บทที่ 1708 เธอไม่น่ามาทำให้ลูกสาวของเขาลำบากใจเลย

พายุอาศัยจังหวะที่สมจิตกับฟองน้ำกำลังคุยกัน แกะระเบิดที่อยู่กับตัวของสมจิตออกอย่างเงียบๆ

สำหรับลูกสาวคนนี้ พายุทั้งรู้สึกผิดและสงสาร โดยเฉพาะตอนที่ได้รู้ว่าสมจิตต้องแบกรับทุกอย่างหลังจากถูกทิ้ง ในใจของเขาก็ไม่มีความสุขเลยแม้แต่วินาทีเดียว

หรือนี่คือบทลงโทษของเขา ถ้าเป็นไปได้เขาก็อยากพาลูกหนีออกไปให้ไกลจากครอบครัวแบบนี้ ต่อให้ต้องทนทุกข์ทนลำบากเท่าไหร่เขาก็จะไม่ให้ลูกสาวต้องมาแบกรับทุกอย่างแบบนี้

เมื่อเห็นความเสียใจในแววตาของสมจิต พายุก็เอ่ยพูดขึ้นมาว่า “สมจิต แกอยากทำอะไรก็ทำเถอะ พ่อสนับสนุนแก”

ร่างกายของสมจิตชะงักเล็กน้อย

เธอรู้สึกได้ถึงความหวังดีที่พ่อมีต่อเธอ รู้สึกได้ถึงความรู้สึกผิดและความทะนุถนอมที่แม่มีต่อเธอ แต่เธอจะอ่อนไหวและใจอ่อนไม่ได้

ไม่ว่าพวกเขาทำอะไร ก็ไม่สามารถปกปิดความจริงที่ว่ามือของพวกเขาเปื้อนไปด้วยเลือด

ดังนั้นสมจิตจึงไม่หันไปมองพายุ

เธอกลัวว่าตัวเองจะใจอ่อน

เมื่อพายุเห็นท่าทางแข็งกร้าวเย็นชาของลูกสาว ก็อดที่จะรู้สึกเศร้าไม่ได้

“แกออกไปเถอะ ฉันจะคุยกับปู่และน้าของแกเอง ไม่ต้องห่วง ที่ตระกูลเราติดค้างประเทศพวกฉันจะหาวิธีชดใช้ให้แน่ๆ”

“เธอจะไปไหนไม่ได้！พี่ ถ้าเธอออกไปตระกูลนนท์สัจทัศน์ของเราได้จบเห่แน่ๆ！”

ฟองน้ำร้อนรุ่มขึ้นมาในทันที

พายุกลับมองมานิ่งๆ น่าเกรงขามเหมือนตอนที่ยังเป็นคุณชายตระกูลนนท์สัจทัศน์

“พาตัวสมจิตออกไป”

คำพูดของพายุถูกพูดออกไปได้ไม่ทันไร ก็มีคนเดินมาจากข้างนอก ล้อมทั้งห้องเอาไว้

สีหน้าของจรัลย่ำแย่จนดูน่ากลัว

“แกบ้าหรือไง? นี่แกถึงกับใช้กำลังคนของตัวเองสร้างความร้าวฉานเหรอ?”

“พาลูกฉันออกไป！”

หน้าของพายุซีดขาวจนดูแทบไม่ได้

สมจิตนิ่งไปในทันที

“พ่อ…..”

“ออกไปเถอะ แม่แกอยู่ข้างนอก ช่วงนี้สุขภาพร่างกายของเธอไม่ค่อยดี แกช่วยไปดูแลเธอหน่อย”

พายุมอบความอบอุ่นที่มีให้ลูกสาวเท่าที่จะทำได้

ทันใดนั้นสมจิตก็พบว่าระเบิดบนตัวไปอยู่ในมือของพายุเสียแล้ว

ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?

เธอเองก็ถือได้ว่าระวังตัวเก่ง แต่ทำไมถึงไม่สังเกตเห็นการกระทำของพายุ

จู่ๆสมจิตก็รู้สึกถึงลางสังหรณ์ไม่ดีบางอย่าง

ไม่รู้ว่าทำไมถึงได้รู้สึกใจไม่ดีขนาดนี้ แต่ว่าในตอนที่เธอกำลังจะแย่งระเบิดกลับมาพายุกลับขยับตัวหลบ

“อย่าซน เป็นเด็กเป็นเล็กเล่นของแบบนี้ มันอันตรายรู้ไหม”

พายุยังคงหัวเราะออกมา จู่ๆสมจิตก็เริ่มรู้สึกแสบตา

“พ่อ พ่อจะทำอะไร?”

นี่เป็นครั้งแรกที่เธอเรียกเขาว่าพ่อด้วยใจจริง

แค่นี้พายุก็รู้สึกเหมือนได้เติมเต็มชีวิตแล้วล่ะ

“ฉันจะไปทำอะไรได้? ไม่ทำอะไรหรอกน่า แกรีบออกไปเถอะ”

สมจิตถูกคนกระชากออกไป