บทที่ 1702 เป็นเขาได้ยังไง

เมื่อนิวราถูกตะคอกใส่ก็รู้สึกงุนงงเล็กน้อย แต่เมื่อเห็นโสธรโกรธจนหน้าซีด เธอก็ยอมเงียบแต่โดยดี ปล่อยให้โสธรพาวิ่งอย่างไม่คิดชีวิต

โสธรเองก็ไม่คุ้นชินกับเส้นทางที่นี่ เขารู้แค่ว่าจะพานิวรากลับไปหาพวกรองหัวหน้าไม่ได้ ไม่อย่างนั้นพิกัดตำแหน่งของพวกเขาคงหลุดออกไปแน่ๆ เขาจึงทำได้เพียงพานิวราวิ่งไปทางตรงกันข้าม

นิวราเพิ่งเคยเห็นโสธรเดือดอย่างนี้เป็นครั้งแรก แม้ว่าในเวลาปกติเขาก็ดูดุอยู่แล้ว แต่ก็ยังพอใจดีกับเธออยู่บ้าง แต่อารมณ์เดือดดาลของเขาในตอนนี้ทำเอาเธอเริ่มกลัวขึ้นมา

เสียงสัญญาณเตือนภัย เสียงเฮลิคอปเตอร์ รวมไปถึงเสียงสัญญาณระวังความปลอดภัยอื่นๆดังตามมาจากข้างหลัง

หัวใจของโสธรบีบรัดเข้าหากันแน่น

ที่คนพวกนี้รู้เร็วขนาดนี้ เป็นเพราะว่าคอยประจำการอยู่ที่นี่แล้วงั้นเหรอ? หรือว่าแค่บังเอิญผ่านมาเฉยๆ?

โสธรไม่รู้ กลัวก็แต่ทางพวกรองหัวหน้าจะเดือดร้อน

เขาส่งข้อความไปหารองหัวหน้า ให้พวกเขารีบสลายตัว ทางที่ดีให้หลบหลีกเข้าในไปป่าลึก

สำหรับชาวรัตติกาลแล้วการเข้าไปในป่าลึกไม่ถือว่าเป็นปัญหาใหญ่

การใช้ชีวิตอยู่ในป่าเป็นวิชาบังคับของพวกเขาอยู่แล้ว แต่ถึงอย่างนั้นถ้าไม่หมดทางเลือกจริงๆพวกเขาก็จะไม่ทำอย่างนี้ โสธรคาดไม่ถึงเลยว่าจะถูกจับได้เร็วขนาดนี้

ในตอนนี้เองเหมือนนิวราจะเพิ่งรู้ตัวว่าทำอะไรผิดพลาดไป เธอจึงเดินตามหลังโสธรไปอย่างระมัดระวัง ไม่ได้ดูทางเลยสักนิด เมื่อเห็นว่าเธอกำลังจะพลาดท่าก้าวลงไปในสระน้ำ โสธรก็รีบจับเธอเอาไว้

“เธอ…….”

ตอนแรกเขาว่าจะด่าสักฉาด แต่เมื่อเห็นสีหน้าสำนึกผิดและโทษตัวเองของนิวรา เขาพลันกลืนคำพูดที่เหลือลงคอ

“ตามฉันมา ไม่ว่าจะไปที่ไหน หรือพบเจอใคร ให้บอกว่าเธอคือน้องสาวของฉัน ได้ยินไหม? เธอชื่อนิวรา！เข้าใจไหม?”

นิวราเงยหน้าพรึบ จากนั้นก็พยักหน้ารัวๆ

“ไม่โกรธฉันแล้วเหรอ?”

นิวราเอ่ยสียงเบา แววตาเคล้าไปด้วยความรู้สึกผิด

เมื่อเห็นเธอมีท่าทางแบบนี้ โสธรจะยังพูดอะไรได้อีก?

“ถ้าโกรธแล้วมีประโยชน์เราก็คงไม่ต้องมาที่นี่หรอก รีบตามฉันมาได้แล้ว”

นิวราพยักหน้า เธอเดินตามหลังโสธรไปอย่างรวดเร็ว ทว่าขาของเธอกลับกะเผลกเล็กน้อย

โสธรจับมือนิวราวิ่งตลอดทาง เมื่อสังเกตเห็นว่านิวราวิ่งตามไม่ทัน จึงรู้สึกแปลกใจ

ตอนฝึกก็ไม่เคยเห็นนิวราอ่อนแอขนาดนี้

เขาหันไปมองเล็กน้อยจึงพบว่าหน้าของนิวราซีดขาวจนดูน่ากลัว มีเหงื่อไหลซึมตามหน้าผาก เสื้อผ้าต่างก็เปียกชื้นไปด้วยเหงื่อ

นี่มันอะไรกัน?

เขาสังเกตอาการอย่างรวดเร็ว จึงพบว่าเท้าของนิวราไปโดนอะไรมาไม่รู้ ถึงได้บวมเปล่งเหมือนหัวไชเท้าขนาดนี้

จู่ๆโสธรก็รู้สึกหงุดหงิด

“เธอโง่เหรอ? เท้าแพลงแล้วทำไมไม่พูด? ถ้าขืนยังวิ่งตามฉันต่อเท้าของเธอได้เน่าแน่รู้ไหม?”

“ไม่เป็นไร ฉันทนได้！”

นิวรานึกถึงทหารที่กำลังตามมาข้างหลัง ก็กัดริมฝีปากเอ่ยพูดอย่างแข็งขัน”

ไม่รู้ทำไม เธอในตอนนี้ทำให้เขานึกถึงนรมน

ถึงแม้หน้าตาจะไม่เหมือนนรมนเลยสักนิด

“ทนได้กับป้าเธอสิ！ขึ้นมา！ฉันแบกเอง！”

โสธรคุกเข่าลง

เมื่อนิวรามองแผ่นหลังกว้างของเขากรอบตาพลันเอ่อคลอไปด้วยหยาดน้ำ

“ฉันทนได้！”

“ขึ้นมา！อย่าให้ฉันพูดเป็นครั้งที่สาม！นอกเสียจากว่าเธออยากให้เราสองคนถูกจับ！”

เมื่อนิวราได้ยินแบบนี้ ก็จำต้องกัดฟันปีนขึ้นหลังของโสธร

โสธรแบกนิวราพร้อมลุกขึ้น เมื่อรับรู้ได้ถึงน้ำหนักตัวที่แสนเบาบางของเธอ ในใจก็อดที่จะรู้สึกสงสารไม่ได้

“กอดคอฉันเอาไว้ ฉันต้องเพิ่มความเร็ว อย่าให้หล่นลงไปล่ะ”

“อื้อ”

เพราะนี่เป็นครั้งแรกที่ต้องใกล้ชิดผู้ชายแบบนี้ ใบหน้าของนิวราจึงแดงแปร๊ด จนทำให้หน้าดูมีเลือดฝาดขึ้นมาบ้าง

โสกรแบกเธอตรงเข้าไปในป่า ทหารที่ตามมาด้านหลังไม่ได้ตามมาแล้ว

เขาไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ไม่กลับไปทางเดิมจะดีที่สุด ดีเหมือนกันพวกเขาจะได้มีโอกาสหายใจหายคอบ้าง