บทที่ 1706 ยอมเสียอะไรไปโดยไม่มีสาเหตุ

“คนของเรานี่!”

ในขณะที่ถูกพยุง เจตต์ก็มองเห็นเฮลิคอปเตอร์ที่ลอยอยู่บนฟ้ามีสัญลักษณ์สหภาพQTกับอาณาจักรรัติกาล เขาจึงถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก

โสธรเองก็เช่นเดียวกัน

ดูเหมือนรองหัวหน้าจะหาวินเซนต์แห่งสหภาพQTเจอแล้ว?

“ฉันให้วินเซนต์ไปตามหาคนของอาณาจักรรัติกาลเองล่ะ”

ราวกับบุริศร์รู้ว่าโศธรกำลังคิดอะไรในใจ เขาตบไหล่ของโสธร แล้วพูดเสียงเบาว่า “ผู้หญิงคนนี้สำคัญกับนายมากใช่ไหม?”

สำคัญ?

โสธรนิ่งไปเล็กน้อย

ใช่

เธอสำคัญกับเขามาก!

เหมือนเป็นคนในครอบครัวคนหนึ่ง!

ทว่าบุริศร์กลับพูดออกมาว่า “ดูแลเธอให้ดีๆหน่อยนะ ที่ออกมาตกระกำลำบากเพื่อปฏิบัติภารกิจข้ามประเทศกับนายขนาดนี้ ถ้าไม่ใช่เพราะอยู่ในสายเลือด ก็คงไม่ทำถึงขนาดนี้หรอก ถ้านรมนรู้ว่านายมีแฟนต้องดีใจมากแน่ๆ นายสบายใจได้ ฉันจะหาหมอที่ดีที่สุดมารักษาเธอ รับรองว่าจะไม่ให้มีโรคแทรกซ้อนแน่นอน”

จู่ๆโสธรก็ไม่รู้ว่าควรพูดอะไรดี

เขามองมาที่บุริศร์ เขาค้นพบว่าตัวเองไม่สามารถปกปิดความรู้สึกที่มีต่อนรมนได้เลยจากสายตาที่ส่อแแววชัดเจนของบุริศร์

บางทีเขาอาจจะปิดบุริศร์ไม่ได้ตั้งแต่เริ่มเลยด้วยซ้ำ

เขารู้ดีว่าบุริศร์ขี้หึงมากขนาดไหน แต่ถึงจะรู้อย่างนั้นอีกฝ่ายก็ไม่เคยเผยพิรุธ ยังคงปฏิบัติกับเขาเหมือนอย่างเคย นั่นหมายความว่าบุริศร์เชื่อใจเขาและเชื่อใจนรมน

ใช่

ความสัมพันธ์ของพวกเขาสองคนไม่มีใครสามารถเข้าไปแทรกได้อยู่แล้ว

เขารู้อยู่แล้วว่าความฝันที่เขามี สักวันก็ต้องมีคนมาปลุกให้ตื่น เพื่อกลับสู่ความเป็นจริง

“ผมรู้ ผมจะดูแลเธอให้ดี”

“โสธร ชีวิตของคนเราแตกต่างกันก็จริง แต่ในทางความรู้สึกล้วนแล้วแต่เหมือนกันหมด บนโลกใบนี้ไม่มีใครยอมเสียอะไรไปโดยไม่มีสาเหตุหรอกนะ ก็เหมือนตอนที่นายแฝงตัวเข้าไปในถิ่นของศัตรูแล้วจงใจให้ตัวเองถูกตัดกำลังเพื่อช่วยนรมน ผู้หญิงคนนี้เองก็ยอมพุ่งเข้าหาความตายเพื่อนายไม่ใช่เหรอ?”

คำพูดของบุริศร์ทำให้โสธรช็อก

ที่แท้เขาก็โป๊ะแตกตั้งแต่ครั้งนั้นแล้วหรอกเหรอ

น่าเสียดายที่ในตอนนั้นเขายังไม่เข้าใจตัวเองว่าทำไมถึงไม่สนสิ่งใดขนาดนั้น ถึงตอนที่รู้ตัวก็ไม่รู้ว่าต้องเอ่ยพูดอย่างไรแล้ว

“ขอบคุณนะ ประธานบุริศร์”

“คนกันเองทั้งนั้น จะมาขอบคุณอะไรเล่า ถ้าจะให้พูดจริงๆ ฉันต่างหากที่ต้องขอบคุณนาย ขอบคุณที่นายห้ามไม่ให้นรมนมา และขอบคุณที่นายเสี่ยงอันตรายมาหาพวกฉัน”

“แต่ว่าพวกคุณไม่จำเป็นต้องให้พวกผมช่วยเหลือด้วยซ้ำ ถ้าไม่ใช่เพราะพวกผมวิ่งเข้ามาทำแผนของประธานเจตต์กับคุณพัง…..”

โสธรไม่ได้โง่ เขามองออกว่าถ้าไม่ใช่เพราะตัวเอง เจตต์ก็สามารถทนจนถึงตอนที่บุริศร์มาถึงได้

เขาแทบจะไม่รู้ด้วยซ้ำว่าสถานการณ์มันเป็นยังไง

บุริศร์ตบไหล่ของเขาแล้วพูดว่า “ไม่หรอก นายทำดีมาก”

ทุกคนถูกพากลับมาที่ชายแดน

สงครามต่างแดนจบไปอย่างราบเรียบเพราะการเจรจาของบุริศร์และเจตต์

เมื่อข่าวนี้ถูกส่งต่อมาในประเทศ หัวใจที่แขวนอยู่ตลอดเวลาของธเนศพลก็วางลงในที่สุด

เขารู้ว่าเจ้าบุริศร์เก่งกล้าสามารถอย่างที่คิดเอาไว้ไม่มีผิด!