บทที่ 1740 ทำไมเธอจะยุ่งไม่ได้

การพยายามเปลี่ยนใจของใครสักคนมันยากขนาดนี้นี่เอง

กานต์ไม่ได้ช่ำชองเรื่องแบบนี้ แต่ก็ไม่อยากทำร้ายใจของชมพู เขาตบไหล่ของชมพูเบาๆ แล้วพูดวาา “ช่วงนี้อย่ามาหาฉัน ตอนนี้ฉันตกเป็นผู้ต้องสงสัยหลายอย่าง ถ้าเธอมาหาคงมีผลเสียกับเธอ”

“ฉันไม่สน！พี่กานต์ พี่คิดว่าฉันมาหาพี่เพราะเรื่องนี้เหรอ?”

ชมพูเจ็บปวดหัวใจเป็นที่สุด

เธอไม่ยอม！

ไม่ยอมเด็ดขาด！

แต่พี่กานต์เย็นชาขนาดนี้ เธอควรทำอย่างไรดี?

“พี่กานต์ ให้โอกาสฉันได้ไหม? พี่กลับไปเปรียบเทียบก็ได้ ว่าฉันกับไอรา……”

“ไม่จำเป็นต้องเปรียบเทียบ ชมพู เธอก็คือเธอ ไอราก็คือไอรา แต่ละคนมีจุดเด่นเป็นของตัวเอง ฉันไม่รู้ว่าฉันชอบไอราตรงไหน ฉันรู้แค่ว่าฉันชินกับการมีอยู่ของไอรา ไอราอยู่กับฉันมาตั้งแต่ฉันสี่ห้าขวบ ฉันขอพูดอะไรที่มันอาจจะน่าอายหน่อยนะ ตอนสี่ขวบไอราตามไปแกล้งและถอดกางเกงฉันในห้องน้ำผู้ชาย และฉันก็เปลือยให้ไอราเห็นแล้ว ชมพู ฉันเป็นคนหัวโบราณ เธอน่าจะเข้าใจที่ฉันจะสื่อนะ”

คำพูดของกานต์ทำให้น้ำตาของชมพูพลันหยุดไหล

“สี่ขวบ? นั่นมันยังเด็กอยู่เลย!พี่กานต์ เหตุผลพี่มันดูฝืนๆยังไงไม่รู้นะ！”

“แต่ว่าฉันยังจำได้ไง！แค่คิดขึ้นมาได้ว่าตัวเองเปลือยให้ไอราเห็นหมดเแล้วฉันก็ไม่สามารถทำใจมองผู้หญิงคนอื่นได้ ดังนั้นชมพู เธอเป็นคนดี เป็นผู้หญิงที่ดีคนหนึ่ง แต่ว่าเราคงเป็นได้แค่พี่น้อง”

เมื่อชมพูเห็นท่าทางจริงจังของกานต์ ตอนแรกเธอกำลังจะพูดว่ามันแค่เด็กเล่นไม่รู้เรื่อง แต่ในตอนนี้เพิ่งได้รู้ว่า กานต์พูดจริงๆ

แปลว่าเขาปักใจไว้ที่ไอราตั้งแต่สี่ขวบแล้วเหรอ?

แค่เพราะไอราแกล้งถอดกางเกงจนเขาเปลือยให้อีกฝ่ายเห็นเนี่ยนะ?

ชมพูรู้สึกเหมือนโลกพังทลาย

เหตุผลไร้สาระอะไรเนี่ย?

แต่เธอก็รู้ว่าเหตุผลนี้มันดูเป็นจริงเป็นจังมากเท่าไหร่ในสายตาของกานต์

แปลว่าการที่เธอไม่ทำตัวเป็นอันธพาลแอบบุกเข้าไปดูกานต์อาบน้ำตอนเด็กๆเป็นความผิดของเธอสินะ?

ยิ่งคิดชมพูก็ยิ่งรู้สึกว่าตัวเองถูกยัดเยียดให้แพ้

น้ำตาของเธอไหลออกมาเป็นสายอย่างต่อเนื่อง เธอไม่ได้ส่งเสียงดัง แต่กลับชวนรู้สึกสงสาร

“ชมพู อย่าเป็นอย่างนี้สิ”

“พี่กานต์ พี่คิดจะทำยังไง? พี่รู้ทั้งรู้ว่าถ้าทำผิดกฎจะถูกลงโทษ ที่พี่ทำอย่างนี้ก็เพื่อเธอจริงๆเหรอ?”

ชมพูกำมือแน่น

เธอรู้ดีว่าบทลงโทษของกานต์จะเป็นยังไง เมื่อใดที่ผลสรุปออกมาแล้ว เธอกับเขาก็จะไม่ได้มีโอกาสเจอกันอีก

หลายสิบปีที่ผ่านมาพวกเขาอยู่ด้วยกันมาตลอด ถ้าเขาต้องไปจากเธอแล้วเธอจะทำยังไง?

“พี่กานต์ ฉันไม่อยากให้พี่ไป พี่บอกเองว่าพี่จะอยู่ในค่ายทหารตลอดชีวิต พี่บอกเองว่าพี่จะทำหน้าที่นี้ให้ดีเพื่อช่วยพ่อไปพร้อมกับฉัน ทำไมตอนนี้พี่คิดจะไปก็ไปง่ายๆเลยล่ะ?”

กานต์เองก็เสียใจเหมือนกัน

เขาหยิบกระดาษทิชชูที่อยู่ข้างๆยื่นให้ชมพู เอ่ยพูดอย่างแผ่วเบาว่า “ชมพู เรื่องนี้เธอไม่ต้องยุ่งได้ไหม?”

“ไม่ได้！”

ทำไมเธอจะยุ่งไม่ได้?

ถ้าเธอไม่ยุ่งกานต์ก็จะไปจริงๆ！

เมื่อกานต์เห็นว่าพูดยังไงก็เอาชนะชมพูไม่ได้ ก็เริ่มรู้สึกปวดหัวขึ้นมา

เขาอดคิดถึงไอราขึ้นมาไม่ได้

ทั้งๆที่สารภาพรักเขาเหมือนกัน ไอราพูดออกมาอย่างเอาแต่ใจ ทว่าชมพูกลับทำให้เขารู้สึกผิดและสงสาร

นี่เขาถูกทารุณจนชินแล้วสินะ ถึงได้ชอบคนเผด็จการอย่างยัยลิงไอรานั่น

เมื่อสังเกตเห็นว่ากานต์กำลังเหม่อลอย ในใจของชมพูก็ยิ่งรู้สึกรับไม่ได้

“พ่อให้ฉันมาบอกพี่ สองสามวันนี้ให้อยู่ที่นี่ไปก่อน เรื่องอะไรก็ห้ามเข้าไปยุ่งทั้งนั้น และฉันก็จะอยู่ดูแลพี่ที่นี่ด้วย”