บทที่ 1714 ผมจะดูแลตัวเองเป็นอย่างดี

คนบริเวณรอบๆนั้นเป็นเพราะทหารคนนั้นถูกจับไปแล้ว ตอนนี้ต่างก็มองดูนรมนแต่ไม่พูดอะไรเลย แต่ว่านรมนก็พอเข้าใจสายตาของพวกเขาแล้ว

ถ้าไม่ใช่เพราะว่ากังวลในฐานะคุณนายบุริศร์ของเธอละก็ ไม่รู้ว่าคนพวกนี้จะทำอะไรไปบ้าง?

“เตรียมเซรุ่มแก้พิษให้พวกเขา”

“ได้”

ถึงแม้ว่าหลายคนก็ตอบตกลง แต่ว่านรมนรู้ดีว่าทุกอย่างเป็นเพราะเกี่ยวข้องกับบุริศร์ทั้งนั้น

บุริศร์ถือว่าเป็นตำนานของที่นี่มาโดยตลอด เป็นเหมือนเทพนิยาย เรื่องที่เขายกสมบัติของตัวเองทั้งหมดให้กับนรมนนั้นได้แพร่สะพัดออกไปทั่วแล้ว ทุกคนต่างก็รู้แล้วว่านรมนมีความสำคัญต่อบุริศร์มากเพียงใด

นี่มีหลักฐานก็ยังดี แต่ถ้าทำอะไรนรมนลงไปในภาวะที่ไม่มีหลักฐานอะไรละก็ เมื่อบุริศร์ตื่นขึ้นมา ผลที่เกิดขึ้นตามมานั้นพวกเขาย่อมไม่อาจจะรับไหวได้แน่

หลังจากที่นรมนเข้าใจประเด็นนี้แล้วจึงหันหลังกลับเข้าไปในห้อง

ในเวลานี้ถ้าเธอพูดมากไปก็จะมีโอกาสผิดมากขึ้น สู้ไม่พูดอะไรจะดีกว่า

หลังจากที่โสธรได้ยินข่าวแล้ว วินเซนต์พวกเขาก็ได้ฉีดยาแก้พิษไปแล้ว แต่ว่ายังไม่ฟื้นขึ้นมาเลย ส่วนนรมนก็นั่งเฝ้าบุริศร์อยู่ข้างๆ

เขามองดูนิวราที่ยังนอนอยู่ในสภาพสลบไสล ก็รู้สึกสับสนเล็กน้อย

ตอนนี้สถานการณ์ของนิวราไม่สู้ดีนัก นรมนทางนั้นก็เกิดเรื่องขัดแย้งกันขึ้น เขาเป็นหัวหน้าหน่อยอาณาจักรรัตติกาล ในเวลานี้ควรจะอยู่ข้างกายนรมนมากกว่า

แต่ว่า........

เป็นครั้งแรกที่โสธรรู้สึกลังเล

เมื่อก่อนเพื่อนรมนแล้ว สามารถทำอะไรได้ทุกอย่างโดยไม่สนใจอะไรเลยไม่ว่าจะบุกน้ำลุยไฟที่ไหนก็ตาม แต่ตอนนี้เมื่อเห็นนิวราที่นอนป่วยอยู่บนเตียงในสภาวะที่สลบไสล ตัวร้อนไข้ไม่ลดเลย เขากลับรู้สึกลังเลขึ้นมา

ที่แท้ความรู้สึกของตัวเองที่มีต่อนรมนก็เป็นเพียงแค่นี้เอง

เมื่อนึกถึงบุริศร์เพื่อนรมนแล้วไม่เคยเกิดความลังเลแม้แต่นิดเดียว ในที่สุดโสธรก็ยอมรับว่าตัวเองสู้บุริศร์ไม่ได้จริงๆ

ส่วนคนอย่างนรมนนั้น ก็มีเพียงแต่บุริศร์เท่านั้นที่มีสิทธิ์ยืนเคียงข้างเธอ

โสธรไม่รู้ว่าความรู้สึกในใจเป็นอย่างไร รู้สึกขมขื่นมาก แต่ก็เหมือนกับค่อนข้างสบายใจขึ้น

ความรู้สึกที่สับสนเช่นนี้ทำให้เขาไม่อยากจะไปเผชิญหน้าเลย แต่ตอนนี้จะไม่ไปเผชิญหน้าก็ไม่ได้แล้ว

ดูเหมือนว่านิวรากำลังฝันร้ายอยู่ สภาพที่สลบไสลอยู่แต่ยังคงสั่นสะท้านอย่างรุนแรง เธอกัดริมฝีปากล่างไว้แน่น จนเลือดออกก็ยังไม่ยอมคายออก

โสธรนึกถึงสิ่งที่เธอต้องแบกรับทุกอย่างไว้นั้น จึงตัดสินใจเอานิ้วมือของตัวเอง ใส่เข้าไปในปากเธอ

หลังจากความเจ็บปวดที่รุนแรงถึงที่สุดผ่านไปในชั่วพริบตาเดียวแล้ว เขากลับไม่มีความรู้สึกอะไรเลย หวังเพียงแต่ให้นิวราสามารถผ่านพ้นจากภัยพิบัติได้อย่างปลอดภัยก็พอแล้ว

เมื่อนึกถึงสถานการณ์ของนรมนตอนนี้แล้ว โสธรก็รีบโทรศัพท์ไปหากิมจิ

ยังไงกิมจิก็คิดไม่ถึงว่าพวกเขาออกมาคราวนี้ถึงกับพบกับเรื่องร้ายๆเช่นนี้ เขาไม่สนใจคำคัดค้านจากคนรอบข้าง นั่งเครื่องบินไปหาถึงโรงพยาบาลสนามทันที

เมื่อเห็นกิมจิปรากฏตัวอยู่ที่นี่ คนของอาณาจักรรัตติกาลต่างก็รู้สึกประหลาดใจ อย่างน้อยในเวลาเช่นนี้มาถึงที่นี่ก็ต้องกักตัวทั้งนั้น ไม่ว่าคุณจะติดเชื้อหรือไม่ก็ตาม

ไม่มีใครชอบที่จะถูกกักบริเวณยาวนานถึงสิบสี่วันทั้งนั้น แต่ว่าการมาถึงของกิมจินั้นดูเหมือนจะทำให้คนของอาณาจักรรัตติกาลรู้สึกว่ามีคนที่พึ่งพิงได้แล้ว

“ผู้จัดการกิมจิ คุณมาแล้วเหรอ?”

“คุณนายอยู่ไหน?”

กิมจิเพิ่งจะเดินทางมาถึง นั่งอยู่บนรถเข็นรู้สึกเหนื่อยพอสมควร แต่ว่าออร่าที่เปล่งประกายในตัวของเขาก็ยังไม่ได้ลดน้อยถอยลงไปเลย

รองหัวหน้าหน่วยพากิมจิมาถึงห้องพักของบุริศร์และนรมน แล้วเคาะประตูอย่างมีมารยาท

นรมนเพิ่งจะพักผ่อนไปสักครู่หนึ่ง เมื่อได้ยินเสียงเคาะประตูก็ตกใจเล็กน้อย แต่ก็พูดอย่างไม่ลังเลว่า “เชิญ”