บทที่ 1718 แกมันอ่อนหัดเกินไป

จู่ๆนรมนก็ประหม่าขึ้นมา

บุริศร์ไม่ได้เห็นท่าทีหวาดระแวงอย่างนี้ของนรมนนานแล้ว จึงอดไม่ได้ที่จะปวดใจและละอายใจ

“ทำใจสบายๆ ที่นี่เป็นอาณาเขตภายใต้การควบคุมของคุณไม่ใช่เหรอ? คนของอาณาจักรรัตติกาลไม่ง่ายที่จะต่อกรด้วยนะ คนพวกนั้นโดนกำจัดออกไปแล้ว คนที่มาตอนนี้เป็นได้แค่คนของเราเองเท่านั้น”

ได้ยินบุริศร์พูดอย่างนี้ นรมนถึงได้ตอบสนองกลับมา

ตั้งแต่มาที่สนามรบต่างประเทศ เธอไม่เคยได้พักผ่อนอย่างสงบเลยสักวัน จนกว่าบุริศร์จะกลับมา แต่กลับเกิดเรื่องประเภทนี้ขึ้นอีก ตอนนี้เธอไม่กล้าวางใจเลยสักนิด

เสียงเคาะประตูดังขึ้น นรมนจัดการอารมณ์ของตนเองเล็กน้อย พูดขึ้น: “เข้ามา”

อีกฝ่ายผลักประตูเข้ามา เป็นนางพยาบาลคนหนึ่ง

เธอมองนรมนกับบุริศร์ แล้วพูดขึ้น: “หัวหน้ากิมจิให้ดิฉันมาบอกนายหญิงกับประธานบุริศร์ค่ะ ว่าคนพวกนั้นออกไปจากโรงพยาบาลเขตสนามรบก็โดนรถคันหนึ่งพาตัวไป”

สายตาของนรมนหม่นหมองลงเล็กน้อย แต่บุริศร์กลับไม่ได้แปลกใจเท่าไหร่

นี่เป็นสไตล์ของคุณท่านขวัญชัย

“ทราบแล้ว ไปเถอะ”

บุริศร์โบกๆมือ พยาบาลคนนั้นจึงถอยออกไป

นรมนครุ่นคิดเล็กน้อย ในที่สุดก็ทนไม่ไหวต้องถามออกมา: “พวกเขาจะโดนพาตัวไปที่ไหน?”

“ที่นี่เป็นเขตกักตัว คนที่โดนกักตัวแล้วปล่อยออกไปโดยปกติจะถูกเฝ้าติดตาม แต่ภารกิจของพวกเขาดันเป็นเรื่องแย่ๆ ตอนนี้คงรู้แล้วว่าไม่สำเร็จ ทางฝั่งคุณท่านขวัญชัยพวกนี้ก็คือคนที่ถูกทิ้ง แล้วผลลัพธ์ของคนที่ถูกทิ้งคืออะไรล่ะ? แน่นอนว่าคือการทำลาย ถ้าผมเดาไม่ผิด ไม่นานหลังจากนี้คงจะมีข่าวที่พวกเขาติดเชื้อจนทำให้เสียชีวิตแพร่ออกมา”

บุริศร์กลับพูดอย่างสงบนิ่ง

สร้างความลำบากให้นรมนในช่วงที่เขาหมดสติ เขายังไม่ทันได้ลงมือเลย แต่มีจุดจบอย่างนี้ก็ถือว่ารับผลจากการกระทำของตัวเองไปนะ

ยังคิดว่าเบื้องบนจะจัดการพาพวกเขาเข้าไปจริงๆงั้นเหรอ?

เพ้อเจ้อ!

เริ่มแรกเขามีความกดดันที่ทับอยู่บนหัวมากมายถึงได้ประคองอาณาจักรรัตติกาลเอาไว้ แค่คิดไม่ถึงว่าบางคนจะซื่อสัตย์จริงใจจนรนหาที่ตาย

“คุณวางแผนจะทำยังไงกับอาณาจักรรัตติกาล?”

“ยุบน่ะสิ! คุณดูๆหน่อยว่ายังมีที่ไหนรับสมัครพนักงานอีก ก็ดึงตัวพวกเขาเข้าไปเถอะ”

หัวใจของนรมนเย็นยะเยือกจนถึงที่สุดแล้ว

บุริศร์เห็นท่าทางนี้ของเธอก็รู้แล้วว่านรมนทนไม่ไหว

จริงๆแค่มีกานต์อยู่ ไม่ว่าธเนศพลจะได้นั่งหรือไม่ได้นั่งตำแหน่งนั้น พวกเขาสองสามีภรรยาก็จะเป็นแรงขับเคลื่อนที่แข็งแกร่งที่สุดของธเนศพล

น่าเสียดายที่คุณท่านขวัญชัยไม่ชัดเจนในจุดนี้ กลับทำเรื่องจนเสียหายไปหมด ทำให้พวกเขาค่อนข้างเจ็บปวด

สำหรับภรรยา บุริศร์เอาอกเอาใจเธอมาโดยตลอด ในเมื่อเธอไม่มีกะใจจะอยู่ที่ประเทศZแล้ว เขาก็จะไม่บังคับ ชีวิตในวันข้างหน้าคงสบายใจไม่น้อยเลย

“กลับไปคราวนี้คุณอยากจะไปเที่ยวที่ไหนไหม?”

“ฉันแค่อยากนอนให้เต็มที่สามวันสามคืน เหนื่อยสุดๆเลย”

คำพูดของนรมนทำให้บุริศร์เจ็บปวด

“งั้นตอนนี้คุณไปนอนเถอะ ต่อให้ฟ้าถล่มลงมาผมก็จะจับตาดูเอาไว้”

“อื้ม”

นรมนทำตามอย่างว่าง่าย หลังจากแน่ใจว่าบุริศร์ไม่เป็นอะไรก็ขึ้นไปบนเตียงนอน

เธอหลับสนิทมาก รอยคล้ำที่ดวงตายิ่งทำให้บุริศร์ปวดใจ

เป็นอย่างที่บุริศร์คิดเอาไว้เลย ในวันที่สองที่คนพวกนั้นโดนพาตัวไปก็ติดเชื้อโรคช่วยชีวิตไม่ทันตายไปแล้ว