บทที่ 1729 ผมยอมรับในสิ่งที่ผมทำ

กำลังมองหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่ว่างเปล่า สมองของกานต์ก็ว่างเปล่าเช่นกัน

ตอนที่รอให้เขารู้สึกได้ว่าตนเองทำอะไรลงไป ทุกอย่างก็จบสิ้นแล้ว

ไม่ใช่ว่าตามหาสิ่งที่โดนลบทิ้งไปกลับมาไม่ได้ เพียงแต่วินาทีนี้กานต์กลับปิดคอมพิวเตอร์ลงมาทันที แววตาประกายความแน่วแน่ออกมาเล็กน้อย

หลังจากจัดการตนเองเรียบร้อยแล้ว กานต์ก็ลุกขึ้นออกไปจากห้องน้ำ เขาพบว่าไอราไม่อยู่แล้ว จู่ๆในใจก็ว่างเปล่า

เขานั่งลงไปบนเตียงไม่รู้ว่าคิดอะไรอยู่

หลังจากที่หูไม่ได้ยิน สิ่งที่เขาทำบ่อยที่สุดก็คือการเหม่อลอย ปลดปล่อยทุกความรู้สึกของตนเอง แล้วเหม่อลอยอยู่อย่างนั้น

ตอนที่นรมนกับบุริศร์กลับมา กานต์ก็หลับไปแล้ว

เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย แม้แต่ในความฝันก็เหมือนมีเรื่องที่คิดไม่ตก เวลานี้ทำให้นรมนสงสารสุดหัวใจ

เธอเดินเข้าไป ดึงผ้าห่มบางๆขึ้นมาคลุมลูกชายเบาๆ

เมื่อก่อนกานต์เป็นคนที่ระมัดระวังตัวดีมาก เสียงฝีเท้าเพียงเล็กน้อยก็จะตื่นขึ้นมาทันที แต่ตอนนี้กลับเหมือนไม่ได้ยินอะไรเลย กำลังหลับอย่างสงบ

นรมนพูดไม่ออกว่าตอนนี้ในใจรู้สึกอะไร เธอกำลังมองลูกชายด้วยดวงตาที่เต็มไปด้วยน้ำตา

บุริศร์ปวดใจ แต่กลับไม่รู้ว่าควรจะปลอบใจยังไง

ผ่านไปสักพัก นรมนถึงได้วางของกินไว้บนโต๊ะข้างๆ แล้วลุกขึ้นออกไปจากห้องคนไข้

บุริศร์ตามออกไป ก็ได้ยินนรมนพูดขึ้น: “ฉันจะโทรหาพี่ฉัน ให้เขากลับมาดูกานต์หน่อย ฉันไม่เชื่อว่าหูของกานต์จะไม่ได้ยิน เขาอายุยังน้อยขนาดนั้น เขา......”

“ที่รัก หูของกานต์สูญเสียการได้ยินแค่ชั่วคราวเท่านั้น ผมวานคนไปถามมาแล้ว ตอนที่เขาทำภารกิจโดนลูกระเบิดระเบิดขึ้นที่ข้างหู ทำให้หูสูญเสียการได้ยินชั่วคราว คุณวางใจเถอะ หูของเขาต้องค่อยเป็นค่อยไป อย่างมากที่สุดหนึ่งสัปดาห์ก็จะฟื้นฟูกลับมา”

บุริศร์รีบอธิบาย

“งั้นถ้าไม่ใช่ชั่วคราวล่ะ? ล่าช้าไปหนึ่งสัปดาห์ก็จะสูญเสียช่วงเวลาที่ดีที่สุดในการรักษาไปแล้ว”

ตอนนี้ในหัวของนรมนมีแต่เรื่องหูของลูกชาย

บุริศร์ลูบๆจมูกไม่พูดไม่จาแล้ว

นรมนเห็นบุริศร์ไม่พูด จึงค่อนข้างกลัดกลุ้มขึ้นมาทันที

“คุณไม่เห็นด้วยกับความคิดของฉันเหรอ?”

“ไม่ใช่ ที่รักพูดถูกทั้งนั้นเลย เดี๋ยวผมจะโทรหาพี่ชายคุณ แต่ว่าช่วงนี้หงส์เพิ่งคลอดลูกคนที่สองได้ไม่นาน คุณแน่ใจใช่ไหมว่าจะโทรหาพี่ชายคุณ?”

คำพูดของบุริศร์ทำให้นรมนชะงักทันที

ใช่สิ

สิบปีก่อนหงส์ได้รับการรักษาภาวะมีบุตรยากจากจณัตว์จนหายดี ให้กำเนิดลูกชายจ้ำม่ำคนหนึ่ง แต่เนื่องจากการที่หงส์คลอดลูกเสี่ยงอันตรายจนเกินไป ทำให้เสียเลือดมาก จณัตว์จึงตกใจแทบแย่ ดังนั้นเป็นตายยังไงเขาก็ไม่ยอมให้หงส์ท้องอีกแล้ว

ใครจะคิดว่าสิบปีให้หลังหงส์จะท้องอีกครั้ง ตอนที่รู้ก็เกือบจะสี่เดือนแล้ว สองสามีภรรยาทำได้เพียงเก็บเด็กคนนี้ไว้ ไม่นานนี้หงส์เพิ่งจะคลอดเด็กผู้หญิงคนหนึ่ง ตอนนี้นับๆดูแล้วยังไม่ครบเดือนเลย

เวลานี้ถ้าดึงตัวจณัตว์มาแน่นอนว่าไม่ค่อยมีมนุษยธรรมจริงๆ

นรมนพูดอย่างว่างเปล่า: “โทรหากิจจา ตอนนี้น้องเขาเป็นอย่างนี้แล้ว เขากลับมาดูคงไม่เกินไปใช่ไหม?”

“กิจจากำลังเข้าร่วมการประชุมระหว่างประเทศ ไปเป็นตัวแทนของประเทศ ตอนนี้ไม่ต้องพูดถึงโทรไปหรอก คาดว่าคุณส่งโทรเลขไปก็คงไม่ได้รับ”

บุริศร์ก็ร้อนรนเรื่องหูของกานต์ แต่เขาค่อนข้างมีสติมากกว่า

หลายปีนี้เรื่องของลูกๆกลับทำให้นรมนอ่อนไหวง่าย

แต่บุริศร์ไม่กล้าพูด ถ้าภรรยาโกรธขึ้นมาจะทำยังไง? ทำได้แค่ตามน้ำไปเรื่อยๆ