บทที่ 1724 อับจนหนทาง

“คุณนาย เชื้อไวรัสกลายพันธุ์แล้วครับ”

ตอนที่กิมจิได้รับข่าวนี้ก็ร้อนรนมาก แล้วก็กังวลมากเช่นกัน ความรวดเร็วของไวรัสกลายพันธุ์นี้ทำให้มนุษย์เราตามไม่ทันเลยจริงๆ ส่วนประกอบในยาถอนพิษตัวเดิมของนรมนใช้ไม่ได้ผลสักเท่าไหร่แล้ว นี่สิถึงน่ากลัวที่สุด และคนที่ประสบโชคร้ายเป็นคนแรกไม่นึกว่าจะพวกวินเซนต์

ทำไมถึงเป็นอย่างนี้?

นรมนค่อนข้างประหลาดใจ บุริศร์ก็ขมวดคิ้วแน่น

“เจอตัวอนณหรือยัง?”

“ยังครับ”

ตั้งแต่หลังจากอนณออกไปจากที่ด้านนี้ก็ไม่มีข่าวคราวอีกเลย แม้จะมีข่าวบอกว่าพวกเขาตายจากเชื้อไวรัสไปแล้ว แต่ยังไม่เห็นศพกิมจิจึงไม่กล้ายืนยัน

บุริศร์อยากจะออกไปข้างนอก แต่กลับโดนนรมนขวางเอาไว้

“คุณอยู่ที่นี่ ฉันจะออกไปดู”

“เวลาอย่างนี้คุณคิดว่าผมจะยอมให้คุณออกไปดูตามลำพังงั้นเหรอ?”

บุริศร์กำลังมองตานรมนค่อนข้างพูดไม่ออก

แต่นรมนกลับพูดเบาๆ: “ฉันเอาแต่รู้สึกว่าฉันมองข้ามสิ่งสำคัญอะไรไป วันนั้นที่พวกวินเซนต์กินบะหมี่ที่ฉันทำถึงได้เกิดเรื่องขึ้น ส่วนชามนั้นที่ฉันทำให้คุณเพราะกลัวว่ามันจะเย็นชืดไปแล้ว ฉันจึงยกให้ทหารด้านนอกคนหนึ่งกินไป ดังนั้นถ้าคุณไม่เป็นอะไร งั้นการติดเชื้อของไวรัสกลายพันธุ์ในตอนนี้เป็นไปได้มากว่าจะเกี่ยวข้องกับบะหมี่ที่ฉันทำตอนนั้น พวกวินเซนต์ยังอยู่ภายในอาณาเขตควบคุมของพวกเรา แต่ทหารคนนั้นฉันกลับลืมหน้าตาของเขาไปแล้ว ตอนนี้ต้องยังอยู่ที่นี่แน่ๆ ถึงเวลานั้นถ้าแพร่เชื้อขึ้นมาจริงๆ กลัวว่าผลที่ตามมาคงไม่สามารถควบคุมเอาไว้ได้”

“ดังนั้นคุณจึงวางแผนเอาตัวเองไปเสี่ยง ให้ผมอยู่ที่นี่เพื่อทำการเตรียมพร้อมกับสถานการณ์ที่คาดไม่ถึงงั้นเหรอ?”

บุริศร์ยังไม่ค่อยเข้าใจนรมนสักเท่าไหร่ แต่ภารกิจที่ต้องปกป้องอยู่ในตอนท้ายอย่างนี้ไม่ควรจะเป็นนรมนที่เป็นคนทำไม่ใช่เหรอ?

ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่คนอย่างบุริศร์อ่อนแอไร้ความสามารถเช่นนี้?

นรมนฟังออกถึงความน้อยใจภายในคำพูดของบุริศร์อยู่แล้ว จึงอดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมาแล้วพูดต่อ: “ประธานบุริศร์เป็นนายพลที่เฉลียวฉลาด จำเป็นต้องอยู่ปกป้องที่เขตควบคุมนี่”

“ไปให้พ้น!”

นี่ยังเป็นครั้งแรกที่บุริศร์พูดจาไม่ดีใส่นรมนด้วย แต่ทว่ากลับทำให้นรมนรู้สึกดีมาก

“ฉันกลัวว่าฉันไปจริงๆแล้วบางคนจะร้องไห้น่ะสิ”

หูของบุริศร์แดงระเรื่อขึ้นมาทันที

กิมจิรู้สึกว่าตนเองได้รับการปฏิบัติที่ไม่เป็นธรรมเกินไปจริงๆ เขาจะเข้ามารายงานข้อมูลหนึ่งแต่กลับโดนบังคับให้กินอาหารหมาแทนซะได้ พวกเขาสองคนลืมหรือเปล่าว่าที่นี่ยังมีคนอื่นอยู่ด้วย?

นึกถึงตรงนี้ กิมจิจึงไอออกมาครั้งหนึ่ง เพื่อเตือนสองคนนี้ว่ายังมีเขาอยู่ บันยะบันยังหน่อยได้ไหมล่ะ?

นี่มันเวลาอะไรแล้ว ยังแสดงความรักต่อหน้าสาธารณชนเช่นนี้อีก หัวใจมีศีลธรรมบ้างไหม?

บุริศร์ได้ยินเสียงไอของกิมจิจึงขมวดคิ้วเล็กน้อย “นายติดเชื้อเหรอ? แล้วนายยังกล้าเข้ามาที่พวกฉันอยู่อีก? รีบออกไปตรวจสิ”

เขารู้สึกว่ากิมจิขัดตาสุดๆเลย

แม้จะรู้ว่าเขากับภรรยาของตนเองไม่มีทางเกิดอะไรขึ้นแน่ๆ แต่ผู้ชายคนนี้เคยอยากได้ภรรยาของเขานะเรื่องนี้เขาไม่ลืมหรอก

เห็นแววตาที่ระแวดระวังของบุริศร์ นรมนก็อยากจะหัวเราะออกมา

“เอาล่ะๆ คุณอยู่ที่นี่ ฉันกับกิมจิจะออกไปดูหน่อย”

“นรมน!”

บุริศร์ยังอยากจะโต้เถียงต่อไปอีกหลายรอบ แต่กลับโดนนรมนห้ามเอาไว้

เพียงเห็นเธอยื่นมือออกมาลูบผมของบุริศร์แล้วพูดขึ้น: “เชื่อฉันนะ พักฟื้นร่างกายให้ดี กลางคืนถึงจะมีแรงปรนนิบัติฉันไม่ใช่เหรอ?”

คราวนี้กิมจิจะสำลักน้ำลายจริงๆแล้ว

สองสามีภรรยานี่ปฏิบัติตัวให้ถูกหลักตามทำนองคลองธรรมหน่อยได้ไหม?

เขาอยู่ต่อไปไม่ไหวแล้ว

“ผมออกไปดูก่อนนะครับ”