บทที่ 1737 ลูกสาวฉันต่างหากคือผู้เสียหาย

“กรี๊ด！”

หลังจากที่พริมรตาถูกลักพาตัวก็รู้สึกหวาดกลัวเลือด โดยเฉพาะเลือดสดๆที่ยังอุ่นร้อน

เธอหวีดร้องออกมาหลังจากนั้นก็สลบไป

เมื่อกันติมาเห็นลูกสาวตัวเองสลบ ก็รีบเดินเข้าไปหา พร้อมผลักกานต์ออก ไม่ได้สนเลยว่ากานต์มีแผล ตรงกันข้ามกลับกอดพริมรตาเอาไว้แล้วร้องโวยวายออกมา

“รีบไปเรียกหมอมาสิ！ตาบอดหรือไง? ไม่เห็นเหรอว่าลูกสาวฉันเป็นลมไปแล้ว? แกไม่ใช่แค่ทำให้เธอเป็นแม่คนไม่ได้ แต่ยังคิดจะฆ่าเธอให้ตายอีกใช่ไหม? ถ้าเธอตายแล้วแกก็จะได้ไปใช้ชีวิตของแกอย่างสบายใจล่ะสิ? ฉันจะบอกแกให้นะ เรื่องที่ลูกสาวฉันต้องเผชิญอยู่ในตอนนี้ฉันไม่มีทางปล่อยให้มันจบง่ายๆแน่！”

กานต์ถือมีดอยู่ในมือ เลือดสดๆบนแขนยังคงไหลพุ่งออกมา เขามองปากที่หุบๆอ้าๆของกันติมา แม้ว่าจะไม่ได้ยินที่อีกฝ่ายพูด แต่ก็พอจะรู้ว่าต้องไม่ใช่คำพูดดีๆแน่นอน

เขาเคยถูกปฏิบัติอย่างนี้ที่ไหน?

แต่เมื่อเห็นใบหน้าซีดขาวราวกระดาษของพริมรตา เมื่อนึกถึงชีวิตหลังจากนี้ของเธอ กานต์จึงเลือกที่จะกดปุ่มเรียกพยาบาลอย่างเงียบๆแทน

ไม่นานหมอก็มาถึง

พวกเขาทำการตรวจให้พริมรตา จึงพบว่าเธอแค่ตื่นตัวมากเกินไปจึงสลบไป ไม่ได้เป็นอะไรมาก เมื่อพยาบาลคนหนึ่งเห็นแขนของกานต์ยังมีเลือดไหลออกมา พลันอุทานออกมาอย่างตกใจ

“คุณชายกานต์ แขนได้รับบาดเจ็บเหรอคะ? มานี่ นั่งนี่เลยค่ะ เดี๋ยวฉันทำแผลให้”

เมื่อหมอได้ยินแบบนั้นก็หน้าซีด

“คุณชายกานต์ ได้แผลแล้วทำไมไม่บอกล่ะ? ขอดูหน่อยว่าติดเชื้อหรือเปล่า”

กันติมาได้ยินว่าลูกตัวเองไม่เป็นอะไร แต่พอเห็นหมอและพยาบาลต่างเข้าไปรุมล้อมกานต์ ก็อดที่จะรู้สึกโมโหไม่ได้

“เขาเป็นตั้งทหารพวกคุณจะไปห่วงอะไรเขานักหนา? ลูกสาวฉันต่างหากคือผู้เสียหาย！”

“เงียบไปเลยคุณน่ะ！คุณชายกานต์ไม่ได้เป็นคนลักพาตัวลูกสาวคุณซะหน่อย！เขาเป็นคนไปช่วยลูกสาวคุณแท้ๆ ถ้าคุณจะโทษก็โทษโจรลักพาตัวโน่น เอาแต่พูดจาถากถางคนช่วยชีวิตลูกตัวเองอยู่ได้ คุณคิดว่าคุณเป็นใครกันแน่?”

พยาบาลทนฟังไม่ได้อีกต่อไป เธอล่ะรู้สึกโชคดีจริงๆที่ตอนนี้กานต์สูญเสียการได้ยิน จะได้ไม่ต้องมาฟังคำพูดกระแนะกระแหนพวกนี้

ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน ที่ทหารต้องช่วยเหลือคนอื่นกลายเป็นเรื่องปกติที่สมควรทำ?

คนพวกนี้ไม่รู้สึกขอบคุณพวกเขาหน่อยเหรอ?

กันติมาเดือดดาลเมื่อถูกพยาบาลพูดใส่ ในตอนที่กำลังจะโต้กลับ ก็เห็นกองสัญญาณคนหนึ่งเดินเข้ามาอย่างรวดเร็ว เมื่อเห็นกานต์นั่งอยู่ตรงนั้น ก็เดินเข้าไปโค้งคำนับทำความเคารพ จากนั้นก็พูดว่า “หัวหน้า เบื้องบนอยากพบคุณ ผมเลยมารับคุณไปครับ！”สรรพนามที่กองสัญญาณใช้ ทำให้กันติมานิ่งอึ้งไปทันที

แม้ว่ากานต์จะยังอยากอยู่ดูว่าพริมรตาเป็นยังไงบ้าง แต่ทว่าในบรรยากาศอย่างนี้เขาอยู่ต่อไปไม่ได้แล้ว อีกอย่างการที่เจ้านายเรียกหาเขามันต้องเกี่ยวกับเรื่องคดีแน่ๆ

เขาหันไปพูดกับหมอว่า “ใช้ยาที่ดีที่สุดรักษาเธอให้หาย ค่าใช้จ่ายทั้งหมดตัดผ่านบัญชีฉันได้เลย”

“ครับ คุณชายกานต์！”

กันติมากลับพูดออกมาอย่างเสียงแข็งว่า “จะโอ้อวดอะไรนักหนา ตัดผ่านบัญชีของเขาได้เลยงั้นเหรอ แค่ทหารจนๆคนหนึ่งจะมีเงินสักเท่าไหร่กันเชียว?”

“พูดเพ้อเจ้ออะไร? คุณชายกานต์เป็นถึงลูกชายของหนึ่งในสี่คุณชายแห่งเมืองชลธีเลยนะ เขาคาบช้อนเงินช้อนทองมาเกิด ต่อให้ไม่เกณฑ์ทหารก็เป็นหนึ่งในมังกรท่ามกลางหมู่คน หลายปีที่ผ่านมาทุกครั้งที่ออกปฏิบัติภารกิจเขาไม่เคยพลาดเลยสักครั้ง เขาคือวีรบุรุษแห่งสงคราม ถ้าคนไม่รู้เรื่องรู้ราวอย่างคุณยังไม่หยุดกล่าวหาคุณชายกานต์อีกล่ะก็ ฉันจะ……”

“เพียง！”

เมื่อคุณหมอเห็นพยาบาลผู้มีนามว่าเพียงอารมณ์ขึ้น จึงรีบเอ่ยห้ามไม่ให้เธอพูดถ้อยคำที่เหลือ

กันติมากลับนิ่งอึ้งไปอีกครั้ง

ลูกชายของหนึ่งในสี่คุณชายแห่งเมืองชลธี?

เป็นลูกเศรษฐีที่คาบช้อนเงินช้อนทองมาเกิด?