บทที่ 1715 เจ้านายใหม่ของแกเป็นใคร

“ฉันเคยเห็นนายที่ไหนมาก่อนหรือเปล่า?”

เมื่อได้ยินคำพูดของกิมจิแล้ว ฝ่ายตรงข้ามก็เงยหน้าขึ้นมอง เมื่อเห็นหน้าตาของกิมจิแล้วก็อึ้งไปสักพัก จากนั้นก็รีบก้มหน้าลงทันที

“คุณจำคนผิดแล้ว”

“งั้นเหรอ?”

กิมจิหัวเราะเยาะ อดไม่ได้ที่จะเข็นรถเข็นเข้าไปใกล้แล้วพูดว่า “ฉันก็ว่าแล้วทำไมวิธีการสอบสวนของอาณาจักรรัตติกาลที่โหดเหี้ยมขนาดนี้ ทำไมแกถึงสามารถทนได้ ที่แท้ก็เป็นคนเก่าคนแก่นี่เอง แกว่าใช่ไหมล่ะ? อนณ！”

เมื่อเขาพูดชื่อของฝ่ายตรงข้ามออกมาอย่างแม่นยำ ฝ่ายตรงข้างถึงกับสั่นไปทั้งตัว จากนั้นก็พูดว่า “คุณจำคนผิดแล้ว”

“จะจำผิดหรือไม่ ก็แยกแยะได้ง่ายนิดเดียว ตรวจสอบดีเอ็นเอก็รู้แล้ว ฉันจำได้ว่าเมื่อก่อน เคยเก็บดีเอ็นเอของทุกคนไว้หมดแล้ว!”

เมื่อได้ยินคำพูดของกิมจิ อนณถึงกับทำตาโต ส่วนคนอื่นก็รู้สึกเข้าใจมากขึ้นแล้ว

“ผู้จัดการกิมจิครับ คุณบอกว่าเขาเป็นคนของอาณาจักรรัตติกาลเหรอ?”

“มีแต่คนกันเองเท่านั้นจึงจะรู้ขั้นตอนในการสอบสวนได้ดีที่สุด อีกทั้งฉันยังจำได้ว่าอาณาจักรรัตติกาลตอนนั้นกลัวการถูกทรมานให้สารภาพ เคยให้มีการทดสอบการฝึกร่างกายอย่างเข้มงวดมาก่อน ดังนั้นแค่ลงโทษเล็กๆน้อยๆเช่นนี้ สำหรับเขาแล้วไม่มีผลอะไรหรอก”

สีหน้าของกิมจิเคร่งขรึมมากยิ่งขึ้น

ถึงแม้ว่าอาณาจักรรัตติกาลเคยปรับเปลี่ยนมาหลายครั้งแล้ว คนเก่าแก่ที่เคยอยู่ในอาณาจักรรัตติกาลในอดีตต่างก็แยกย้ายกันไปเป็นจำนวนมากก็ตาม แต่ว่าในความทรงจำของกิมจิก็ยังจำได้ดีเสมอมา ดังนั้นตอนแรกที่กิมจิได้เห็นหน้าอนณนั้น ก็รู้สึกคุ้นหน้ามาก ในสมองก็ค้นพบข้อมูลที่เกี่ยวกับคนนี้ออกมาได้อย่างรวดเร็ว

คนคนนี้ก็คือคนเก่าแก่ของอาณาจักรรัตติกาลในอดีต!

อนณถูกเปิดเผยฐานะแล้วแต่กลับเงียบเฉยไม่พูดอะไร แต่กิมจิกลับโกรธจนตัวสั่น

เขาคว้าเอาแส้ที่อยู่ข้างๆออกมาแล้วฟาดลงบนร่างของอนณอย่างแรง ลงมือด้วยพลังที่แรงมากทีเดียว ทำให้เกิดเป็นรอยแผลปริออกเป็นทางจนสามารถเห็นเนื้อข้างใน

“เป็นถึงหน่วยเก่าของอาณาจักรรัตติกาล ตอนนี้ถึงกับย้อนกลับมาแว้งกัดเจ้านายตัวเอง แม่งเอ๊ยแกยังคู่ควรที่พูดว่าตัวเองมาจากอาณาจักรรัตติกาลอีกเหรอ?”

