บทที่ 1725 แค่หวังว่านายจะทำให้พวกเขารู้สึกคุ้มค่า

“คุณชายบุริศร์”

ตอนที่บุริศร์เห็นชัยยศกับสมจิตก็ตะลึงเล็กน้อย

“พวกนายมาได้ยังไง? ยังกักตัวอยู่ไม่ใช่เหรอ?”

บุริศร์รู้ว่าสมจิตกำลังกักตัวอยู่ที่นี่ แต่ตอนนี้กลับเห็นพวกเขาปรากฏตัวอยู่ต่อหน้า ทั้งยังไม่ได้เข้ามาตามกระบวนการปกติ จึงอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว

ชัยยศมองสมจิต สมจิตค่อนข้างละอายใจอย่างชัดเจน เขาจึงดึงมือของสมจิตแล้วพูดขึ้น: “คุณชายบุริศร์ครับ เชื้อไวรัสปรากฏการณ์กลายพันธุ์แล้ว”

“พวกนายรู้ได้ยังไง?”

บุริศร์เพิ่งถามเสร็จก็รู้สึกได้ถึงอะไรบางอย่าง

“นี่พวกนายที่ด้านนั้นก็......”

“ไม่มีครับ แต่ผมตรวจสอบเจอบางเรื่อง”

หลายวันนี้สมจิตอารมณ์หม่นหมองมาก และเธอก็ชินแล้วที่ชัยยศจัดการทุกอย่างให้เธอ ตอนนี้อยู่ต่อหน้าของบุริศร์เธอถึงรู้สึกตัวว่าตนเองไม่ควรหงอยเหงาเศร้าซึมเช่นนี้ จึงอดไม่ได้ที่จะเดินเข้าไปก้าวหนึ่ง

“เรื่องอะไร?”

สำหรับสถานะของสมจิตบุริศร์รู้อยู่แล้ว ได้ยินว่าท้ายที่สุดสมจิตได้จัดการคนในครอบครัวตามกฎหมายเพื่อประเทศชาติการกระทำนี้เขาไม่รู้สึกสบายใจเลยสักนิด เพียงแต่รู้สึกปวดร้าวใจแทนเธอ

ทุกๆคนพากันสรรเสริญคนที่จัดการคนในครอบครัวตามกฎหมายเพื่อประเทศชาติ แต่ใจคนเราก็มีความรู้สึก จะมีสักกี่คนที่สามารถตัดขาดความสัมพันธ์ทางสายเลือดได้จริงๆ?

คนที่ไม่ได้ประสบกับความเจ็บปวดในเวลานั้นไม่มีทางเข้าใจหรอก

ดังนั้นตอนนี้เห็นสภาพของสมจิตที่ผอมลงไปเยอะเลย บุริศร์ยังคงรู้สึกสงสาร

สมจิตก็เห็นแววตาสงสารของบุริศร์ แต่เธอไม่อยากอ่อนแอจนเกินไป แค่พูดเบาๆ: “หลังจากพ่อของฉันจากไปฉันได้ไปค้นหาในห้องหนังสือของพ่อ พวกเขาสร้างไวร้สไว้สองประเภท ประเภทหนึ่งเป็นไวรัสกลายพันธุ์ อีกประเภทหนึ่งเป็นไวรัสทั่วไป พวกเขามาที่นี่พร้อมกับไวรัสทั่วไปเท่านั้น ตามแผนการเดิมของพวกเขาคือรอให้ผ่านไปสองสัปดาห์จึงจะปล่อยไวรัสกลายพันธุ์ น่าเสียดายที่ฉันไม่มอบโอกาสนั้นให้พวกเขา โจมตีจนพวกเขาตั้งรับไม่ทัน ดังนั้นนี่จึงเป็นส่วนประกอบทางเคมีของไวรัสกลายพันธุ์ ซึ่งตอนนี้ฉันยังไม่เจอใบสั่งยาที่จะกำจัดเชื้อไวรัสได้”

