บทที่ 1701 เธอแม่งบ้าไปแล้วเหรอ

นรมนร้อนใจเป็นอย่างมาก ทางด้านโสธรก็ไม่ได้นิ่งนอนใจ

เมื่อพวกเขาเข้ามาในเขตพื้นที่ศัตรูก็พบว่าอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ทั้งหมดที่พกติดตัวถูกปิดกั้นสัญญาณ และมีเสียงติ๊ดๆน่าหนวกหูดังขึ้นมา

นี่มันเสียงตรวจจับสัญญาณ！

ประโยคนี้แว็บเข้ามาในหัวของโสธร

พื้นที่บริเวณนี้ถูกเปลี่ยนเป็นระบบสายแลนเดี่ยวทั้งหมด ถ้ามีสัญญาณอื่นแทรกเข้ามาจะถูกตรวจจับได้เป็นอันดับแรก และทางสำนักงานความปลอดภัยก็จะเปิดสัญญาณเตือนภัยไปทั่วบริเวณ

หัวคิ้วของโสธรขมวดมุ่นเข้าหากัน

“เร็วเข้า รีบทำลายอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ที่มีทั้งหมดทิ้งซะ！”

คำสั่งของโสธรทำให้ทุกคนนิ่งอึ้ง

“ทำลายทิ้ง? หัวหน้า ถ้าเกิดทำลายทิ้ง แล้วเราจะติดต่อกับทางนายหญิงยังไง?”

“อย่าพูดมาก！ถ้าเราตายกันหมด จะปฏิบัติภารกิจของนายหญิงสำเร็จได้ยังไง? นับจากนี้เป็นต้นไปให้ฟังฉัน ส่งอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ให้คนใดคนหนึ่งเอาออกไปทำลายทิ้ง ซึ่งถ้าใครไปอาจจะไม่ได้กลับมา พวกนายเลือกมาว่าใครจะไป?”

จริงๆแล้วโสธรอยากเป็นคนไปเอง แต่เขาเป็นผู้ออกคำสั่งในภารกิจครั้งนี้ เพราะฉะนั้นเขาจะตายตอนนี้ไม่ได้

ชาวอาณาจักรรัตติกาลแต่ละคนต่างก็เป็นคนดีกันทั้งนั้น มีแต่คนเกี่ยงกันให้เป็นฝ่ายเสนอตัว ทว่ากลับมีคนรูปร่างปราดเปรียวคนหนึ่งวิ่งเข้ามาแย่งอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ในมือขอโสธรไปอย่างรวดเร็ว พร้อมกับพุ่งตัววิ่งนำออกไปข้างหน้า โดยไม่พูดอะไร

โสธรมองไม่ชัดว่าเป็นใคร อีกฝ่ายก็วิ่งออกไปแล้ว

“ใครน่ะ?”

“นิวรา”

รองหัวหน้าเองก็รู้สึกค่อนข้างเหนือความคาดหมาย

นิวราคือผู้หญิงเพียงคนเดียวในภารกิจครั้งนี้

เธอเป็นเด็กกำพร้า เป็นเด็กที่นรมนช่วยชีวิตออกมาจากภูเขา ต่อมาเธอก็ขอเข้าร่วมฝึกกับอาณาจักรรัติกาล พร้อมๆกับนลิน

ตลอดเวลาสี่ปีที่นิวราอยู่ในอาณาจักรรัติกาล เธอมักจะถูกมองข้ามบ่อยๆ เพราะมีหน้าตาธรรมดา และนี่ก็ถือเป็นข้อดีของเธอ เพราะจะได้เข้าถึงตัวศัตรูได้อย่างไร้สุ้มเสียง และปฏิบัติภารกิจสังหารสำเร็จได้อย่างสมบูรณ์แบบ

ถ้าจะให้พูดจริงๆนิวราถือได้ว่าเป็นไพ่ใบสุดท้ายของทีม ใครก็คาดคิดไม่ถึงว่าผู้หญิงหนึ่งเดียวในทีมจะออกโรงไปก่อนคนแรกในสถานการณ์แบบนี้

