บทที่ 1719 ไม่เห็นด้วย และยิ่งยอมรับไม่ได้

ขวัญชัยที่กระอักเลือดออกมาทำให้ธเนศพลตื่นตระหนก เขารีบติดต่อหมอ ยศพงศ์ก็รีบมาในทันที

“คุณท่านขวัญชัย คุณไม่เป็นไรใช่ไหม?”

สีหน้าของคุณท่านขวัญชัยซีดมาก ทำให้สีหน้าของยศพงศ์เต็มไปด้วยความกังวล

ธเนศพลถามขึ้นด้วยความประหลาดใจ: “ลุงพงศ์ พ่อผมเป็นอะไร? ลุงปิดบังอะไรผมใช่ไหม?”

ยศพงศ์มองคุณท่านขวัญชัย แล้วก็มองธเนศพล สุดท้ายจึงพูดขึ้น: “สุขภาพของคุณท่านมีปัญหามานานแล้ว แต่เรื่องราวกองใหญ่ขนาดนั้นที่ทับอยู่บนตัวเขา คุณชายธเนศพลก็ไม่ได้ขึ้นมาบนตำแหน่งนี้สักที ดังนั้นเรื่องมากมายยังต้องให้คุณท่านขวัญชัยแบกรับเอาไว้เพื่อคุณ”

“พูดเรื่องสำคัญ!”

อารมณ์ของธเนศพลไม่ดีเอามากๆ

เดิมทีก็มาเพราะบุริศร์กับนรมนอยู่แล้ว ตอนนี้ทำไมถึงกลายเป็นสภาพนี้ล่ะ?

พูดไปพูดมาเหมือนเขานี่แหละที่ผิด!

ยศพงศ์โดนธเนศพลโต้กลับมาอย่างนี้ จึงพูดไม่ออกทันที แต่ทว่าก็พูดขึ้นเบาๆ: “คุณท่านเป็นมะเร็งปอด เหลือเวลาอีกไม่มากแล้ว”

คำพูดนี้เหมือนกับสายฟ้าตอนกลางวันแสกๆที่กระแทกลงมาบนหัวของธเนศพล

“ลุงว่าอะไรนะ?”

ถึงหลายปีนี้จะไม่ได้ใกล้ชิดกับคุณท่านขวัญชัยมาก แต่ธเนศพลก็คิดไม่ถึงว่าจะต้องส่งเขาไปเร็วขนาดนี้ ดังนั้นตอนนี้จึงค่อนข้างยอมรับไม่ได้

ด้วยการช่วยชีวิตของหมอในตอนนี้ทำให้ขวัญชัยตื่นตัวอยู่ไม่น้อยเลย เห็นท่าทีของธเนศพลจึงพูดขึ้น: “แกไม่ต้องลนลาน มันไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร”

“นี่ยังไม่ใช่เรื่องใหญ่อีกหรือไง? ในสายตาของพ่ออะไรคือเรื่องใหญ่ล่ะ? ใช่วันที่พ่อขยับไม่ได้แล้วจริงๆหรือเปล่า ตายอยู่บนโต๊ะทำงานโดยที่ผมไม่รู้ว่าเพราะอะไร นั่นถึงเรียกว่าเรื่องใหญ่ใช่ไหม?”

ธเนศพลควบคุมน้ำเสียงที่สูงขึ้นมากไม่ได้เลย

ขวัญชัยมองเขา ตอนนี้ไม่รู้ว่าควรจะพูดกับลูกชายยังไงดี

ระหว่างพวกเขาพ่อลูกห่างเหินกันนานเกินไป แม้ไม่นานก่อนหน้านี้จะเพิ่งทะเลาะกับเขาเรื่องของบุริศร์กับนรมนไป แต่ตอนนี้ไม่นึกว่าจะถามถึงอาการป่วยของเขาขึ้นมา

ขวัญชัยไอออกมาสองที ธเนศพลจึงรีบหยิบกระดาษทิชชู่ไปเช็ดที่มุมปากเขา พูดเบาๆ: “อย่าคิดว่าพ่อป่วยแล้วจะกลบเรื่องทั้งหมดให้หายไปได้นะ เรื่องบุริศร์กับนรมน พ่อต้องขอโทษพวกเขา!”

