บทที่ 1736 ชาตินี้ทั้งชาติก็เป็นไปไม่ได้แล้ว

“เดิมทีฉันก็ไม่ใช่ผู้ชายปกติอยู่แล้ว ไอรา เธอกลับไปก่อนเถอะ！”

กานต์ไม่ได้พูดเสียงดังเท่าไหร่นัก อยู่ในระดับที่พอได้ยินกันแค่สองคนเท่านั้น ทว่ากลับเจือปนไปด้วยความเคร่งขรึม

ไอรายังคงติดอยู่กับความตื่นเต้นดีใจที่กานต์ยอมตกลงสร้างความสัมพันธ์ เมื่อจู่ๆได้ยินเสียงเย็นชาของเขาดังขึ้นมาก็อดที่จะชะงักนิ่งไปไม่ได้

เมื่อเงยหน้าขึ้นมามองดวงตาที่สั่นไหวของกานต์ เธอก็เข้าใจในทันที

ความรู้ใจกันมาหลายปีใช้ได้ผลจริงๆด้วย

“อ่อ งั้นฉันกลับก่อนแล้วกัน ถ้ามีเรื่องอะไรเดี๋ยวฉันติดต่อมา”

“อืม กลับดีๆล่ะ”

“ได้”

ไอราผละตัวออกมาจากอ้อมกอดของกานต์ ทันใดนั้นก็รู้สึกเย็นวูบเล็กน้อย

แย่มาก！

เพิ่งตกลงคบเป็นแฟนกันเมื่อกี้นี้เองเธอชอบอ้อมกอดของเขาขนาดนี้เลยเหรอ?

“หรือว่าฉันจะอยู่ต่อดีนะ?”

“ไปได้แล้ว！”

กานต์ถลึงตาใส่เธอ ไอราจึงยอมกลับไปอย่างไม่ค่อยเต็มใจนัก

ภายในห้องผู้ป่วยตกอยู่ในความเงียบอีกครั้ง

กานต์หลับตาเพื่อหงีบหลับสักพัก แต่ในหัวกลับเอาแต่ครุ่นคิดถึงภาพติดตาเมื่อสักครู่

ใครมาแอบดูแอบฟังอยู่ข้างนอก?

ถึงขนาดที่คนฝีมืออย่างเขาไม่ทันสังเกต！

ทันใดนั้นเขาก็ตระหนักได้ว่าหูของเขาสูญเสียความสามารถในการได้ยิน กานต์จึงรู้สึกหงุดหงิดในใจเป็นอย่างมาก

เขารีบส่งข้อความไปหาไอราด้วยความรวดเร็ว

“อย่าขับรถ！นั่งรถเมล์กลับ！”

ไอราเพิ่งเดินออกมาจากโรงพยาบาลได้ไม่ทันไร และกำลังตรงไปที่ลานจอดรถก็เห็นกานต์ส่งข้อความมาหาก่อน จึงอดที่จะนิ่งไปไม่ได้

“ทำไมเหรอ?”

“ไม่มีอะไร แต่เซนส์ของฉันมันบอกว่าเธอไม่ควรขับรถกลับ”

หลายปีที่ใช้ชีวิตอยู่ในกองทหารสิ่งที่เขาเชื่อมั่นที่สุดก็คือเซนส์ของตัวเอง

จะมีใครมาแอบฟังเขาโดยไม่มีสาเหตุด้วยเหรอ?

วัตถุประสงค์อยู่ที่ตรงไหน?

เขาอดที่จะนึกไปถึงเรื่องที่จู่ๆไอราก็ไปปรากฏตัวที่เหตุการณ์ลักพาตัวขึ้นมาไม่ได้

หรือว่าจะเกี่ยวกับเรื่องนี้?

แต่ว่าทุกอย่างก็เป็นแค่การคาดเดาของกานต์ เขาทำได้แค่บอกให้ไอรานั่งรถเมล์ไปก่อน แบบนี้ค่อยมีคนเยอะหน่อย ไม่ว่าอีกฝ่ายคิดจะทำอะไรก็ต้องคิดคำนวณก่อนลงมืออยู่แล้ว

เมื่อไอราได้ยินกานต์พูดมาอย่างนี้ก็ไม่ได้ถามอะไรอีก ทว่าสีหน้ากลับขรึมขึ้นเล็กน้อย

เธอหยิบโทรศัพท์ออกมากดโทรหาเบอร์หนึ่ง เอ่ยพูดเสียงเย็นว่า “ไปดูรถฉันที่ลานจอดรถให้หน่อยว่ามีปัญหาอะไรหรือเปล่า”

“ได้ครับ องค์หญิง”

อีกฝ่ายวางสายไปอย่างรวดเร็ว

ไอราหันไปมองห้องผู้ป่วยในโรงพยาบาล ด้วยแววตาอ่านยาก

เธอไปขึ้นรถเมล์อย่างเชื่อฟัง แต่กลับพบว่ามีคนสะกดรอยตามเธอมาข้างหลัง

พุ่งเป้ามาที่เธอจริงๆเหรอ?

ไอราหรี่ตาลงเล็กน้อย จากนั้นก็อาศัยจังหวะคนเยอะๆรีบขึ้นไปบนรถเมล์

หลายปีมานี้เธอยอมทิ้งตัวตนของตัวเองไป เพื่อให้ได้อยู่กับกานต์ อย่าว่าแต่รถเมล์เลย รถจักรยานต์สาธารณะเธอยังเคยขี่มาแล้ว หรือแม้แต่เฝ้าอยู่หน้าประตูคฤหาสน์ของกานต์ทั้งคืนเพื่อตามจีบเขาเธอก็ยังทำมาหมด

พอนึกถึงเรื่องไร้สาระที่เคยทำ ไอราก็รู้สึกขำ

ทนมาได้ถึงขนาดนี้เธอล่ะนับถือตัวเองจริงๆ

จริงๆแล้วตาหมาบ้ากานต์ไม่เห็นจะน่าจีบเลยสักนิด！