คัดลอกข้อมูลที่ตนเองค้นเจอออกมาแล้วส่งไปให้บุริศร์

บุริศร์ก็ไม่กล้าอืดอาด รีบเปิดคอมพิวเตอร์ดู สิ่งที่เรียกว่าไวรัสกลายพันธุ์ก็เป็นเพียงเชื้อพื้นฐานดั้งเดิมที่เพิ่มเติมยาจีนและยาเม็ดหลายชนิดเข้าไปด้วยเท่านั้น

ดังนั้นตอนที่นรมนทำบะหมี่โฮมเมดให้เขาคงมีใครถือโอกาสที่เธอไม่ได้ระวังตัวทำอะไรบางอย่าง

บุริศร์หรี่ตาขึ้นมาเล็กน้อย

“ตอนนี้พวกนายก็อยู่ที่นี่แหละ กักตัวกับพวกฉัน ตระกูลนนท์สัจทัศน์ที่ด้านนั้นก็ไม่ต้องยุ่งแล้ว ฉันจะส่งคนไปจัดการเอง”

พูดจบบุริศร์ก็ให้ชัยยศพาสมจิตไปหากิมจิเพื่อจัดการเรื่องที่พัก ส่วนตนเองกลับส่งข้อมูลที่คัดลอกแล้วไปให้กิจจา

ช่วงนี้กิจจาเหนื่อยมากจริงๆ เดิมทีเขาก็ไม่ได้โตมากมาย แต่กลับต้องติดตามหมอพยาบาลพวกนั้นทำวิจัยอย่างต่อเนื่องทั้งวันทั้งคืน ต่อให้ได้คุยหรือไม่ได้คุยโทรศัพท์กับจณัตว์ เขาก็รู้สึกว่าจณัตว์เหมือนสารานุกรมที่เดินได้เล่มหนึ่งจริงๆ โดยเฉพาะในด้านที่เกี่ยวกับการแพทย์ยิ่งทำให้กิจจานับถืออย่างไม่มีที่สิ้นสุด

ยังไงเขาก็คิดไม่ถึงว่าจะได้รับข้อความจากบุริศร์ ทั้งยังเป็นข้อความที่ทำให้เขาไม่สบายใจมากๆด้วย

“กิจจา รบกวนหน่อยนะ ให้คนของพวกลูกดูนอกเวลางานทีว่าสามารถศึกษาส่วนประกอบของยาถอนพิษนี้ออกมาให้เร็วที่สุดได้ไหม”

“ครับ”

กิจจารีบตอบรับ

ลูกๆของตระกูลโตเล็กต่างก็โหมเต็มกำลังในทันทีที่ประเทศชาติต้องการเป็นอันดับแรกเสมอ พยายามทุ่มเทเท่าที่ตนเองจะทำได้

กิจจาส่งข้อมูลต่อไปให้หมอกับพยาบาลที่อยู่กับตนเอง และส่งไปให้จณัตว์อีกหนึ่งชุด ตอนนี้เขาไม่รู้ว่าเชื้อไวรัสประเภทนี้จะแพร่ระบาดไปถึงประเทศอื่นได้ไหม แต่ต้องป้องกันไว้ก่อน ถึงยังไงสถานที่ที่จะระเบิดก็คือสนามรบต่างประเทศนี่แหละ

ภายในระยะเวลาสั้นๆทุกคนต่างก็อลหม่านขึ้นมา

ตอนที่ธเนศพลพากานต์มาถึง นรมนก็ตื่นแล้ว กำลังจะไปคิดบัญชีบุริศร์พอดี ตอนนี้ได้ยินว่าลูกชายมาแล้ว จึงอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้วเล็กน้อย

บวกกับที่กานต์โดนธเนศพลพามา ทั้งยังมาตอนที่เชื้อไวรัสกลายพันธุ์ด้วย สีหน้าที่นรมนมีให้ธเนศพลจึงไม่ค่อยดีเท่าไหร่