ตอนที่ 1717
บทที่ 1717 นรมนโมโหมาก
October 31, 2026
“คุณนายครับ ประธานบุริศร์ฟื้นแล้ว”
คนที่วิ่งมาค่อนข้างกระหืดกระหอบ แต่นรมนไม่สนใจแล้ว เธอรีบยืดตัวขึ้นวิ่งไปทางห้องของบุริศร์ทันที
คนด้านในชะงักเล็กน้อยเมื่อได้ยินประโยคนี้ กิมจิก็ชะงักไปด้วย
ที่แท้นรมนเข้ามาแล้วเหรอ?
ที่แท้เธอก็ไม่ได้ไม่ใส่ใจสินะ!
นึกถึงตรงนี้ แววตาของกิมจิจึงเศร้าหมอง
“พวกนายไม่คู่ควรที่จะเป็นคนของอาณาจักรรัตติกาลเลย ถ้าอาณาจักรรัตติกาลโดนยุบตัวลงเพราะพวกนาย พวกนายคงจะดีใจมากสินะ?”
“ไม่นะ หัวหน้ากิมจิ! อย่ายุบอาณาจักรรัตติกาลนะ เบื้องบนบอกไว้แล้ว แค่นรมนกับบุริศร์ยอมอยู่ใต้อำนาจ พวกเขาจะรวมอาณาจักรรัตติกาลเข้าไปด้วย ถึงตอนนั้นพวกเราก็จะไม่ได้เป็นองค์กรเอกชนเพียงลำพังแล้ว”
ได้ยินกิมจิพูดอย่างนี้อนณก็ร้อนรนขึ้นมา
แต่กิมจิกลับยิ้มเยาะพูดขึ้น: “คำพูดนี้พวกนายก็เชื่องั้นเหรอ? สถานะของพวกนายคืออะไรไม่รู้หรือไง? รวมเข้าไปงั้นเหรอ? พวกนายคู่ควรใช่ไหม? ถ้าพวกนายเข้าไปในเขตทหารได้จัดสรรตำแหน่งอย่างเป็นทางการ แล้วคนที่มีภูมิหลังใสสะอาดพวกนั้นคืออะไรล่ะ?”
พูดจบกิมจิก็ขี้เกียจจะพูดอะไรกับพวกเขาแล้ว เขาโบกๆมือพูดขึ้น: “ปล่อยพวกเขาไป เตรียมรถคันหนึ่งส่งพวกเขาออกไปเดี๋ยวนี้ โรงพยาบาลในเขตสงครามเป็นกองบัญชาการของพวกเรา ตอนนี้ไล่พวกเขาออกไป คงมีอนาคตอันสดใสรอพวกเขาอยู่แน่นอน นั่นเป็นสิ่งที่อาณาจักรรัตติกาลของพวกเราให้ไม่ได้”
หลังจากกิมจิออกคำสั่ง คนพวกนี้ต่างก็งงงัน
ไม่นึกว่าจะไม่ลงโทษพวกเขา?
อนณกำลังมองกิมจิ พูดขึ้นอย่างลังเลเล็กน้อย: “หัวหน้ากิมจิ คุณอย่าตำหนิพวกผมเลย จริงๆในใจของพวกผมคุณก็คือหัวหน้ากิมจิของพวกเราตลอดไป แค่คุณยินยอม พวกผมสามารถบอกเบื้องบน ให้พวกเขายอมรับคุณ ถึงยังไงคุณก็เป็นคนที่มีความสามารถ ถึงตอนนั้นสหายของพวกเรายังคงได้อยู่ด้วยกัน”
“อย่าเลย ฉันกลัวว่าฉันตื่นขึ้นมากลางดึกแล้วจะนอนไม่หลับน่ะสิ”
กิมจิปฏิเสธทันที
ตามคำสั่งของกิมจิ คนพวกนั้นจึงโดนโยนออกไป
พวกเขาคิดว่าออกจากโรงพยาบาลเขตสงครามแล้วคนของเบื้องบนก็จะมารับกลับไป แต่พวกเขาคิดผิดแล้ว
ตอนที่นรมนรู้ว่าพวกเขาโดนโยนออกไปก็ไม่ได้มีปฏิกิริยาอะไร ราวกับไม่สนใจว่าพวกเขาจะเป็นตายร้ายดียังไง
บุริศร์ยังอ่อนกำลังอยู่เล็กน้อย เธอจึงป้อนข้าวเขาด้วยตัวเอง เล่าเรื่องหลังจากที่เขาหมดสติให้เขาฟังคร่าวๆ
“พวกนั้นมันน่า......”
เวลานี้ไม่นึกว่าบุริศร์จะหาคำที่เหมาะสมพูดออกมาไม่ได้
เขามองใบหน้าที่สุขุมของนรมน อดไม่ได้ที่จะปวดใจ
“ถ้าคุณเสียใจ......”
“ฉันไม่เสียใจ แค่คุณสบายดี ครอบครัวของเราสบายดี เรื่องอื่นๆจะเป็นยังไงก็ได้ ตอนนี้สิ่งที่ฉันอยากรู้ที่สุดก็คือคนๆนั้นใช่ธเนศพลหรือเปล่า”
นรมนจดจ้องบุริศร์ เธอถึงขั้นอยากถามว่า ถ้าเป็นธเนศพลจริงๆ บุริศร์จะทำยังไง?
แต่ประโยคท้ายเธอไม่ได้ถามออกมา เธออยากให้เวลาบุริศร์ปรับตัว
แต่บุริศร์กลับเอ่ยปากขึ้นทันที
“ไม่ใช่ธเนศพล! ธเนศพลไม่ทำเรื่องประเภทนี้ออกมาหรอก”
นรมนหรี่ตาลงเล็กน้อย พูดขึ้นเบาๆ: “บางครั้งคุณอาจจะให้ความสำคัญกับมิตรภาพเกินไปนะ”
“นั่นเพราะคุณไม่เข้าใจธเนศพล ถ้าเป็นเขาที่ทำจริงๆ เขาจะไม่ให้โอกาสนี้แก่คุณเด็ดขาด เป็นไปได้ว่าคงเริ่มบีบบังคับพวกเราให้อยู่ใต้อำนาจในทันทีแน่ๆ”
บุริศร์ยิ้ม จับมือนรมนเอาไว้แน่นพูดขึ้น: “ผมรู้ว่าคุณเป็นห่วงผม แต่คุณวางใจเถอะ ไม่ว่าตอนไหน ความปลอดภัยของคุณกับลูกๆจะมาเป็นอันดับแรกเสมอ แล้วก็จะทำให้ครอบครัวของเราหมดห่วงสบายใจได้”
“คุณคิดได้อย่างนี้ก็ดีที่สุดแล้ว”
นรมนคลายกังวล ป้อนบุริศร์ทีละคำๆ ราวกับลืมไปแล้วว่าข้างกายยังมีกิมจิอยู่อีกคน
จู่ๆกิมจิก็รู้สึกเหมือนโดนยัดอาหารหมาเข้ามาเต็มๆ
เขาควรจะหาแฟนได้แล้วใช่ไหม?