บทที่ 1710 ฉันไม่ได้อยากให้แม่ทำเพื่อฉันแบบนี้

จันทราเจ็บปวดมากจริงๆ

นี่คือลูกที่เธอตั้งท้องมาเก้าเดือนเองกับมือเลยนะ ทำไมต้องให้ลูกลดศักดิ์ศรีของตัวเองไปขอร้องคนอื่นเพื่อความผิดพลาดในอดีตของพวกเขาด้วยล่ะ?

อีกอย่างพวกเขาก็ไม่ใช่คนที่คู่ควรกับความสดใสของสมจิต ใช้ชีวิตมาหลายปีขนาดนี้ ก็ถือว่าเพียงพอแล้ว

เมื่อคืนตอนที่พายุถามว่าอยากตายไปพร้อมกันหรือเปล่า จันทราก็รู้ว่าพายุได้ตัดสินใจแล้ว

ผู้ชายคนนี้ใช้ชีวิตอยู่ด้วยความรู้สึกผิดที่ทำลูกหายไป ปัจจุบันเมื่อลูกมีอนาคตที่สดใส เขาจึงดีใจกว่าใครเป็นไหนๆ

เขาพูดว่า ในที่สุดตระกูลนนท์สัจทัศน์ก็มีคนปกติไม่บิดเบี้ยว และยังเป็นลูกสาวของเขา เขาภูมิใจเป็นอย่างมาก

เลือดไหลออกมาจากมุมปากของจันทราเยอะขึ้นเรื่อยๆ เธอเจ็บจังเลย

แต่เมื่อเห็นสมจิตร้องไห้เหมือนเด็กคนหนึ่ง เธอก็ยิ่งเจ็บมากกว่า

“ไม่ร้อง สมจิต อย่าร้อง！ปล่อยให้พ่อกับแม่ไปอย่างสบายใจเถอะนะ พ่อแกบอกว่าแกมีแฟนอยู่แล้วนี่? ฉันกับพ่อแกไม่เหมาะที่จะถูกเรียกว่าพ่อแม่หรอก และไม่มีสิทธื์มาเจอแกด้วยซ้ำ แกเองก็รู้อยู่แก่ใจ พ่อแกทิ้งเงินจำนวนหนึ่งไว้ให้แกในนามของคนอื่น ถ้าในอนาคตแกถูกผู้ชายทำไม่ดีใส่ แกก็แค่หย่า เงินก้อนนั้นสามารถทำให้แกมีกินมีใช้ไปทั้งชีวิตเลยล่ะ”

“ไม่เอา！ฉันต้องการแค่พ่อกับแม่！แม่ไม่ต้องพูดอะไรแล้ว ฉันจะพาแม่ไปโรงพยาบาล!”

สมจิตออกแรงแบกจันทราขึ้นมา

เธอในตอนนี้กำลังร้อนรนเป็นอย่างมาก

หมออยู่ไหน?

จริงๆแล้วเมื่อไม่กี่วันก่อนสมจิตแอบปิดที่นี่เพราะมีการระบาดของไวรัส ในตอนนี้เธอกำลังแบกจันทราวิ่งออกไปข้างนอกอย่างไร้สติ แต่ในขณะนั้นก็มีใครคนหนึ่งพุ่งเข้ามากอด

อ้อมกอดนี้ดูคุ้นเคยและอบอุ่นเป็นอย่างมาก แต่ชั่วขณะนั้นสมจิตยังไม่ได้รู้ตัว

“สมจิต คุณร้องไห้เหรอ?”

เสียงคุ้นหูทำให้สมจิตเงยหน้าพรึบ จึงพบว่าเป็นใบหน้าแสนคุ้นเคยของชัยยศที่อยู่ตรงหน้า

เธอเหมือนหาที่พึ่งสุดท้ายเจอรีบจับมือชัยยศเอาไว้แล้วพูดว่า “ช่วยเธอด้วย！ช่วยแม่ฉันที！ชัยยศ คุณช่วยแม่ฉันทีนะ”

เป็นครั้งแรกที่ชัยยศเห็นสมจิตลนลานทำตัวไม่ถูกแบบนี้

เขามองไปยังจันทรา ในใจรู้ว่าคนคนนี้คงไม่รอดแล้ว แต่เขาก็ทนมองแววตาสิ้นหวังของสมจิตไม่ได้ จึงหันไปบอกคนข้างหลังว่า “รีบไปพาหมอมา เร็วเข้า！”

สมจิตไม่รู้ว่าชัยยศมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง ตอนนี้ในหัวของเธอมันวุ่นวายไปหมด

เธอจะให้แม่ตายไม่ได้！

ตอนนี้พ่อคงระเบิดตัวตายไปแล้วใช่ไหม?

เมื่อสักครู่คือครั้งสุดท้ายที่เธอกับพ่อได้เจอกันสินะ?

ทำไมเป็นอย่างนี้?

ตอนนี้แม้แต่แม่ก็…..

เมื่อนึกถึงหลายวันที่ผ่านมาที่พ่อแม่คอยตามใจและทำดีกับเธอ สมจิตก็ยิ่งร้องไห้โฮออกมา

เธอไม่ได้ตั้งใจต่อต้าน

เธอแค่ไม่รู้ว่าควรทำอย่างไร

ต้องเผชิญหน้ากับพวกเขายังไง

สมจิตจับมือของจันทราเอาไว้แน่น “แม่ แม่ห้ามตายนะ ถ้าแม่ตาย ฉันไม่ให้อภัยพ่อกับแม่แน่！แล้วก็จะเกลียดพ่อกับแม่ไปตลอดชีวิตด้วย！ตอนนั้นพ่อแม่ทิ้งฉัน ปล่อยให้ฉันลำบากมาตั้งเท่าไหร่ คิดว่าช่วงเวลาที่ได้อยู่ด้วยกันแค่ไม่กี่วันฉันจะอภัยให้เหรอ? โลกนี้ใครจะไปใจดีขนาดนั้น? แม่กับพ่อคิดว่าถ้าตัวเองตายไปแล้วฉันจะมีความสุขเหรอ? ฉันไม่ได้อยากให้พ่อแม่ชดใช้ให้แบบนี้！ฉันอยากให้พ่อกับแม่มีชีวิตอยู่！”

เมื่อชัยยศเห็นท่าทางของสมจิตในตอนนี้ก็เจ็บปวดหัวใจเป็นอย่างมาก เขาไม่เคยรู้เลยว่าสมจิตจะแตกสลายได้ขนาดนี้

เขาอยากปลอบใจเธอ แต่ก็ไม่รู้ว่าควรเริ่มจากตรงไหน ทว่าในตอนนี้เองจันทรากลับจับมือของชัยยศเอาไว้

เธอมีเวลาไม่มากแล้ว