ตอนที่ 1687 นายรู้ดีว่าฉันทำไม่ได้

ในหัวของพฤกษ์กำลังสับสน ตอนที่ได้รู้เรื่องพวกนี้ความงุนงงยังคงไม่สลายไป มองคมทิพย์ที่แม้ว่าจะถลึงตาใส่เขาอย่างดุดัน แต่ในดวงตากลับมีน้ำตาเอ่อออกมา ตาแดงๆ

เขามองท้องโตๆที่ยื่นออกมาของคมทิพย์อีกครั้งมาถึงสนามรบต่างประเทศอย่างไม่เกรงกลัวการเดินทางไกลๆเลย นึกถึงความรักที่คมทิพย์มีต่อตนเอง จู่ๆในใจของเขาก็พองตัว ถึงกับปวดร้าวในใจ

“ผมไม่ได้ไม่เชื่อคุณ เพียงแต่คนท้องอย่างคุณมาที่นี่ทำไม? ห่ากระสุนปืนที่ยิงกันอย่างต่อเนื่อง อันตรายขนาดนั้น คุณไม่กลัว......”

“ฉันกลัวนายตายแล้วไม่มีใครเก็บศพให้นาย ฉันไม่อยากอยู่ในประเทศรอคอยนายโดนส่งกลับมาโดยที่มีธงชาติคลุมอยู่บนร่าง แล้วฉันยังต้องรอนายอยู่ทางนั้นในฐานะของแม่ม่ายอีก พฤกษ์ต่อให้นายตายก็ยังเป็นผู้ชายของคมทิพย์อยู่ดี ฉันต้องเห็นนายเป็นคนแรกสิ”

จู่ๆคมทิพย์ก็สะอึกสะอื้น

พฤกษ์จับมือของคมทิพย์เอาไว้อย่างอดทนไม่ไหวอีกแล้ว ดึงเธอเข้ามาหาตนเอง เสียงแหบพร่าพูดขึ้น: “คมทิพย์ ผมให้โอกาสคุณได้ผ่านความเสียใจไปแล้ว นี่คุณเป็นบ้าหรือไง? ทำไมต้องดึงดันจะอยู่กับผมให้ได้?”

“ฉันพอใจ มันเกี่ยวกับนายหรือไง?”

ในที่สุดน้ำตาของคมทิพย์ก็ร่วงลงมา

พฤกษ์ปวดใจขึ้นมาทันที

“ไม่ว่าจะยังไง ต่อไปผมจะเอาอกเอาใจคุณ”

“แต่ไหนแต่ไรนายก็ควรจะเอาใจฉันอยู่แล้ว ฉันท้องลูกชายให้นายเชียวนะ”

คมทิพย์เอาใบหน้าของตนเองค่อยๆแนบลงไปในฝ่ามือของพฤกษ์ เสียงนั้นทำให้ในใจของพฤกษ์ซาบซึ้ง

“ยังไม่คลอดออกมาคุณก็รู้แล้วเหรอว่าเป็นผู้ชาย?”

“อืม ฉันเป็นคนตัดสินใจ”

พฤกษ์ยิ้มออกมาทันที

เขารู้สึกว่าผลกำไรที่ใหญ่สุดในการออกมาครั้งนี้ก็คือคมทิพย์

สิ่งที่คิดไม่ถึงที่สุดก็คือลูก

เขานึกไม่ถึงว่าจะได้เป็นคนที่มีลูกแล้ว

ถ้าบอกว่าไม่ซาบซึ้งก็คงเป็นคำโกหก หลังจากยอมแพ้ความคิดนี้ไปโดยสิ้นเชิง แต่ภรรยาของเขากลับบอกว่าเขามีลูกแล้ว ความรู้สึกอย่างนี้มันน่าตื่นเต้นเกินไปจริงๆ

“อื้ม คุณเป็นคนตัดสินใจ”

พฤกษ์รู้สึกว่าบาดแผลบนร่างกายไม่เจ็บแล้ว ในหัวใจในสายตาล้วนแต่เป็นความรู้สึกของคมทิพย์เท่านั้น

ในที่สุดเขาก็ทนไม่ไหวจับหัวคมทิพย์ลงมา ริมฝีปากที่เย็นเล็กน้อยประกบลงไปที่ปากของเธออย่างรวดเร็ว

ภายในห้องเงียบสนิท นรมนเองก็ไม่อยากเข้าไปสร้างความอึดอัด ทั้งสองคนที่แยกจากกันไปนานกว่าจะได้กลับมาเจอกันอีกครั้งจะเกิดเรื่องอะไรขึ้นเธอพอจะเดาได้อยู่แล้ว เพียงแต่ความคิดถึงที่อยู่ในกระดูกยิ่งหนักมากขึ้น

บุริศร์ คุณอยู่ไหน?