คนอีกสองสามคนกำลังจะตามนิวรากลับมา แต่กลับถูกโสธรห้ามเอาไว้

“ไม่ทันแล้ว ถ้าตามออกไปทุกคนจะถูกจับได้ ตอนนี้เราต้องซ่อนตัวเพื่อตามหาประธานบุริศร์กับประธานเจตต์ ทุกคน เตรียมอุปกรณ์ให้พร้อมแล้วไปกัน！”

โสธรหันไปมองทิศทางที่นิวราวิ่งออกไป รู้ดีว่าเด็กผู้หญิงคนนี้คงไม่มีโอกาสได้กลับมาแล้ว

จู่ๆภาพของนิวราก็ปรากกฏขึ้นมาในหัวของเขา

จริงๆแล้วเขารู้จักกับเด็กคนนี้ดี

นิวราเป็นคนเงียบๆ ขยันอดทน ทุกภารกิจที่เคยได้รับต่างก็ทำสำเร็จได้อย่างโดดเด่น ทว่ากลับไร้ตัวตนในสายตาคนอื่น

เขายังจำตอนที่นิวราฝึกหนักจนเป็นลมครั้งแรกได้ ซึ่งเขานี่แหละเป็นคนพาไปส่งที่ห้องพยาบาล ตอนนั้นคุณหมอบอกว่านิวราฝึกหนักในขณะที่เป็นรอบเดือนร่างกายทนไม่ไหวจึงเป็นลมล้มพับไป ในวินาทีนั้นโสธรรู้สึกสงสารเด็กคนนี้จับใจ

ต่อมาเมื่อมีการฝึกเขาก็คอยจับตาดูเธออยู่เสมอ ทุกครั้งที่เห็นว่าอีกฝ่ายเริ่มฝึกหนักเกินกำลังเขาก็จะเข้าไปห้ามเธอด้วยท่าทางจริงจัง ช่วงนั้นพวกเขาสองคนจึงเหมือนเป็นเพื่อนกันไปโดยปริยาย แต่กระนั้นก็ไม่ได้พูดคุยอะไรกันมากมาย

แต่เขาคิดไม่ถึงเลยว่าคนที่จะหายไปคนแรกหลังจากเข้ามาในเขตพื้นที่ศัตรูจะเป็นนิวรา

ในใจของโสธรรู้สึกไม่ค่อยดี แต่ก็ไม่อาจพูดอะไรออกมาได้ เขาเลือกเดินนำลิ่วๆเข้าไปข้างในแทน

เพื่อไม่ให้เป็นที่สังเกตของคนอื่น โสธรให้คนไปซื้อเสื้อผ้าและเครื่องประดับของคนในท้องที่มาใส่ พร้อมให้มือถือและซิมกับทุกคนคนละเครื่อง ทว่าอินเทอร์เน็ตกลับจำกัดอยู่ในพื้นที่เท่านั้น

ถ้าอยากส่งข่าวก็ไม่สามารถทำได้ในชั่วคราว โสธรรู้แล้วว่าทำไมพวกบุริศร์เข้ามาในเขตพื้นที่ศัตรูแล้วถึงได้ขาดการติดต่อไปเลย

ท่ามกลางผู้คนมากมายจะไปหาพวกเขาเจอง่ายๆได้ยังไง?

อีกอย่างโสธรก็ไม่รู้ด้วยว่าพวกบุริศร์มาทำภารกิจอะไรที่นี่ เพราะนั่นคือความลับ การตามหาพวกเขาในสถานการณ์อย่างนี้ก็ไม่ต่างอะไรกับงมเข็มในมหาสมุทรเลยสักนิด

ในตอนที่พวกของโสธรเปลี่ยนเสื้อผ้ากันเสร็จ ก็เห็นทหารกลุ่มหนึ่งถือปีนวิ่งไปยังทางที่พวกเขาเดินเข้ามา

นิวรา！

โสธรพลันกำมือแน่น

คงเป็นเพราะคนพวกนี้ตรวจจับสัญญาณของพวกเขาได้แล้ว ถึงได้ตามสัญญาณไป