บทที่ 1739 ทำไมถึงชอบเธอเสียแล้วล่ะ

เมื่อนึกถึงเรื่องที่ไอราวิ่งตามเขาไปทุกที่ในเวลาหลายปีที่ผ่านมา ในใจของกานต์ก็ก่อเกิดความรู้สึกสงสาร

แค่คิดภาพว่าถ้าเป็นกมลวิ่งตามผู้ชายไปทุกที่เป็นเวลาหลายปีอย่างนี้บ้าง เขาก็แทบอยากจะกลับไปตัดขาไอ้ผู้ชายคนนั้นให้หัก

ดังนั้นกานต์จึงแคร์และเป็นห่วงไอรามากจริงๆ เพราะเขารู้ว่าบนโลกนี้ไม่มีผู้หญิงคนไหนจริงใจกับเขามากเท่านี้แล้ว

ใช่ความรักหรือเปล่าเขาเองก็ไม่รู้ เขารู้แค่ว่าเขาชินกับการมีอยู่ของไอราไปแล้ว เธอก็เหมือนอากาศกับน้ำ ถ้าเกิดขาดไปเขาคงอยู่ไม่ได้

ทุกครั้งที่สิ้นสุดภารกิจ ทันทีที่เดินออกมาจากเขตปฏิบัติการเขาก็จะเห็นเธอยืนโบกมือให้เขาอย่างตรงไปตรงมา รอยยิ้มสดใสนั้นมันทำให้เขารู้สึกคุ้มค่ากับความลำบากและความพยายามทั้งหมดที่มี

กานต์นอนนึกถึงรายละเอียดเล็กๆน้อยๆในเวลาหลายปีที่ผ่านมาของเขากับไอรา มุมปากก็ยิ่งหักเป็นมุมโค้งขึ้นเรื่อยๆ

ตอนเด็กยัยนี้น่ารำคาญมากๆ มากซะจนแค่ได้เห็นหน้าเขาก็ขมวดคิ้วอย่างไม่รู้ตัว และรู้สึกไม่สบายไปทั้งร่างกาย แต่ว่าทำไมถึงเปลี่ยนไปแล้วล่ะ?

เพราะเธอปีนกำแพงมาหาเขาตอนดึกๆดื่นๆหรือเปล่า? หรือเป็นตอนที่เธอมาท้าเขาต่อยจนสุดท้ายเป็นลม ทำให้เขาหน้าซีดต้องรีบอุ้มเธอไปหาหมอ แต่ผลกลับกลายเป็นว่าเพราะประจำเดือนมาเลยเป็นลมล้มพับไป? หรือเป็นตอนที่มีผู้หญิงแอบเอาจดหมายรักมาให้เขาแต่ถูกเธอฉีกทิ้งต่อหน้า แถมยังขู่อีกฝ่ายไปอีกว่าถ้ากล้ามายุ่งกับเขาจะซ้อมจนพ่อแม่ผู้หญิงเหล่านั้นจำหน้าลูกตัวเองไม่ได้?

เพราะการมีอยู่ของไอรา ทำให้กานต์ที่ปัจจุบันอายุยี่สิบกว่าแล้ว แทบจะไม่มีใครเข้ามาจีบ ถ้ายังไม่กำจัดยัยปีศาจนี้อีก คาดว่าเขาคงต้องโสดไปตลอดชีวิตแล้วล่ะ

พอนึกถึงจูบก่อนหน้านี้ จู่ๆกานต์ก็แลบลิ้นออกมาเลียริมฝีปาก บนนั้นยังรู้สึกเหมือนมีกลิ่นอายและความอุ่นร้อนของปากไอราปะปนอยู่ ชวนให้รู้สึกใจสั่นชอบกล ความร้อนผ่าวภายในกายถึงขั้นเริ่มพวยพุ่ง

ยัยปีศาจ!

