บทที่ 1707 พวกเขาโหดร้ายเกินไปแล้ว

“สมจิต แกทำอะไร?”

เมื่อพายุเห็นท่าทางของลูกสาว หัวใจก็แทบทะลุออกมานอกอก

“แกเสียสติไปแล้วเหรอ? รีบวางระเบิดพวกนั้นลงเลยนะ！”

กว่าพายุจะได้กลับมาอยู่กับลูกสาว แม้เขาจะรู้สึกว่าลูกสาวขีดเส้นเว้นระยะกับเขาตั้งแต่แรกก็เถอะ แต่เขาก็ยังหวังว่าลูกจะมีชีวิตอย่างสงบสุข

คนเป็นพ่อเป็นแม่ ใครไม่อยากให้ลูกใช้ชีวิตอย่างมีความสุขบ้าง?

ตระกูลนนท์สัจทัศน์ทำผิดบาปมหันต์ เขาบอกลูกน้องไว้แล้ว ไม่ว่าผลจะเป็นยังไงก็ต้องส่งตัวสมจิตออกไป

ในอดีตเขาทำลูกหาย จนต้องอ้างว้างมาตลอดยี่สิบปี พอตอนนี้ต้องส่งตัวลูกออกไปอีกครั้ง พูดตามตรงพายุทำใจไม่ได้จริงๆ

แต่เขารู้ดีว่าแบบนี้ดีกับอนาคตของลูกแล้ว

แต่ไม่ว่ายังไง เขาก็ไม่เคยคิดอยากให้สมจิตตาย

สีหน้าของจรัลกับฟองน้ำไม่ค่อยดีเท่าไหร่นัก

ถ้าถามว่าตอนที่หาตัวสมจิตเจอพวกเขาดีใจมากเท่าไหร่ ตอนนี้ก็ยิ่งโกรธมากเท่านั้น

“แกเป็นคนยุยงพ่อแกใช่ไหม?”

ทไมจรัลจะไม่รู้ว่าลูกชายรู้สึกผิดต่อหลานสาวขนาดไหน?

แต่ว่าเธอกล้าใช้ความรู้สึกผิดนั้นมาวางแผนทำร้ายตระกูลนนท์สัจทัศน์ได้ยังไงกัน?

เธอเองก็เป็นลูกหลานตระกูลนนท์สัจทัศน์ไม่ใช่เหรอ?

คราวนี้สมจิตไม่ได้ลังเล และไม่ได้นิ่งเงียบ แต่พูดขึ้นมาว่า “ใช่！คิดว่าตระกูลนนท์สัจทัศน์เป็นใครกัน? คิดว่าแค่ค้าอาวุธกับประเทศอื่นแล้วจะสะเทือนผลประโยชน์ของประเทศได้เหรอ? คิดว่าจะฉ้อโกงยังไงก็ได้? ฝันไปเถอะ！”

“สมจิต！”

ดวงตาของฟองน้ำแดงเถือก

“ที่ผ่านมาแกไม่ได้อยู่ตระกูลนนท์สัจทัศน์ ฉันเข้าใจว่าแกคงไม่รู้ว่าคนในครอบครัวต้องทุ่มเทให้กับคตินี้มากเท่าไหร่ แต่แกมีสายเลือดนนท์สัจทัศน์ไหลเวียนอยู่ในตัวแท้ๆ แล้วทำไมแกถึงทำอย่างนี้กับตระกูลเราได้?”

“ใช่ฉันมีสายเลือดนนท์สัจทัศน์ไหลเวียนอยู่ในตัว และสิ่งนี้แหละที่ทำให้ฉันรู้สึกขยะแขยง！พวกคุณเป็นคนทอดทิ้งฉัน คุณปุ๋ยศพงศ์ต่างหากที่ให้ชีวิตฉัน สอนให้ฉันรู้จักถูกผิด สอนให้ฉันรู้ว่าความศรัทธาคืออะไร พวกคุณคิดว่าชื่อสมจิตไม่ค่อยมีคนใช้ใช่ไหม? จะบอกให้นะว่าก่อนที่ฉันจะรับภารกิจนี้ ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าสมจิตคือใคร！เพราะฉันคือธีรยา！สัญชาติ ยศตำแหน่ง ตัวตนรวมไปถึงความศรัทธาฉันได้ความภาคภูมิใจมาเพราะชื่อธีรยาทั้งนั้น! พวกคุณก่อเรื่องไว้ตั้งมากมายขนาดนี้ ยังคิดจะหนีอีกเหรอ? พวกคุณหนีไม่พ้นหรอก！”

ดวงตาของสมจิตเยือกเย็นไร้แววอบอุ่น ท่าทางเลือดเย็นแบบนั้นเหมือนคนตระกูลนนท์สัจทัศน์มากจริงๆ

จรัลโกรธจนต้องปาแก้วน้ำใส่หัวของสมจิต

“เด็กเวร！”

พายุดึงสมจิตมาหลบอยู่ข้างหลัง

“พ่อ ที่สมจิตพูดมาก็ถูก หลายปีที่ผ่านมาตระกูลเราทำผิดมาตลอด！”

“แกหุบปากไป！”

ดวงตาของฟองน้ำแดงฉาน

“พี่ เราทุ่มเทเพื่อคำฝากฝังของคุณปู่ไปตั้งเท่าไหร่พี่ก็รู้ไม่ใช่เหรอ แต่ตอนนี้พี่กลับมาบอกว่าเราทำผิด? ถ้าผิดจริงๆ แล้วการแต่งงานของฉันและลูกของฉันคืออะไร? ทุกอย่างที่ฉันทุ่มเทในตลอดหลายปีที่ผ่านมาคืออะไร? ตระกูลของเราไม่ผิด! และก็ห้ามใครมาว่าตระกูลเราผิดทั้งนั้น！”

ฟองน้ำในตอนนี้ราวกับคนเสียสติคนหนึ่ง

เธอจะผิดได้ยังไง

ถ้าผิดจริงๆล่ะก็ ลูกชายที่ตายไปของเธอคืออะไร?

การแต่งงานและความรักที่สูญสียไปคืออะไร?

ใครมันจะอยากเป็นคนไร้ใจแบบนี้?

เธออยากเป็นเหรอ?

ไม่เลย！

เธอไม่ได้อยากเป็นเลยสักนิด