“ไอ้เด็กนี่ หัวแข็งอะไรขนาดนี้?”

ขวัญชัยโมโหจนหน้าแดง แต่เห็นสายตาที่เด็ดเดี่ยวของธเนศพลจึงอดไม่ได้ที่จะชะงักเล็กน้อย

ไม่นานก่อนหน้านี้เขาก็ไร้เดียงสาไม่มีพิษภัยอย่างนี้แหละ แต่นั่งอยู่ตำแหน่งนี้มานานแล้ว เขาถึงคิดได้ว่าทำของหายไปมากมายจริงๆ

“อาณาจักรรัตติกาลอยู่ในมือของนรมนไม่ได้ จะให้ฉันขอโทษ มันก็ได้ ถ้าเธอยุบอาณาจักรรัตติกาล ไม่ก็มอบอาณาจักรรัตติกาลให้แก อย่างนี้ฉันถึงวางใจ ไม่งั้นฉันคงตายตาไม่หลับ! ตอนนี้แกยังหนุ่ม เรื่องมากมายไม่ได้สวยงามอย่างที่แกคิดเอาไว้ ถ้าในอนาคตเกิดเรื่องขึ้น แกอยากจะร้องไห้ก็คงไม่มีที่ให้แกร้องแล้ว”

คุณท่านขวัญชัยไอไปพูดไป

แต่ธเนศพลกลับพูดอย่างเด็ดขาด: “พวกอาณาจักรรัตติกาลไม่ใช่คนของพวกเรา มอบให้ผมก็ไม่มีประโยชน์ ถ้าพ่อกังวลจริงๆ ก็ให้พวกเขามอบอำนาจนี้ให้กานต์เถอะ กานต์เป็นลูกชายของพวกเขา ทั้งยังเป็นลูกน้องของผมด้วย ตอนนี้ยังเป็นแค่เด็ก ผมไม่เชื่อหรอกว่าผมจะดูแลเด็กคนหนึ่งให้ดีไม่ได้! พ่อ บางเรื่องพ่อคิดมากเกินไปจริงๆ”

ได้ยินธเนศพลแน่วแน่อย่างนี้ ขวัญชัยค่อนข้างพูดไม่ออก ทว่าก็ไม่ได้พูดอะไรอีก

นึกถึงความอัจฉริยะของกานต์ คุณท่านขวัญชัยจึงพูดขึ้น: “ฉันเห็นว่าชมพูประทับใจในตัวเขามาก สู้หมั้นหมายกันไว้ก่อนดีกว่า”

“พ่อ! ตอนนี้มันสมัยไหนแล้ว? พ่อยังคิดว่าเป็นสมัยโบราณอยู่หรือไง? ถึงจะให้พ่อแม่จับลูกแต่งงานตั้งแต่อยู่ในท้อง? ผมยอมรับว่าชอบกานต์ แต่เขากับชมพูในอนาคตจะมีวาสนาต่อกันหรือเปล่า ต้องให้พวกเขาตัดสินใจด้วยตนเอง คลุมถุงชนมันไม่มีความสุขหรอก!”

จุดยืนของธเนศพลแน่วแน่มาก

ขวัญชัยโมโหจนไอออกมาอีกครั้ง

“แกอยากจะให้ฉันโมโหแกจนตายใช่ไหม?”

“พ่อก็ใกล้จะตายอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ? ผมไม่ได้ยั่วโมโห! ผมพูดเรื่องจริง!”

คำพูดนี้ของธเนศพลทำให้อารมณ์เสียสุดๆ

“แกไสหัวออกไปเลย!”

“พ่อต้องขอโทษบุริศร์สองสามีภรรยา!”

สองพ่อลูกไม่มีใครยอมใคร บรรยากาศในตอนนี้ค่อนข้างเข้าตาจน