บทที่ 1727 ไม่นึกว่าเขาจะหลบเธอ

นรมนแทบจะต้องให้บุริศร์ประคองมาจนถึงโรงพยาบาลทหาร

แรกเริ่มนรมนคิดว่ากานต์บาดเจ็บสาหัส ดังนั้นจึงวิ่งไปที่หน้าห้องผ่าตัดทันที แต่ได้รับการแจ้งว่าวันนี้ไม่มีการผ่าตัด

บุริศร์เห็นท่าทางตึงเครียดของภรรยาแล้ว จึงอดไม่ได้ที่จะให้คนไปค้นหาเบอร์ห้องคนไข้ของกานต์ นี่ถึงได้พานรมนเดินไป

สิบห้าปีมานี้ ทุกปีนรมนจะมาอยู่กับกานต์สักระยะหนึ่ง ทุกครั้งจะได้เห็นท่าทีที่ฮึกเหิมห้าวหาญของลูกชายเสมอ แต่คราวนี้กลับพบว่าแววตาของกานต์ล่องลอย วินาทีนี้ทำให้เธอรู้สึกแสบจมูก จนแทบจะส่งเสียงร้องไห้ออกมา

กานต์อายุยี่สิบกว่าปีแล้วสืบทอดความแข็งแกร่งเด็ดเดี่ยวและรูปลักษณ์ที่หล่อเหลามาจากบุริศร์เต็มๆ รูปร่างที่สูงเกือบจะ190ยืนมองด้านนอกอยู่ที่หน้าต่างฝรั่งเศส มองไม่ออกเลยว่าเขาบาดเจ็บตรงไหน แต่กลับทำให้คนที่ได้เห็นค่อนข้างอยากร้องไห้อย่างอธิบายไม่ถูก

“ลูก ลูกบาดเจ็บที่ไหน? รีบให้แม่ดูเร็วๆ”

นรมนมาที่ด้านหน้าของกานต์ทันที หลังจากดึงลูกชายมา

ใจของเธอก็เต้นตึกตัก รีบยื่นมือออกไปโบกๆอยู่ที่ด้านหน้าของกานต์

“กานต์ พูดอะไรหน่อยสิ อย่าทำให้แม่ตกใจนะ! กานต์!”

บุริศร์เห็นนรมนน้ำตาคลอ ส่วนกานต์กลับเหมือนไม่ได้ยินอะไรเลย ไม่เห็นอะไรเลย แยกตนเองออกมาอย่างสมบูรณ์ ท่าทีที่เหมือนอยู่ตัวคนเดียวในโลกของตนเองอดไม่ได้ที่จะทำให้ในใจลึกๆรู้สึกประหม่า

“เจ้าเด็กบ้า แม่แกตกใจจนแทบจะร้องไห้อยู่แล้วนะ!”

บุริศร์เตะเข้าไปที่น่องของกานต์

แรงเตะนี้ไม่เบาเลย จึงทำให้กานต์ได้สติกลับมา

ตอนที่เขาเห็นสายตาเป็นกังวลของนรมนก็ค่อนข้างซึ้งใจ

“แม่ มาได้ยังไงครับ?”

“แม่ได้ยินว่าลูกบาดเจ็บ บาดเจ็บตรงไหนเหรอลูก?”

นรมนมองกานต์ตั้งแต่หัวจรดเท้ารอบหนึ่งก็ไม่เห็นว่าเขาบาดเจ็บตรงไหน จึงยิ่งเป็นห่วงมากขึ้น

นี่บาดเจ็บในที่ที่ตนเองมองไม่เห็นงั้นเหรอ?

คิดอย่างนี้นรมนจึงจะถลกเสื้อของกานต์ออก แต่กลับโดนบุริศร์ห้ามเอาไว้

“รีบพูดมา บาดเจ็บตรงไหน? อย่าทำให้แม่แกเป็นห่วงสิ”

เจ้าเด็กบ้า อายุยี่สิบกว่าแล้วนะ ยังไม่เคอะเขินที่จะให้ภรรยาของเขาถลกเสื้อผ้าอีกงั้นเหรอ?

ไม่อายเลยสิ!

แต่กานต์กลับจิตใจล่องลอย เสียงดังวิ้งๆในหู เหมือนแรงดีดกลับของปืนยังอยู่ที่ข้างหูอย่างนั้น ทำให้เขาค่อนข้างหูอื้อ

เขาเห็นแค่นรมนกับบุริศร์กำลังพูด แต่กลับฟังไม่รู้เรื่องว่าพวกเขาพูดอะไรอยู่

เขารู้ว่าหูของตัวเองมีปัญหาแล้ว

แต่เขาไม่อยากให้พ่อแม่ของเขาเป็นกังวล ในเมื่อฟังได้ไม่ชัดเจน แต่ดูจากท่าทางของนรมนกับบุริศร์ก็พอจะเดาได้ว่าพวกเขาถามอะไร

กานต์พูดนิ่งๆ: “ผมไม่เป็นไรครับ เบื้องบนหานักจิตวิทยาให้แล้ว ผมกำลังรอนัดหมายอยู่”

นรมนได้ยินลูกชายพูดแค่นักจิตวิทยา จึงคลายกังวลลงได้ แต่สีหน้าของบุริศร์กลับเคร่งขรึม

นักจิตวิทยางั้นเหรอ?

กานต์อยู่ในเขตทหารมากี่ปีแล้ว?

สิบเจ็ดปีแล้วนะ!

คนที่อยู่ในเขตทหารมาสิบเจ็ดปีไม่นึกว่ายังต้องได้รับคำปรึกษาด้านสุขภาพจิตอีก?

“นรมน คุณไปซื้อของกินให้เขาหน่อย ผมว่าที่เจ้านี่คงไม่มีอะไรกินเลย คงจะหิวบ้างแล้วแหละ”

คำพูดของบุริศร์ทำให้นรมนได้สติทันที มองไปรอบๆด้านก็เรียบง่ายจริงๆ นอกจากเตียงนอนก็เหมือนไม่มีอย่างอื่นเลย

“อื้ม ฉันจะไปซื้อของกินหน่อย คุณอยู่เป็นเพื่อนเขานะ”

นรมนมองแผ่นหลังที่อ้างว้างของลูกชาย หัวใจจึงบีบรัดจนเจ็บปวดขึ้นมาอีกครั้ง

เห็นนรมนออกไปแล้ว บุริศร์ถึงได้เอ่ยปากถามขึ้น: “ช่วงนี้มีภารกิจอะไรถึงต้องได้รับคำปรึกษาจากนักจิตวิทยา? แกเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่?”

แต่เหมือนกานต์ไม่ได้ยินอะไรเลย ยังคงยืนอยู่ที่ด้านหน้าหน้าต่าง ไม่รู้ว่าคิดอะไรอยู่

“กานต์ พ่อพูดกับแกอยู่นะ!”

เสียงของบุริศร์ค่อนข้างดัง แต่กานต์ยังคงไม่มีปฏิกิริยาตอบสนอง