บทที่ 1709 ให้ถือซะว่าที่นี่คือฝันร้าย

“พี่ใหญ่ นี่พี่คิดจะทำอะไร?”

ทันใดนั้นฟองน้ำก็เห็นความบ้าคลั่งในดวงตาของพายุ

พายุกลับพูดยิ้มๆว่า “แกดูสิ อันที่จริงจะว่าไปแล้วครอบครัวเราก็ทำบาปไว้เยอะเหมือนกันนะว่าไหม? เรื่องเลวทรามในประเทศพวกนั้น เอาตรงๆถ้าคิดให้ดีๆ ถึงจะมีคุณปู่ชี้นำ แต่มีบางเรื่องที่เราเข้าไปมีส่วนร่วมเองไม่ใช่เหรอ? คนเขามีพ่อมีแม่ทั้งนั้น หัดเอาใจเขามาใส่ใจเราบ้าง ไม่รู้สึกละอายใจเรื่องศีลธรรมบ้างเหรอ?”

“ศีลธรรม? พี่ใหญ่ พี่กำลังพูดอะไร?”

ดวงตาของฟองน้ำจดจ้องมาที่พายุเขม็ง เธอมองไปรอบๆ ก็พบว่าคนพวกนี้ล้วนแล้วแต่เป็นหน่วยกล้าตายของตระกูลนนท์สัจทัศน์ทั้งนั้น

หลายปีที่ผ่านมากว่าจะเข็นหน่วยกล้าตายได้หลายคนขนาดนี้ก็ไม่ใช่ง่ายๆ ต้องเสียทั้งกำลังทรัพย์และกำลังคน แต่วันนี้พายุกลับพามาที่นี่ เธอเริ่มรู้สึกใจไม่ดีแปลกๆ

จรัลเริ่มหัวเสีย

“ไอ้ลูกเวร ที่ฉันมอบหมายให้แกฝึกหน่วยกล้าตายในตอนนั้นก็เพื่อปูทางหนีทีไล่ให้ตระกูล แล้วตอนนี้แกคิดจะทำอะไร?”

“ก็พังพินาศแหลกลาญไปด้วยกันหมดนี่แหละ ไหนๆก็เป็นสิ่งที่สมจิตอยากเห็นแล้ว ทั้งชีวิตของคนเป็นพ่ออย่างผมไม่เคยให้อะไรลูกเลย ตอนแรกแค่คิดว่าทิ้งทรัพย์สมบัติให้เธอมีกินมีใช้ไปตลอดทั้งชาติก็พอแล้ว แต่ผมกลับพบว่าลูกไม่ได้โหยหาสิ่งเหล่านี้ เธอต้องการให้ตระกูลนนท์สัจทัศน์พินาศต่างหากล่ะ ในเมื่อเป็นอย่างนี้แล้ว ผมก็จะช่วยให้เธอสมหวัง แต่ว่าสมจิตของผมเป็นเด็กผู้หญิงคนหนึ่ง มือของเธอจะเปื้อนเลือดไม่ได้ เพราะฉะนั้นผมจะทำแทนเธอเอง”

พายุพูดออกมาอย่างอ่อนโยน ราวกับกำลังพูดเรื่องดินฟ้าอากาศอยู่อย่างไรอย่างนั้น แต่กลับทำให้จรัลกับฟองน้ำตกใจจนวิญญาณแทบหลุดออกจากร่าง

“ลูกเวร แกบ้าไปแล้วเหรอ?”

“พี่ใหญ่ พี่อย่าทำอย่างนี้!”

พายุกลับพูดด้วยใบหน้าไม่รู้ไม่ชี้ “ทำไมจะไม่ได้? ฉันว่าแบบนี้แหละดีสุดแล้ว สมจิตพูดถูก ตระกูลนนท์สัจทัศน์ทำเรื่องผิดบาปมหันต์ ทางเดียวที่จะล้างบาปได้มีแค่อย่างนี้เท่านั้น ไม่แน่เราอาจจะมีโอกาสได้ไปเวียนว่ายตายเกิดอีกครั้งก็ได้นะ ถ้าชาติหน้ามีจริง ฉันจะไม่ยอมเสียลูกไปอีกเด็ดขาด ฉันจะกอดลูกเอาไว้แน่นๆ จะไม่ปล่อยมือ และจะไม่ทำให้เธอต้องลำบากอีก”

ขณะที่พูดเขาก็เอาแต่ยิ้มๆ ยิ้มกว้างขึ้นเรื่อยๆ พร้อมกับก้าวเดินไปข้างหน้า

“พี่ใหญ่บ้าไปแล้ว! พ่อ พี่ใหญ่ถูกสมจิตล้างสมองจนบ้าไปแล้ว! พวกแกเป็นหน่วยกล้าตายของตระกูลนนท์สัจทัศน์ไม่ใช่หรือไง! เร็วเข้า รีบไปแย่งระเบิดในมือเขาเร็วเข้าสิ!”

ฟองน้ำไม่อยากตาย

เธอเพิ่งจะอายุสี่สิบกว่าเอง จะตายได้ยังไง?

เธอยังมีวันเวลาดีๆรออยู่นะ

ราวกับหน่วยกล้าตายเหล่านั้นไม่ได้ยินที่ฟองน้ำพูด ยังคงล้อมห้องนี้เอาไว้อย่างแน่นหนา

ฟองน้ำหน้าเปลี่ยนสี จรัลเองก็เช่นกัน

“ไอ้ลูกเวร แกคิดจะฆ่าพ่อเหรอ?”

“แล้วยังไง? ผมเองก็จะตายเหมือนกัน ลูกชายคนนี้จะลงไป ปรนนิบัติรับใช้พ่อด้วยไง”

ขณะที่พูดพายุก็เปิดแผงระเบิดออก

ฟองน้ำกรีดร้องเสียงแหลมออกมา

“พายุ พี่มันบ้า! ฉันจะออกไป! ฉันจะออกไป!”

เธอวิ่งออกไปข้างนอกราวกับคนเสียสติ แต่หน่วยกล้าตายของพายุเล็งปืนใส่ฟองน้ำ จากนั้นก็ลั่นไกใส่ขาของเธอ

ความเจ็บรุนแรงทำให้ฟองน้ำทรงตัวไม่อยู่จนต้องทรุดลงกับพื้น

ในอดีตเคยสูงส่งขนาดไหนตอนนี้ก็ยิ่งมีสภาพจนตรอกมากขนาดนั้น

จรัลเองก็ตกใจช็อก เขากำลังจะวิ่งออกไปเหมือนกัน แต่เมื่อเห็นจุดจบของฟองน้ำเขาก็อึ้งอยู่กับที่

พายุก้มมองแผงระเบิดที่ส่งเสียงตี๊ดๆอยู่กับอกของตัวเอง จากนั้นก็ยิ้มเยาะออกมา