บทที่ 1704 ทุกอย่างมันเป็นไปไม่ได้แล้ว

ชั่ววินาทีที่ลูกกระสุนยิงโดนโสธรเขาก็เหมือนจะเข้าใจความหมายในแววตาเยือกเย็นไร้ความอบอุ่นของเจตต์

ถึงเขาจะรู้ว่าวิธีนี้คือวิธีที่ดีที่สุด แต่เขาไม่สามารถทนมองนิวราถูกคนของตัวเองฆ่าตายโดยไม่ดูดำดูดีได้

โสธรรู้สึกได้ถึงร่างกายอันสั่นเทาของนิวราในอ้อมกอด ทันใดนั้นเขาก็เด้งตัวขึ้น ฟาดหมัดใส่หน้าเจตต์

“กล้ามาทำน้องสาวฉัน！ฉันจะฆ่านาย！”

โสธรเริ่มต่อสู้กับเจตต์ราวกับเสียสติไปแล้ว

หัวหน้าที่ตอนแรกยังสงสัยในความสัมพันธ์ของพวกเขา ตอนนี้ถูกการระทำที่เหนือความคาดหมายของโสธรกับเจตต์ปั่นหัวจนเริ่มสับสน

“หัวหน้า เหมือนมันสองคนจะไม่รู้จักกันจริงๆนะ ไม่อย่างนั้นคงไม่ดูแค้นกันขนาดนี้หรอก ถ้าเมื่อกี้ผู้ชายคนนั้นไม่มากันลูกกระสุนเอาไว้ ก็คงยิงโดยหัวใจของผู้หญิงไปแล้ว”

ทหารรับจ้างที่อยู่ข้างๆรีบพูดขึ้นมา

หัวหน้าเองก็พอจะดูออก ทว่ากลับพูดออกมาอย่างเยือกเย็นว่า “จะรีบไปไหน? ไหนๆก็แค้นกันแล้ว ก็ให้พวกมันตีกันให้ตายไปข้างฉันจะได้ไม่ต้องลงมือเอง”

“แต่ว่าถ้าคนนั้นตาย เบื้องบนต้องเอาผิดเรา….”

สีหน้าของหัวหน้าเปลี่ยนไปในทันที ยกเท้าขึ้นถีบทหารรับจ้างคนนั้น เอ่ยพูดอย่างกระฟัดกระเฟียด “แกเชื่อฟังเบื้องบนนักเหรอ ทำไม? อยากให้ฉันพูดเรื่องเลื่อนตำแหน่งให้ไหมล่ะ?”

“หัวหน้า ผมผิดไปแล้ว”

ทหารรับจ้างรีบเอ่ยขอโทษ ด้วยท่าทางระแวง

แม้ว่าโสธรกับเจตต์จะกำลังตะลุมบอนกันอยู่ แต่ก็ไม่พลาดสังเกตสภาพแวดล้อมรอบๆ

ตอนนี้ทั้งสองไม่อาจพูดคุยกันได้ ถ้าหลุดพูดออกมาแค่เบาๆก็คงได้ยินกันทุกคน แถมที่นี่ยังมีจระเข้ จะหนีทางน้ำก็เป็นไปไม่ได้

ไม่นานทั้งสองก็หมดแรง

เพราะโสธรได้รับบาดเจ็บเจตต์จึงกดแผลของเขาเอาไว้ เจ็บจนร่างกายเกร็งกระตุก เขาอาศัยจังหวะนั้นกัดแขนของเจตต์เอาไว้

ในที่สุดทั้งสองก็ถูกจับแยกออก ทั้งเนื้อทั้งตัวเต็มไปด้วยเลือด ดวงตาแดงเถือกไปหมด ราวกับว่าถ้าไม่ตายกันไปข้างก็จะไม่หยุด

เหมือนหัวหน้าดูจนพอใจแล้ว ถึงได้หัวเราะแล้วพูดว่า “เอาล่ะ ฉันเองก็ไม่ใช่คนใจดำอำมหิต จับพวกมันสองคนโยนลงน้ำเหมือนเดิม ส่วนผู้หญิงคนนี้ พาไปที่ห้องฉัน”

เขากวาดสายตามองร่างกายของนิวรา อย่างสื่อความหมาย

โสธรเดือดขึ้นมาอีกครั้ง

“ห้ามแตะต้องน้องสาวฉัน！ถ้าแกกล้าแตะต้องเธอล่ะก็ ฉันสาบานต่อให้เหลือลมหายใจสุดท้าย ฉันก็จะฆ่าแกให้ตาย！”

สภาพของโสธรในตอนนี้ดูไม่ได้เป็นอย่างมาก ดวงตาเดืองฉานไปหมด แต่ในสายตาของนิวราเขากลับดูหล่อที่สุด

ชีวิตนี้มีคนพยายามทำเพื่อเธอขนาดนี้ ก็คุ้มค่ากับชีวิตแล้ว！

เธอหน้าตาธรรมดา ธรรมดาจนไม่มีใครจำได้ แต่พอมีคนทำทุกอย่างเพื่อเธออย่างไม่สนใจสิ่งใด แค่นี้เธอก็ยิ้มออกแล้ว

เธอเอ่ยพูดอย่างแผ่วเบา “พี่ พี่ต้องมีชีวิตอยู่ต่อให้ดีนะ”

“นิวรา！นิวรา！”

ความรู้สึกบางอย่างตีตื้นขึ้นมา

ที่นี่คือต่างประเทศ คือสนามรบ คือนรกอันโหดเหี้ยมสำหรับมนุษย์ ถ้านิวราต้องจากไปทั้งอย่างนี้…..

โสธรไม่เคยรู้สึกสิ้นหวังขนาดนี้มาก่อน

ตอนที่ต้องแฝงตัวไปอยู่กับกล้าณรงค์ เขามีความหวังอยู่เต็มอก รู้ว่าไม่ช้าก็เร็วนรมนต้องมาช่วยเขา ถึงจะเหลือแค่ลมหายใจสุดท้าย นรมนก็พาเขากลับประเทศได้

แต่ว่าตอนนี้ไม่เหมือนเดิมแล้ว

ทุกอย่างที่เกิดขึ้นที่นี่ไม่มีใครในประเทศรู้เลยแม้แต่นิด

ทุกสิ่งที่นิวราต้องเผชิญและพบเจอ เป็นเรื่องโหดร้ายที่สุดบนโลกนี้

ทั้งๆที่เธอไม่ได้ตัวคนเดียว

เธอยังมีเขาและเจตต์ แต่กระนั้นพวกเขากลับช่วยเธอไม่ได้ ทำได้เพียงมองเธอถูกย่ำยีต่อหน้าต่อตา

ความรู้สึกที่ไม่สามารถช่วยอะไรได้ราวกับแท่งน้ำแข็งแหลมๆเสียบเข้ามาในอก แผ่ขยายความเย็นไปทั่ว จนแขนขาหนาวเหน็บ หัวใจด้านชา