บทที่ 1730 ผมทำไม่ได้หรอก

“มองอะไร? เขียนตามความจริงสิ!”

กานต์ขมวดคิ้วเล็กน้อย สายตาเย็นชามองทุกคนที่อยู่รอบๆทันที มอบความรู้สึกกดดันที่แข็งแกร่งให้แก่พวกเขา

ปวีรารีบท้วงขึ้นมา: “ไม่ได้! กานต์ นายคิดถึงผลลัพธ์ที่นายทำอย่างนี้ให้ชัดเจนจะดีที่สุด! ตอนนี้นายเป็นพันตรี สัญลักษณ์คุณงามความดีบนร่างของนายสามารถวางอยู่ทั่วทั้งห้องทำงานได้ แต่คุณงามความดีพวกนี้เทียบไม่ได้กับความจงใจผิดพลาดครั้งนี้ของนายนายเข้าใจไหม? ถ้านายยอมรับอย่างนี้จริงๆ ให้พวกเขากลับไปตอบอย่างนี้จริงๆ อาชีพทหารของนายก็จะสิ้นสุดลงแล้วนายรู้ไหม? นายชอบเขตทหารมาโดยตลอดไม่ใช่เหรอ? นายสาบานว่าจะอยู่ที่นี่ตลอดไปไม่ใช่เหรอ? ความรู้สึกร้อนรน คำนวณทิศทางลมกับความเร็วของกระสุนผิดงั้นเหรอ? กานต์ นายพูดอย่างนี้ไม่มีใครเชื่อนายหรอกนายรู้ไหม? ตอนห้าขวบนายเข้ามาในเขตทหาร ตอนนี้เกือบจะยี่สิบปีแล้ว ใครๆก็อาจจะทำผิดพลาดขั้นต่ำได้ ยกเว้นนายคนเดียวที่ไม่ได้! เวลานั้นต้องมีอะไรที่ส่งผลกระทบต่อนายใช่ไหม? นายพูดออกมาสิ แค่นายพูดออกมา คนข้างบนก็จะสืบหาอย่างชัดเจน ถึงตอนนั้นแม้นายจะได้รับการลงโทษ แต่นายจะไม่โดนบีบให้ออกจากการเป็นทหารแน่นอน!”

โดนบีบให้ออกสี่คำนี้แทงเข้าไปที่ปวีราลึกๆ

กานต์เป็นความภูมิใจของเขตทหารมาโดยตลอด หลายปีนี้ยิ่งทำให้ทุกคนเทียบเขาไม่ติด

คนที่มีแสงสว่างไสวสาดอยู่ข้างบนอย่างนี้ต่อให้ต้องออกไปจากเขตทหาร ก็ไม่ควรออกไปอย่างนี้!

เขาควรจะได้รับการอำลา ได้รับคำโน้มน้าวให้อยู่ต่อจากทหารทุกคน แต่ไม่ใช่การโดนบังคับปลดยศทหารออก

สำหรับความรักที่กานต์มีต่อเขตทหารปวีราเข้าใจดีที่สุด ให้เขาออกไปจากเขตทหารสู้ฆ่าเขาไปเลยดีกว่า

แต่เขากำลังพูดอะไรอยู่?

เขาบอกว่าเป็นเพราะร้อนรนจึงคำนวณทิศทางลมผิด ประเมินการเคลื่อนไหวของโจรลักพาตัวผิดพลาด นี่ต่อให้เป็นทหารใหม่ก็เป็นไปไม่ได้ที่จะทำพลาด แต่เขาที่เป็นทหารมานานแล้วเป็นไปได้ยังไงที่จะทำพลาด?

คนอื่นๆก็คิดอย่างนี้

“พันตรีกานต์ วันนี้อารมณ์ของคุณอาจจะไม่ค่อยดี วันหลังพวกผมค่อยมาใหม่ดีกว่า”

“เขียนตามที่ฉันบอก”

จู่ๆเสียงกานต์ก็เย็นชามากขึ้น

เขามองคนที่อยู่ตรงหน้า คนพวกนี้ถือว่าเป็นเพื่อนร่วมสนามรบของเขา เขารู้ความรู้สึกที่พวกเขามีต่อเขาดี แต่เขาอยากปกป้องไอราจึงจำเป็นต้องแบกรับทุกอย่างด้วยตนเองเท่าที่จะทำได้

ในเมื่อเลือกแล้ว จะเกิดผลลัพธ์อะไรเขาจะไม่รู้ได้ยังไง?

