บทที่ 1741 ปัจจุบันฉันไม่ยอมหรอกนะ

“องค์หญิง ข้างนอกมีแต่คน ผมไม่กล้าไปร้านแพงๆ เลยไปซื้อซาลาเปาที่ซูเปอร์มาเก็ตให้คุณทานรองท้องไปก่อน”

ลูกน้องส่งซาลาเปาในมือไปให้ไอรา

เมื่อมองซาลาเปาในมือ ไอราก็นึกถึงอาหารที่กานต์ทำ

ตาหมาบ้านั่นทำอาหารอร่อยๆจริงๆ ตอนนี้ได้กินข้าวหรือยังก็ไม่รู้? จะคิดถึงเธอหรือเปล่านะ?

ไอราได้ลิ้มลองรสชาติแห่งความคิดถึงเป็นอย่างแรก

ความรู้สึกนี้แตกต่างกับตอนที่ยังไม่ได้ตกลงคบเป็นแฟนกัน

ตอนที่ยังไม่ได้เป็นแฟนเธอต้องแอบคิดถึงเขาเอา พอมานึกดูแล้วก็ขมขื่นอยู่เหมือนกัน ไม่เหมือนตอนนี้ แค่คิดถึงเขาขึ้นมาก็เหมือนได้กินน้ำผึ้งแสนหวาน ในใจรู้สึกหวานซาบซ่านไปหมด

ลูกน้องไม่รู้ว่าซาลาเปานี้มีดีอะไรถึงได้ทำให้ไอรายิ้มออกมาอย่างอารมณ์ดีแบบนี้ แต่ว่าเจ้านายดีใจเขาก็ดีใจไปด้วย

“องค์หญิง ทางเข้าออกของสนามบิน ท่าเรือ รถไฟฟ้าต่างก็ถูกปิดหมดเลย ข่าววงในกระฉ่อนไปทั่วว่าหลายๆฝ่ายกำลังตามหาตัวคุณ ถ้าคุณจะออกไปคงยากแล้วล่ะ”

“ถึงยังไงก็ต้องไป อยู่ที่นี่ก็มีแต่จะสร้างปัญหาให้กานต์”

ดวงตาของไอราเคร่งขรึมเล็กน้อย

เธอฉีกถุงซาลาเปาออกแล้วกัดกินไปคำหนึ่ง ปากพลันหยุดเคี้ยว จากนั้นก็ล้วงโทรศัพท์ออกมาถ่ายเซลฟี่ ส่งไปให้กานต์

“ดูสิ ตอนนี้ฉันกำลังแทะซาลาเปาตากลมริมทะเลล่ะ หลังจากนี้นายต้องทำอาหารอร่อยๆให้ฉันกินนะ ไม่อย่างนั้นฉันคงเสียใจตายแน่”

ตอนแรกคิดว่ากานต์ต้องตอบอะไรกลับมาบ้าง แต่รออยู่นานกานต์ก็ไม่ส่งข้อความมา ไอราอดที่จะหรี่ตาลงไม่ได้

“แย่แล้ว！”

“อะไรครับ? องค์หญิง”

ลูกน้องกำลังกลุ้มใจ จู่ๆก็ได้ยินไอราขึ้นมาว่า “รีบไป！เราถูกจับได้แล้ว”

“ได้ยังไง?”

ลูกน้องยังตกอยู่ในภวังค์งุนงง ทว่านัยน์ตาของไอรากลับทอแววลุ่มลึก

เป็นไปไม่ได้ที่กานต์จะไม่ตอบข้อความ นอกเสียจากว่าโทรศัพท์ของเขาถูกยึด

ดังนั้นคนที่กำลังดูโทรศัพท์ของกานต์อยู่ตอนนี้ต้องไม่ใช่กานต์แน่ๆ！

ไอราผุดตัวลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว ไม่สนซาลาเปาในมือ วิ่งขึ้นรถแล้วขับออกไปอย่างรวดเร็ว

แต่ว่าแผ่นดินนี้ช่างกว้างใหญ่นักเธอไม่รู้เลยว่าควรไปที่ไหน

จู่ๆก็มีรถสปอร์ตสีแดงเพลิงคันหนึ่งวิ่งมาจอดขวางทางรถเธอเอาไว้

ไอราเบรกหัวทิ่ม จากนั้นคนในรถคันนั้นโยนกระเป๋าใบหนึ่งมาให้ไอรา

ลูกน้องตกใจจนเกือบโยนออกไปนอกรถ แต่ไอรากลับห้ามเอาไว้ได้ทัน

เธอรีบเปิดออกดู

ของข้างในเป็นกุญแจ แผนที่ และโทรศัพท์

เมื่อไอราเห็นตัวอักษรที่เป็นเอกลักษณ์ข้างหลังโทรศัพท์ ก็กระตุกยิ้มมุมปากขึ้น

เธอเปิดโทรศัพท์อย่างไว แล้วเสิร์ชหาตำแหน่งบนแผนที่ หันไปพูดกับลูกน้องว่า “ไปที่นี่”

“ที่นี่คือที่ไหนครับ? องค์หญิง เราต้องไปแล้วไม่ใช่เหรอ?”

“ไม่ไปแล้ว”

มุมปากของไอรากระตุกขึ้นเล็กน้อย

ลูกน้องไม่รู้ว่าไอรากำลังเล่นอะไร แต่เพราะเป็นคำสั่งขององค์หญิงเขาต้องทำตามอย่างไม่มีข้อแม้ รีบขับรถไปยังสถานที่ที่ไอราบอกมา และน่าประหลาดใจที่คฤหาสน์แห่งนี้อยู่ข้างๆสถานที่ที่กานต์ถูกกักบริเวณ

ไอราใช้กุญแจเปิดประตูเข้าไปอย่างรวดเร็ว เมื่อเห็นคนนั่งอยู่ในบ้านก็ยิ้มออกมาอย่างอดดีใจไม่ได้

“ที่รัก ฉันคิดถึงแกเกือบตาย”

“อย่ามา คนที่พี่คิดถึงคือพี่ชายฉันต่างหาก”

กมลขยับหลบอ้อมกอดของไอรา แล้วโยนเงินสดไปให้เธอ

“ระยะนี้คงต้องลำบากพี่ใช้เงินสดไปก่อนนะ ตอนนี้ข้างนอกมีแต่คนตามหาพี่ ไม่รู้ว่าพี่ไปขัดใจใครเขาเข้า พี่ชายฉันอยู่ข้างๆนี่แหละ แต่เหมือนชมพูดก็อยู่ด้วย พี่ก็ระวังๆหน่อยนะ”

“ชมพู? เธออยู่กับกานต์เหรอ?”

ไอราขึ้นในทันที

กมลเป่าเล็บที่เพิ่งทำเสร็จ เอ่ยพูดยิ้มๆว่า “พวกเขาเป็นอย่างนี้มาตลอดสิบปี แม้กระทั่งตอนออกไปปฏิบัติการ ตามแบบฉบับคู่รักพี่ไม่รู้เหรอ?”