ฉันคิดถึงคุณ

นรมนเงยหน้ามองท้องฟ้าด้านนอก สายตาปรากฏความรู้สึกออกมาเพียงครู่หนึ่ง

เธอค่อยๆถอยออกไปจากห้องคนไข้ ไปที่ป่าไผ่ด้านหลังตามลำพัง ที่นี่เหมือนกลายเป็นสถานที่พักผ่อนส่วนตัวของเธอไปแล้ว

ด้านนอกยังคงโกลาหลวุ่นวาย แต่ในหัวของนรมนกลับมีแค่บุริศร์เท่านั้น

ตาบ้านั่น ไม่รู้ว่าตอนนี้คิดถึงเธอบ้างหรือเปล่า

นรมนพิงอยู่บนต้นไผ่ ลมเอื่อยๆปะทะเข้ามา กลับทำให้รู้สึกสบายใจเล็กน้อย แต่ทว่าก็รู้สึกอ้างว้างมากขึ้นไปโดยปริยาย

ครั้งนี้โชคดีที่คมทิพย์กับพฤกษ์ได้กลับมาอยู่ด้วยกันแล้ว เธอก็เข้าใจความรู้สึกนี้ เพียงแค่ผู้ชายของเธอยังไม่กลับมา

โสธรหานรมนไปทั่วทุกที่แต่ไม่เจอเลย แล้วนึกขึ้นได้ถึงป่าไผ่ จึงวิ่งเข้ามา แต่ทว่ากลับเห็นท่าทางที่สบายใจของนรมนอยู่ไกลๆ เขาจึงอดไม่ได้ที่จะชะงักเล็กน้อย

นรมนที่อยู่ภายใต้แสงอาทิตย์งดงามอย่างไม่มีข้อกังขา สวยจนทำให้เขารู้สึกเหมือนไม่ใช่ความจริง สวยจนทำให้เขาไม่กล้าดูหมิ่น

แววตาของโสธรเปล่งประกายเล็กน้อย กดความรู้สึกในใจที่หมดหนทางจะพูดออกมาเอาไว้ในก้นบึ้งของหัวใจ

เขารู้ดี ต่อให้ตนเองวิ่งไล่ตามด้วยเท้าเปล่าก็คงตามไม่ทันฝีเท้าของนรมนหรอก

เธอกับบุริศร์เป็นคู่ที่สวรรค์สร้างขึ้น ส่วนเขาชีวิตนี้อาจจะทำได้เพียงเงยหน้ามองเธอเท่านั้น

เธอเป็นนายหญิงของตนเอง และจะเป็นตลอดไป ความรู้สึกที่ไม่สามารถพูดได้อย่างชัดเจนนั้นถูกลิขิตให้เป็นได้แค่รักข้างเดียว

นึกถึงจุดประสงค์ของตนเองที่เข้ามาตามหาเธอ สีหน้าของโสธรจึงเปลี่ยนไป สุดท้ายก็ไม่ได้รบกวนเธอ ยืนอยู่ด้านข้างเป็นเพื่อนเธอเงียบๆ

บางทีเขาคงทำได้เพียงเท่านี้

นรมนกำลังหลับตาเคลิบเคลิ้มไปกับลมเอื่อยๆและแสงอาทิตย์ แต่จู่ๆก็รู้สึกได้ว่าข้างกายมีลมหายใจของใครบางคนเพิ่มเข้ามา เธอลืมตาขึ้นทันที จึงเห็นโสธรยืนมองเธออยู่ไม่ไกล

จิตใจที่ระแวดระวังของเธอคลายกังวลลงได้ทันที