บทที่ 1738 เป็นใครกันที่คิดจะทำร้ายเขา

ดวงตาของกานต์ทอแววเยือกเย็น

“แต่นั่นก็ไม่ได้หมายความว่าการหายตัวไปของกมลเกี่ยวข้องกับไอรา”

“ถึงขนาดนี้แล้วแกยังปกป้องเธออีกเหรอ? งั้นฉันถามแกหน่อย เธอได้บอกเรื่องที่เธอโทรหากมลให้แกรู้ไหม?”

คำถามของธรรศทำให้กานต์ปิดปากเงียบ

“ไม่ได้บอกล่ะสิ? แล้วทำไมเธอถึงไม่บอกแก? ฉันไม่เชื่อหรอกนะว่าเธอไม่รู้เรื่องที่กมลหายตัวไป กานต์ เรื่องนี้มันไม่ได้ธรรมดาอย่างที่แกคิดหรอกนะ！”

ธรรศมองมาที่กานต์ เอ่ยพูดอย่างไม่สบายใจว่า “เรื่องความรู้สึกของแกฉันจะไม่เข้าไปยุ่ง แต่ว่าสถานะตัวตนของไม่เหมือนกัน การที่เธอไปโผล่ในเหตุการณ์ลักพาตัวในช่วงเวลาสำคัญแบบนั้น และไม่ว่าการที่แกทำพลาดจะเกี่ยวกับเธอหรือไม่ก็ตาม เรื่องนี้ยังไงก็ต้องทำการสืบสวนอย่างไม่อาจหลีกเลี่ยงได้ กานต์ แกไม่ใช่ทหารหน้าใหม่ ความเคร่งครัดของที่นี่แกยังต้องให้ฉันบอกอีกเหรอ?”

“ผมเชื่อใจเธอ!”

คำพูดของกานต์ทำให้ธรรศนิ่งอึ้ง

เด็กนี้ไม่ถูกกับไอรามาตั้งแต่เด็กๆไม่ใช่เหรอ?

ทำไมแววตาของอีกฝ่ายในตอนนี้กลับทำเอาเขาพูดอะไรไม่ออกเลยล่ะ?

“กานต์……”

“ผมเป็นคนลบกล้องวงจรปิดเอง ถ้าเบื้องบนจะลงโทษหรือปลดผมออก ผมก็จะไม่ขัดขืน เรื่องที่ทำพลาดก็มาจากเหตุผลส่วนตัวของผม ไม่เกี่ยวกับใครทั้งนั้น ถ้าสไนเปอร์ให้คนนอกมามีอิทธิพลต่อตัวเองได้ง่ายๆ นั่นก็แปลว่าเขาไม่คู่ควรกับการเป็นสไนเปอร์อีกต่อไป ดังนั้นแล้วต่อให้ต้องเกษียณหรือถูกปลดออกก็เป็นเรื่องที่ผมสมควรโดนทั้งนั้น แต่ว่าการหายตัวไปของกมล ผมไม่เชื่อว่าจะเป็นฝีมือของไอรา ถึงแม้เธอจะโผงผางตรงไปตรงมา หรืออาจจะเป็นอย่างที่ปู่ว่า เธอเป็นคนต่างประเทศ สถานะไม่เหมือนกัน แต่ผมก็ยังเชื่อเธอ ผมเชื่อว่าความรู้สึกที่เธอมีให้ผมคือเรื่องจริง ผมเชื่อว่าเธอไม่มีทางทำร้ายคนในครอบครัวของผม และผมก็เชื่อว่าที่เธอไม่บอกเหตุผลว่าทำไมถึงไปปรากฏตัวที่นั่นไม่ใช่เพราะอยากให้ผมตกอยู่ในสถานการณ์ยากลำบาก คุณปู่สาม กมลไม่ใช่คนคิดอะไรเองไม่เป็นและไม่ใช่คนไร้ฝีมือ เธอเก่งพอที่จะเอาตัวรอดได้ ที่ตอนนี้เธอไม่ติดต่อหาพวกเราอาจเป็นเพราะมีความลับบางอย่าง และผมก็เชื่อว่าเธอไม่น่าจะถูกลักพาตัวไปแน่ๆ”

