บทที่ 1716 นี่คือธรรมชาติของมนุษย์

หลังจากบุริศร์กับวินเซนต์ฉีดยาถอนพิษไปแล้วพวกเขายังคงไม่ฟื้น ทำการตรวจสอบหลายๆอย่างก็ไม่พบอาการอื่นๆ ไม่มีไข้ด้วย แค่ไม่ตื่นขึ้นมาเท่านั้น

นรมนขมวดคิ้วแน่น แต่กลับไม่ได้พูดอะไร มอบทุกอย่างในตอนนี้ให้กิมจิเป็นคนจัดการ

ภายใต้การตรวจสอบของกิมจิ ไม่นึกว่าในโรงพยาบาลของค่ายทหารจะตรวจสอบเจอพวกนั้นที่เคยเป็นลูกน้องเก่าของอาณาจักรรัตติกาล ตอนที่พวกเขาเห็นกิมจิก็เหมือนกับเด็กนักเรียนที่ทำอะไรผิด ยืนอยู่ต่อหน้ากิมจิไม่ยอมพูดยอมจา

ไม่อธิบาย แต่ก็ไม่ปฏิเสธ

สถานการณ์อย่างนี้ถ้าเป็นช่วงแรกเริ่มกิมจิคงจะรู้สึกเสียใจ แต่หลังจากที่รู้ถึงการตัดสินใจของ นรมนเขากลับปล่อยวางได้แล้ว

“ลูกน้องเก่าของอาณาจักรรัตติกาลกลับมาต่อกรกับเจ้านายของอาณาจักรรัตติกาล น่าสนใจจริงๆ”

คำพูดนี้ของกิมจิพูดอย่างไม่ใส่ใจ แต่กลับเหมือนฝ่ามือที่ตบลงไปบนใบหน้าของพวกเขา ทำให้สีหน้าของแต่ละคนดูไม่ได้เลย

แต่ตอนนี้กิมจิจะใส่ใจความคิดของพวกเขาอีกทำไมล่ะ?

“พวกนายคิดว่าอาณาจักรรัตติกาลควรจะเดินหน้าต่อไปยังไง? มอบฐานะและยศทหารทำให้พวกนายกลายเป็นทหารเหรอ?”

แค่กิมจิพูดออกไป พวกลูกน้องเก่าก็เงยหน้าขึ้นมาพร้อมกัน สายตาเต็มไปด้วยความเหลือเชื่อ

กิมจิจึงเข้าใจได้ในทันที

ดังนั้น บนโลกนี้สิ่งที่ยากจะคาดเดาที่สุดก็คือความรู้สึกของมนุษย์

เขาไม่คู่ควรกับอาณาจักรรัตติกาล ไม่คู่ควรกับนรมน ในเวลาเดียวกันก็รู้สึกว่านรมนคงจะยิ่งคิดก็ยิ่งปวดร้าวสินะถึงได้ตัดสินใจในสิ่งที่ยากจะยอมรับได้อย่างนี้ออกมา

“พวกนายลืมกันหมดแล้วใช่ไหมว่าทำไมพวกนายถึงมาเป็นคนของอาณาจักรรัตติกาลได้?”

กิมจิละทิ้งความดุดันความเคร่งขรึมในตอนแรกไปแล้ว สีหน้าสุขุมขึ้นมาก แต่ในแววตากลับเต็มไปด้วยความแปรปรวน

เขาชี้ไปที่ลูกน้องเก่าของอาณาจักรรัตติกาลคนหนึ่งตามอำเภอใจแล้วพูดขึ้น: “นาย ถ้าฉันจำไม่ผิด ตอนแรกแม่ของนายโดนพ่อของนายใช้ความรุนแรงภายในครอบครัว ด้วยความทนไม่ไหวจึงพยายามตอบโต้และฆ่าพ่อของนาย จากนั้นก็ฆ่าตัวตาย นายจึงกลายเป็นลูกของฆาตกรในทันที โรงเรียนของนาย เพื่อนร่วมห้องของนาย ญาติๆของนายหลบเลี่ยงนาย ตอนนั้นอาณาจักรรัตติกาลเป็นผู้ที่รับนายมาดูแล ตอนนั้นนายยังเคยบอกว่าชีวิตนี้อาณาจักรรัตติกาลก็คือครอบครัวของนาย เพื่ออาณาจักรรัตติกาลแล้วนายทำได้ทุกอย่างใช่ไหมล่ะ?”

สีหน้าของคนที่โดนเรียกชื่อซีดเผือดเล็กน้อยในทันที แต่กลับไม่ได้ตอบโต้

กิมจิก็ไม่ได้มองเขา เรียกอีกคนหนึ่งแล้วพูดขึ้น: “นาย ฉันจำได้ว่าตอนนั้นนายลักลอบข้ามฝั่งมาเงียบๆ ไม่มีสถานะตัวตน ถือเป็นคนเถื่อนคนหนึ่ง เพราะเดิมทีพ่อของนายก็เป็นคนที่ไม่มีตัวตน จึงไม่ได้ให้สถานะแก่นายไปด้วย นายโดนคู่อริไล่ฆ่า จนเกือบตายอยู่ในตรอกเล็กๆ แต่เป็นเพราะอาณาจักรรัตติกาลช่วยนายเอาไว้ ให้ตัวตนใหม่แก่นาย ทำให้นายมีชีวิตที่สะดวกสบาย ถึงขั้นมีแฟน ได้แต่งงานมีลูกกัน ลูกของนายก็มีตัวตน ไม่ต้องเป็นคนเถื่อนอีกแล้วไม่ใช่เหรอ? ตอนนั้นนายพูดว่ายังไงนะ? นายบอกว่าอาณาจักรรัตติกาลทำให้นายได้เกิดใหม่ ชีวิตนี้ของนายจะเป็นของอาณาจักรรัตติกาลถูกไหม?”

ผู้ชายคนนั้นอายจนหน้าแดงไปหมด แทบจะต้องหาซอกเล็กๆแทรกตัวเข้าไปอยู่แล้ว

แต่กิมจิกลับเรียกชื่ออีกคนต่อพูดขึ้น: “ตอนนั้นนายเข้ามาในอาณาจักรรัตติกาลได้ยังไงนะ? อ้อ ใช่สิ นายอยากเป็นทหาร แต่วงศ์ตระกูลของนายมีคนทำผิดกฎหมาย ไม่ผ่านการตรวจสอบทางด้านการเมือง นายโกรธจึงคิดจะฆ่าตัวตาย ก็เป็นคนของอาณาจักรรัตติกาลที่ช่วยนายเอาไว้ มอบหนทางให้แก่นาย เป็นนายเองที่ตื๊อจะเข้ามาในอาณาจักรรัตติกาลให้ได้ถูกไหม?”

ผู้ชายคนนั้นก้มหน้า

กิมจิพูดถึงทีละคนๆ คนพวกนั้นต่างก็ละอายใจ แต่พวกเขายังคงไม่ยอมเปิดโปงคนที่อยู่เบื้องหลัง