กานต์สะบัดหัว พยายามสลัดภาพน่าหลงใหลพวกนั้นให้ออกไปจากสมอง ทว่าใบหน้าของไอรากลับชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ รอยยิ้มแสนหวาน ท่าทางแสนโกรธ รวมทั้งโหมดแสบซน ท่าทางน้อยอกน้อยใจ ล้วนแล้วแต่สลับกันเข้ามาในหัวเป็นฉากๆ

เขาลุกพรวดขึ้นมา ลงไปดื่มน้ำข้างล่าง เมื่อเห็นว่ามีใครบางคนกำลังยืนอยู่ในห้องรับแขก ก็อดที่จะนิ่งอึ้งไปไม่ได้

หูสูญเสียประสาทสัมผัส ความสามารถในการได้ยินสูญหาย เขาจึงไม่รู้ว่ามีคนเข้ามาในห้องตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้

“มาได้ยังไง?”

กานต์เอ่ยพูดอย่างเนิบนาบ พร้อมกับยื่นน้ำเปล่าไปให้ชมพู

ชมพูมองมาที่กานต์ ยื่นมือรับแก้วน้ำมาถือไว้ อยากพูดอะไรบางอย่างแต่กลับเลือกนิ่งเงียบไป

“ทำไม? เรื่องอะไรทำไมดูลำบากใจที่จะพูดขนาดนั้นล่ะ? ใช่เรื่องที่เธอฟ้องเบื้องบนว่าฉันช่วยปิดเรื่องที่ไอราไปโผล่ในเหตุการณ์ลักพาตัวหรือเปล่า?”

กานต์พูดออกมาด้วยน้ำเสียงสบายๆ แต่มือของชมพูกลับกำแก้วน้ำแน่นกว่าเดิม เธอเริ่มลนลานและอยู่ไม่สุข

“ฉันขอโทษ”

“ขอโทษทำไม? เธอก็แค่ทำเรื่องที่สมควรทำ เรื่องนี้ฉันทำผิดกฎเอง”

กานต์จิบน้ำ จากนั้นก็ชี้มายังโซฟาข้างๆ “นั่งลงสิ”

ชมพูมีท่าทีเงอะงะ

เธอกับกานต์ถือได้ว่าเป็นคนที่เติบโตมาด้วยกันตั้งแต่เด็กๆ ช่วงเวลาที่พวกเขาได้อยู่ด้วยกันมีมากกว่าช่วงเวลาที่ได้อยู่กับพ่อแม่เสียอีก

พวกเขาฝึกด้วยกัน ออกปฏิบัติการด้วยกัน เข้าร่วมการแข่งขันด้วยกัน ทั้งชีวิตนี้ของเธอแทบจะใช้มันหมดไปกับเขา แต่ทว่าจนถึงตอนนี้เธอก็ยังรู้สึกว่าตัวเองกับกานต์ห่างเหินกันมากอยู่ดี

เขาดีกับเธอ ดีจนคนอื่นคิดว่าเธอกับเขาเป็นคู่รักกัน แม้แต่ตัวเธอเองยังคิดแบบนั้น แต่ว่าคนที่เขาชอบกลับเป็นไอรา！

ก่อนหน้านี้ยังไม่แน่ใจ แต่พอได้รู้ว่ากานต์ลบภาพในกล้องวงจรปิดเพื่อช่วยไอราเธอก็รู้ในทันที

กานต์เป็นคนที่เคร่งครัดในกฎหมายมาก เขาเข้มงวดกับตัวเองถึงขนาดที่ว่าทำให้ใครหลายคนหันมาพิจารณาชีวิตตัวเอง ทว่ากลับยอมฝ่าฝืนกฎหมายเพียงเพราะว่ามีจุดอ่อนเป็นไอรา

“ทำไม?”

ชมพูรู้ว่าตัวเองไม่ควรถาม แต่เธอก็ยังจะถาม

ถ้าไม่ได้ถามออกไปในใจก็จะอึดอัด

เมื่อกานต์มองดวงตาที่ทอแววเสียใจของชมพู ก็อดที่จะถอนหายใจออกมาไม่ได้ “ฉันก็ไม่รู้ว่าทำไม มันทำไปโดยไม่รู้ตัว พอรู้ตัวอีกทีฉันก็ทำมันไปแล้ว”