กานต์เอ่ยพูดออกมาอย่างเป็นลำดับขั้นตอน ธรรศจึงเงียบเสียงไปชั่วขณะ

เขามองมาที่กานต์ และก็ยังมองอยู่อย่างนั้น

การอาศัยตำแหน่งที่อยู่สูงกว่าเข้าข่มใช้ไม่ได้ผลกับกานต์เลยสักนิด เขานั่งอยู่กับที่อย่างภูมิฐาน หลังเหยียดตรง เหมือนต้นไม้ต้นใหญ่ที่สูงตระหง่าน น่าชื่นชม

“แกเชื่อว่ากมลไม่ได้ถูกลักพาตัวไป?”

“แล้วบนโลกนี้คนที่สามารถลักพาตัวกมลได้จะมีซักกี่คนกันล่ะครับ?”

คำพูดของกานต์ทำให้ธรรศเข้าใจอะไรบางอย่างทันที

นี่พวกเขากังวลกันเกินเหตุหรอกเหรอ?

กมลเปรียบเหมือนเจ้าหญิงที่เป็นที่รักของตระกูลโตเล็ก ถูกเลี้ยงดูฟูมฟักมาดีขนาดนี้ ดังนั้นถ้าเกิดอะไรขึ้นแม้แต่น้อยก็คงสะเทือนฟ้าสะท้านดิน แต่ก็เพราะเหตุผลนี้ กานต์ถึงได้ทำใจแข็งส่งกมลไปฝึกวิชาป้องกันตัว

ตอนนี้เธอเป็นถึงแชมป์มวยระดับโลก ฝีมือขนาดนี้คงถูกใครลักพาตัวไปได้ยาก

“ต่อให้ที่แกพูดจะเป็นความจริง และกมลไม่ได้เป็นอะไร แต่เรื่องที่ไอราไปโผล่ที่……”

“เรื่องนี้ผมจัดการเอง”

“จัดการเองกับผีสิ กานต์ ที่ฉันพาแกมาที่นี่ไม่ใช่เพราะอยากให้แกจัดการเอง แกคิดว่าคุณชายธเนศพลจะปกป้องแกได้ทุกเรื่องเหรอ? แกอยู่ที่นี่ไปซะ สองสามวันนี้ไม่ต้องออกไปไหนทั้งนั้น เรื่องข้างนอกเดี๋ยวฉันจัดการเอง ที่นี่มีอาหารให้กินเสื้อผ้าให้ใส่ แล้วฉันก็จะให้คนมาดูหูให้แกด้วย เอาเป็นว่าช่วงนี้แกห้ามติดต่อกับไอรา แล้วก็โทรศัพท์และคอมพิวเตอร์ที่นี่ไม่มีสัญญาณสักตัว อย่าคิดว่าจะใช้ประโยชน์จากทักษะของแกทำอะไรทั้งนั้น”

เมื่อได้ยินธรรศพูดออกมาแบบนี้ กานต์เองก็ไม่ได้แสดงท่าทีหงุดหงิด เพียงแค่เอ่ยพูดอย่างเนิบนาบว่า “นี่คุณปู่สามคิดจะกักบริเวณผม?”

“อะไรคือกักบริเวณ? ไหนๆแกพูดมาก็ดีแล้ว ตอนนี้ห้ามออกไปไหนทั้งนั้น แล้วก็พริมรตาอะไรนั่น ฉันได้ยินมาว่าเธออยากให้แกแต่งงานกับเธอเหรอ?”

“ครับ”

กานต์ไม่ได้ปิดบัง

ในเมื่อพริมรตามีความคิดนี้ กันติมาก็ต้องนำข้อเสนอมาบอกเจ้านายของเขาเป็นธรรมดา เพียงแต่ผู้บังคับบัญชาที่ขึ้นตรงกับเขาเดิมทีต้องเป็นธเนศพล แต่ไม่รู้ทำไมจู่ๆถึงเปลี่ยนมาเป็นธรรศได้

ถ้าพูดกันตามเหตุผลธรรศกับเขามีความสัมพันธ์ฉันฑ์ญาติมิตร ไม่สามารถสอดมือเข้ามายุ่งเรื่องของเขาได้