ออกจากค่ายทหาร อีกทั้งยังออกโดยการถูกลงโทษ โดนปลดยศทหารอีกด้วย ต้องพกจุดด่างพร้อยนี้ติดตัวไปตลอดชีวิต ถึงขั้นที่ไม่มีคุณสมบัติแม้แต่จะเป็นทหารกองหนุนที่เป็นกำลังเสริมด้วยซ้ำ ตั้งแต่นี้ต่อไปคงไม่มีวาสนากับค่ายทหารอีกแล้ว เรื่องเหล่านี้เขารู้ เขาเข้าใจดี

แต่ถ้าจะให้สารภาพเรื่องของไอราเพื่อปกป้องสิ่งเหล่านี้ กานต์ก็ไม่ยินยอม

ใช่!

เขาไม่ยินยอม!

หลังจากที่เคยถามไอรา และไม่ได้รับคำตอบของเธอ เขาคิดอยู่นาน แต่กลับยังคงตัดสินใจอย่างนี้ออกมา

บางทีวินาทีนั้นที่ลบวิดีโอกล้องวงจรปิด เขาก็รู้ว่าตนเองไม่คู่ควรที่จะเป็นทหารอีกแล้ว

ด้วยเหตุนี้ เขาจึงไม่รู้สึกเสียใจ! ถึงจะเสียดายอยู่บ้าง แต่ทว่าชีวิตคนเราต่างก็เลือกสิ่งดีๆแล้วตัดสิ่งแย่ๆทิ้งไปกันทั้งนั้น ตอนนี้เขาแค่เลือกผู้หญิงเลวๆคนนั้นเท่านั้นเอง

แววตาของกานต์ขรึมลงเล็กน้อย พูดขึ้น: “พวกนายต่างกำลังคิดว่าฉันมีคุณงามความดีอะไรบ้าง กำลังคิดว่าทำไมฉันถึงยอมให้ตัวเองหลบหนีภาระหน้าที่ แต่พวกนายเคยนึกถึงตัวประกันที่บริสุทธิ์คนนั้นบ้างไหม? ฉันได้ยินว่าเธอยังอยู่ในไอซียู ยังไม่พ้นขีดอันตราย ฉันได้ยินว่าเธอเพิ่งจะ23ปีแต่ชีวิตนี้ก็ไม่มีวาสนาได้เป็นแม่คนอีกแล้วเพราะความผิดพลาดของฉัน ฉันสามารถพูดเหตุผลอื่นๆได้ แต่ปืนฉันเป็นคนยิง คนฉันก็ทำให้บาดเจ็บ นี่เป็นความจริงที่เถียงไม่ได้ ไม่ว่าจะเป็นสาเหตุใด แค่อาศัยประเด็นนี้ ฉันก็ไม่คู่ควรกับตำแหน่งในตอนนี้แล้ว”

“แต่ว่าคุณชายกานต์ ต่อให้โดนลงโทษ ถ้าคุณมีเหตุผลที่เหมาะสม ก็จะไม่ต้องออกจากเขตทหารนะครับ อย่างมากที่สุดก็ไปทำงานธุรการเบื้องหลัง ยศทหารอะไรต่างๆของคุณยังคงอยู่”

ทหารนายหนึ่งในนั้นพูดขึ้นด้วยความทนไม่ไหว

ยศทหารของพวกเขาใช้เลือดและชีวิตแลกมา กานต์โดดเด่นเป็นพิเศษ คุณงามความดีมากมายขนาดนั้น ภารกิจที่สมบูรณ์แบบหลายครั้งขนาดนั้นมันไม่สามารถหักล้างกับความผิดพลาดครั้งนี้ได้จริงๆงั้นเหรอ?

ยิ่งกว่านั้นไม่มีใครเชื่อว่ากานต์จะทำผิดพลาดในระดับต่ำขนาดนี้

แน่นอนว่าต้องมีเรื่องอะไรที่ส่งผลกระทบถึงกานต์

กานต์ก็รู้สถานการณ์นี้อยู่แล้ว ถ้าอีกฝ่ายไม่ใช่ไอรา เขาคงพูดออกมาโดยไม่ลังเลสักนิด แต่น่าเสียดายที่คนๆนั้นคือไอรา

และไอราไม่ใช่พลเมืองในประเทศ

ก็อาศัยประเด็นนี้ แค่เธอปรากฏตัวอยู่ในสถานที่ลักพาตัวก็ต้องโดนกำหนดให้เป็นเหตุการณ์ร้ายแรงอยู่แล้ว ถึงขั้นที่จะขึ้นไปสู่การคาดเดาของระหว่างสองประเทศด้วย