อนณมีความสามารถพอตัวอยู่เหมือนกัน

คนที่กินจิเคยคิดจะสนับสนุนให้เขาขึ้นมาเป็นผู้ช่วย เสียดายตอนนั้นอาณาจักรรัตติกาลตอนนั้นถูกยุบไปเสียก่อน เขาจึงได้แต่สนับสนุนให้เขาไปทางที่ดีกว่านี้ แต่คิดไม่ถึงว่าคนคนนี้ถึงกับหันกลับมาแว้งกัดนรมรได้

อนณกัดฟันไว้แน่น สายตาแสดงความรู้สึกละอายใจออกมา แต่ก็ไม่แก้ตัวใดๆ ยอมรับการลงโทษจากกิมจิโดยไม่ขัดขืน

เมื่อเห็นเขาเช่นนี้แล้ว สายตาของกิมจิก็ยิ่งเคร่งขรึมมากขึ้น

“ใคร? เจ้านายใหม่แกเป็นใคร?”

อนณยังคงกัดฟันไว้แน่นไม่ยอมปริปากพูดอะไรออกมา

สายตาของกิมจิรู้สึกค่อนข้างเสียใจ

“อยากจะตายอยู่ที่นี่ถึงจะพอใจจริงๆเหรอ?”

“หัวหน้ากิมจิ คุณตีผมให้ตายไปเลย”

ในที่สุดอนณก็ยอมปริปากพูดแล้ว แต่ไม่ใช่คำตอบที่กิมจิต้องการจะฟัง

“ตีแกให้ตายเหรอ? หลังจากนั้นก็ให้เจ้านายที่อยู่เบื้องหลังแกเอามาเป็นข้ออ้างในการเล่นงานคุณนายใช่ไหม? อนณอย่างน้อยแกก็เคยกินข้าวในอาณาจักรรัตติกาลมาตั้งหลายปี แกไม่มีความรู้สึกผูกพันกับอาณาจักรรัตติกาลแม้แต่นิดเดียวเลยใช่ไหม? แกอยากจะนั่งมองดูอาณาจักรรัตติกาลกลายเป็นเป้าหมายโจมตีของทุกฝ่ายใช่ไหม?”

“ไม่ใช่! ผมไม่เคยคิดแบบนั้นเลย จะไม่มีอะไรเกิดขึ้นกับอาณาจักรรัตติกาลทั้งนั้น”

อนณพูดด้วยความร้อนใจ กิมจิก็เข้าใจแล้ว

“ฝ่ายนั้นมุ่งเป้าไปที่คุณนายและประธานบุริศร์ใช่ไหม?”

คำพูดเช่นนี้ ทำให้สีหน้าของอนณซีดลงบ้างเล็กน้อย

สายตาของกิมจิก็เคร่งเครียดขึ้นมาทันที

เขาโยนแส้ลงไปบนพื้นข้างๆ แล้วพูดกับคนที่อยู่ด้านข้างว่า “ไปสืบมา ตอนนี้ฐานะของอนณคืออะไร? ไม่ว่าจะลึกลับขนาดไหนก็ต้องสืบมาให้ได้ ถ้าไม่ไหวจริงๆก็โทรศัพท์ไปให้คุณชายกานต์ก่อน ฉันไม่เชื่อว่าด้วยฐานะตำแหน่งและเทคนิคความสามารถของคุณชายกานต์แล้ว ถ้าคิดอยากจะรู้ฐานะของใครสักคนจะไม่สามารถสืบหามาได้!”

กิมจิพูดเช่นนี้ ทำให้อนณ ลนลานทันที

“ไม่ได้นะ! หัวหน้ากิมจิ คุณทำอย่างนี้จะทำร้ายคุณชายกานต์ไปด้วย!”

“แต่ว่า คุณนายเป็นแม่ของคุณชายกานต์! แกทำอย่างนี้หรือว่าไม่ได้ทำร้ายคุณชายกานต์หรือ?”

สายตาของกิมจิเยือกเย็นจนน่ากลัว ถึงกับทำให้ อนณพูดอะไรไม่ออก

เขาก้มหน้าลงเงียบเฉยไม่พูดอะไร กิมจิก็ไม่ได้บีบบังคับเขา แต่สั่งให้คนคอยดูให้ดีๆ ตัวเขาเองก็เข็นรถเข็นมาถึงที่ห้องของนรมน