บทที่ 1705 ฝากเอาไว้ก่อนเถอะ！

เขาจงใจเหยียบเท้าของโสธร เจ็บจนโสธรที่สลบไปแล้วสะดุ้งตื่นขึ้นมา

“ถ้าไม่อยากเสียใจไปตลอดชีวิตก็บุกไปพร้อมกับฉัน!”

เจตต์พูดเสียงเบา เบาจนเหมือนกำลังพูดงึมงำกับตัวเอง แต่ว่าโสธรก็ยังได้ยิน

เมื่อนึกถึงรอยยิ้มสุดท้ายของนิวรา ชั่วขณะนั้นก็มีแรงขึ้นมาในทันที

ทั้งสองคนจัดการลูกน้องทหารตามหลังกันติดๆ จนแย่งปืนในมือของพวกเขามาได้ จากนั้นก็สาดกระสุนอย่างบ้าคลั่ง

เสียงปืนดังขึ้นถี่ๆจนหัวหน้าทหารจนหยุดการกระทำลง

“เกิดอะไรขึ้น?”

เสื้อผ้าของนิวราขาดรุ่งริ่ง ร่างกายถูกเปิดเปลือย ซึ่งเธอได้กัดลิ้นตัวเองจนสลบไปนานแล้ว

นั่นเพราะเธอคิดที่จะกัดลิ้นให้ตัวเองตายๆไป

ในตอนนี้เองทหารนายอื่นก็ส่งเสียงมาจากข้างนอก

“หัวหน้า สองคนนั้นดิ้นหลุดแล้ว พวกมันเก่งมาก เอาไงดีครับ！”

“แม่ง！”

หัวหน้ารูดกางเกงขึ้นแล้วเดินออกไปข้างนอก ทว่ายังไม่ทันได้เดินออกไปไหน โสธรก็พุ่งเข้ามาถีบหน้าอกเขาจนหงายหลัง โดยเฉพาะในตอนที่เห็นเลือดสดๆที่ไหลตามมุมปากของนิวรา เพลิงโกรธของเขาก็แล่นขึ้นหัว

“ไอ้สัสเอ้ย！”

เขาเล็งปืนไปที่หัวหน้าโดยไม่หยุดคิด

แม้ว่าหัวหน้าจะหลบเร็วแค่ไหน แต่ก็ยังถูกลูกกระสุนอยู่ดี เขาเจ็บจนต้องส่งเสียงร้องออกมา

โสธรถอดเสื้อตัวนอกของตัวเองมาคลุมให้นิวรา ดวงตาชื้นไปด้วยหยาดน้ำ

“นิวรา ตื่นขึ้นมาสิ พี่จะพาเธอกลับบ้าน！”

โสธรกอดเธอไว้แน่น แต่กลับไม่รู้สึกถึงปฏิกิริยาใดๆของนิวรา

ทันใดนั้นเขาก็เริ่มลนลานขึ้นมา

ด้านเจตต์ทั้งสู้ทั้งกระหน่ำยิงอยู่ข้างนอกอย่างบ้าคลั่ง ทว่าพละกำลังเริ่มจะเอาไม่อยู่แล้ว

ตาของเขาเริ่มพร่าเบลอ ร่างกายหยุดนิ่งค้าง ทันใดนั้นเขาก็ถูกหมัดหลุนๆพุ่งเข้าใส่ จนล้มลงกับพื้น

จระเข้ที่อยู่ในสระเมื่อได้กลิ่นเลือดสดๆก็พุ่งมาทางนี้อย่างรวดเร็ว

เจตต์กำลังจะขยับตัวหนี แต่ถูกทหารจับกดน้ำอย่างรุนแรง

เขารู้ว่าเขาอาจจะตายอยู่ที่นี่

น่าเสียดาย เขายังไม่ได้เจอขวัญตาเป็นครั้งสุดท้ายเลย ไม่รู้ว่าลูกที่อยู่ในท้องจะเป็นผู้หญิงหรือผู้ชาย

เขาอาจจะไม่มีโอกาสได้ส่งของขวัญที่เขาซื้อให้สองแม่ลูกเองกับมือ

แต่เขาไม่เสียใจหรอกนะ！

ต่อให้มีโอกาสอีกครั้ง เขาก็จะไม่ให้ผู้หญิงคนหนึ่งต้องถูกทารุณในสถานที่ต่างบ้านต่างเมืองเพียงเพราะความเป็นความตายของเขาเด็ดขาด！

เจตต์หลับตาลง รอคอยชั่ววินาทีแแห่งความตาย

เขาไม่มีแรงเลยแม้แต่น้อย

ในตอนที่จระเข้ใกล้จะถึงตัวเจตต์ ทันใดนั้นเสียงเฮลิคอปเตอร์ก็ดังมาจากข้างบน ลูกระสุนลอยลงมาจากฟ้ายิงเข้าที่หัวจระเข้ตัวนั้น เลือดสดๆกลิ่นเหม็นคาวกระจายเปรอะหน้าเจตต์ในชั่ววินาที

เจตต์ลืมตาโพลงขึ้นมา ก็เห็นบุริศร์ในชุดนักรบกำลังปีนลงจากบันไดของเฮลิคอปเตอร์

“ตายหรือยัง?”

“พ่อง！ถ้านายมาช้ากว่านี้ฉันคงตายไปแล้ว！”

เจตต์พลันระเบิดหัวเราะออกมา ทั้งหัวเราะทั้งร้องไห้

แม่งเอ้ย

คิดไม่ถึงเลยว่าเขาจะกลัวตาย

เขากลัวว่าถ้าหากเขาตาย แล้วขวัญตากลายเป็นแม่หม้ายจะทำยังไง?

เมื่อบุริศร์เห็นสภาพสะบักสะบอมและบาดแผลบนร่างกายของเจตต์ ก็เดินเข้าไปกระชากเขาเข้ามาในอ้อมกอด

“ขอโทษที่มาช้า ฉันนึกว่าจะได้มาเก็บศพนายซะแล้ว คิดไม่ถึงเลยว่านายจะทนอยู่ที่นี่จนถึงตอนนี้ได้”

“ฝากเอาไว้ก่อนเถอะ！”

ตอนนี้เจตต์ไร้เรี่ยวแรง ขนาดแรงจะตอบโต้คำแซวของบุริศร์ยังแทบจะไม่มี เขาทำได้เพียงเอ่ยเสียงต่ำว่า “โสธรพาผู้หญิงคนหนึ่งมาที่นี่ ผู้หญิงคนนั้น……”

คำพูดที่เหลือเขาไม่ได้พูดออกมา แต่บุริศร์ก็เดาออก

ชั่วขณะสีหน้าของเขาก็พลันขาวซีด

ผู้หญิง?