนจะทุกข์ใจ แต่ก็ยังพยักหน้าพูดขึ้น: “ก็ได้ ฉันจะให้นายไป แต่โสธร นายจำไว้นะ ต้องกลับมาอย่างปลอดภัย!”

มาถึงสนามรบต่างประเทศ นรมนจึงได้รู้ถึงความโหดร้ายของสงคราม

คนพวกนี้เธอเป็นคนพาออกมา เธอก็หวังว่าจะได้พาพวกเขากลับไปอย่างปลอดภัย

โสธรยิ้มขึ้นมาทันที

ยิ้มอย่างสดใสอย่างนั้น ผ่อนคลายอย่างนั้น ทำให้เธอค่อนข้างแสบจมูก

“ครับ!”

นรมนรู้มาโดยตลอดว่าโสธรหน้าตาหล่อเหลา เขากับพี่สาวของเขาไม่เหมือนกัน ถึงจะซีดเซียวไปบ้าง แต่กลับเป็นที่น่าดึงดูดใจ

ตอนนี้โสธรก็ยี่สิบกว่าปีแล้ว จู่ๆนรมนก็พูดขึ้น: “รอนายกลับมา ฉันจะพานายกลับประเทศ หาแฟนให้นาย แล้วแต่งงานกัน”

รอยยิ้มของโสธรชะงักงันอยู่บนใบหน้า

แฟนงั้นเหรอ?

ก็ดี

แค่คุณนายหวังเอาไว้ เขาแต่งก็ได้ ถึงยังไงชีวิตนี้กับคุณนายมันเป็นไปไม่ได้อยู่แล้ว จะแต่งกับใครก็เหมือนกัน

“ครับ”

โสธรยังคงยิ้มอย่างสดใส แต่ในใจกลับเจ็บปวดรวดร้าว

นรมนตบๆไหล่ของเขา พูดขึ้น: “สวมเสื้อกันกระสุนด้วยนะ ระวังหัวตัวเองให้ดี ในสนามรบมีมือปืนซุ่มยิงเสมอ จำคำฉันไว้นะ ต้องมีชีวิตกลับมา!”

“ครับ”

โสธรมองนรมนด้วยสายตาที่ลึกซึ้ง

เขารู้ถึงความโหดร้ายของสงครามดี และรู้ว่าตนเองไปคราวนี้ไม่รู้ว่าจะสามารถเอาตัวรอดกลับมาได้หรือเปล่า แต่ให้ความหวังนรมนเอาไว้คงดีกว่า

ถึงนรมนจะไม่ได้รู้สึกกับเขาอย่างนั้น แต่เธอเอาใจใส่ตนเอง ความเป็นห่วงที่มีต่อตนเองทำให้ในใจของโสธรซาบซึ้งมาก

นรมนหมดเรี่ยวแรงจะแบกรับสายตาที่เร่าร้อนของโสธรได้ เธอรู้สึกถึงอะไรบางอย่างอยู่ลางๆ แต่กลับรู้สึกว่าเป็นไปไม่ได้หรอก

เธออายุมากกว่าโสธร บางทีในใจของโสธรอาจจะให้เธอเป็นตัวแทนของพี่สาวก็ได้