บทที่ 1713 คุณนึกว่าคุณเป็นใคร

ผิดปกติมากแล้ว!

นรมนก็รู้สึกใจหายแวบ รีบจับหน้าผากบุริศร์ทันที

ร้อนมาก！

เขาถึงกับไข้ขึ้นสูงมาก!

เวลานี้ไข้ขึ้นสูงไม่ใช่เป็นเรื่องดีเท่าไหร่นัก

อีกทั้งสภาพร่างกายของบุริศร์ก็แข็งแรงสมบูรณ์มาโดยตลอด ทำไมถึงตัวร้อนขึ้นมาได้ล่ะ?

นรมนก็รีบตามหมอเข้ามาทันที จากนั้นก็เริ่มเช็กร่างกาย ตรวจเลือด แล้วลดไข้ให้กับบุริศร์

ระหว่างนี้บุริศร์ก็เหมือนไม่ได้รับรู้การเคลื่อนไหวจากภายนอกเลย นอนหลับสนิทจนน่าเป็นห่วง

“เกิดอะไรขึ้นกันแน่?”

“ติดเชื้อไวรัส คุณชายบุริศร์ติดเชื้อแล้ว"

หมอมองดูรายงานผลการตรวจเลือดที่ได้สรุปผลออกมาแล้ว

นรมนก็อึ้งไปทันที

“เป็นไปได้ยังไง? เขาเพิ่งจะกลับมาถึง อีกอย่างที่นี่ก็สามารถควบคุมการระบาดของเชื้อโรคแล้วไม่ใช่เหรอ?”

ไม่รู้ว่านรมนกำลังถามหมอหรือว่าถามตัวเอง อีกอย่างเธอยังไม่ได้พูดออกมาว่า ในร่างกายของบุริศร์มีพิษกู่ทองคำอยู่ด้วย โดยทั่วไปแล้ว จะไม่มีเชื้อโรคอะไรสามารถเข้าสู้ร่างกายได้เลย พูดอย่างไม่น่าฟังก็คือ ต่อให้ทุกคนติดเชื้อกันจนหมด เขาอาจจะไม่เป็นอะไรก็ได้ แต่ว่าตอนนี้เกิดอะไรขึ้นกันแน่

คำถามนี้หมอก็ไม่สามารถตอบนรมนได้ ทำให้ทุกคนตอนนี้รู้สึกค่อนข้างว้าวุ่นแล้ว

ในเวลานี้เอง ข้างนอกก็มีเสียงฝีเท้าคนเดินเข้ามา

“คุณหมอครับ แย่แล้ว หัวหน้าวินเซนต์และพี่น้องหลายคนก็สลบไปไม่รู้สึกตัวเหมือนกัน ไข้ขึ้นสูงไม่ลดเลย”

“อะไรนะ?”

หมอก็รู้สึกแปลกใจ ส่วนนรมนก็ยิ่งรู้สึกช็อก

สองวันที่ผ่านมานี้ถึงแม้มีคนติดเชื้อไวรัสอยู่บ้าง แต่เพราะว่าสามารถช่วยได้ทัน ใช้ยาถูกขนาน ตอนนี้ก็สามารถควบคุมไว้ได้แล้ว บุริศร์และวินเซนต์พวกเขาติดเชื้อได้ยังไงกัน?

“รีบให้ยาก่อน ควบคุมสถานการณ์โรคไว้ก่อนแล้วค่อยว่ากัน”

เพิ่งจะสิ้นเสียงของนรมน ทันใดนั้นทหารที่มาแจ้งข่าวคนนั้นก็หันมามองนรมนแวบเดียว หลังจากนั้นก็รีบก้มหน้าลง แล้วพูดว่า “ผมรู้สึกว่าไม่ควรใช้ยาของคุณนายบุริศร์อีก”

“คุณหมายความว่ายังไง?”

นรมนฟังออกทันทีว่าคำพูดของอีกฝ่ายหนึ่งมีความหมายอื่นแอบแฝงอยู่

คนที่อยู่รอบๆบริเวณนั้นก็หันไปมองทหารคนนั้นทันที

ทหารคนนี้หน้าตาก็ธรรมดา และไม่มีอะไรที่โดดเด่น ทำให้ไม่มีใครสามารถจำเขาได้ในทันทีทันใด มิหนำซ้ำนรมนยังไม่รู้เลยว่าเขาดูแลห้องผู้ป่วยห้องไหน

ฝ่ายตรงข้ามงอตัวลงเล็กน้อย ดูเหมือนว่าพยายามอดทนต่อแรงกดดันอย่างหนัก แล้วพูดว่า “ผมตรวจดูแล้ว คนที่มีอาการป่วยต่างก็ได้กินบะหมี่ราดหน้าที่คุณนายบุริศร์ทำให้กับมือทั้งนั้น คนอื่นก็ไม่มีอาการป่วยแบบนี้เลย”

หลังจากพูดคำพูดนี้ออกมาแล้ว ดวงตาของนรมนก็หรี่ลงทันที

“บะหมี่ราดหน้าเหรอ?”

“ใช่ คุณนายบุริศร์ ต่อให้คุณฆ่าผมตอนนี้เลย ผมก็ยังจะต้องพูด คุณน่าจะมีปัญหาแล้ว”

คำพูดของทหารคนนี้ทำให้สายของนรมนเยือกเย็นยิ่งขึ้น

ถ้าหากพูดว่าบุริศร์เกิดเรื่องหลังจากที่ได้กินบะหมี่ราดหน้าไปแล้วละก็ เธอก็สามารถคิดสงสัยได้ว่าปัญหาอาจเกิดจากอาหารก็ได้ แต่ว่าบุริศร์ไม่ได้กินเลยแม้แต่นิดเดียว!

ตอนที่เธอเข้ามานั้นบุริศร์ก็ยังนอนหลับอยู่ไม่ใช่เหรอ?

ในเมื่อเป็นเช่นนี้ทำไมบุริศร์จึงติดเชื้อได้ล่ะ?

ทันใดนั้นนรมนก็นึกถึงเงาร่างที่เดินเว็บผ่านไปก่อนหน้านั้นขึ้นมาทันที

“ใช่คุณหรือเปล่า?”

“คุณนายบุริศร์ คุณอย่าพูดซี้ซั้วนะ ผมเป็นแค่ฝ่ายสนับสนุน ไม่มีความสามารถและใจกล้าพอที่จะทำอย่างนี้ได้หรอก”

“ความหมายของคุณก็คือฉันก็มีความสามารถและใจกล้าพอที่จะทำอย่างนี้ใช่ไหม? งั้น จุดมุ่งหมายของฉันคืออะไรล่ะ? แม้แต่สามีฉันก็ต้องวางแผนทำร้ายเขาเพื่ออะไรกัน?”

นรมนรู้สึกโกรธมาก