บทที่ 1742 ในฝันฉันจะคิดถึงเธอ

ไอรากระโดดขึ้นมาตรงหัวมุมกำแพงได้ไม่ทันไรเสียงเตือนภัยก็ดังขึ้น เสียงแสบแก้วหูดังขึ้นมาในยามกลางคืนอย่างชัดเจน

“แย่แล้ว！”

ไอรากระโดดลงไป แล้วหาที่หลบซ่อน

ชมพูวิ่งออกมาพร้อมปืนในมือ เมื่อตรวจดูสอบอุปกรณ์ ก็ไม่พบสิ่งใดน่าสงสัย แต่ทว่าเสียงเตือนภัยยังคงส่งเสียงดังเหมือนเดิม เธอไม่คิดว่ามันเป็นแค่ลมพัดเฉยๆแน่

เธอหรี่ตาลง แอบหงุดหงิดที่ที่นี่ไม่มีสัญญาณอินเทอร์เน็ต จึงไม่สามารถดูกล้องวงจรปิดได้

ในตอนที่ไอราเห็นชมพูก็รู้สึกฮึดฮัด

ผู้หญิงคนนี้อีกแล้ว！

นี่เธอมีดวงสมพงษ์กับยัยนี่มาตั้งแต่เกิดเลยหรือไง?

ทำไมถึงเอาแต่มาป๊ะกันอยู่ได้

ไอราครุ่นคิดอย่างฮึดฮัดในใจ ด้านชมพูกลับหันหลังเดินกลับไปแล้ว แถมยังกำชับอะไรบางอย่างกับคนที่เฝ้าอยู่ข้างนอก ตอนนี้เองไอราถึงเพิ่งสังเกตเห็นว่าที่นี่ล้อมไปด้วยบอดี้การ์ดทั้งนั้น

ให้ตาย นี่มันกักบริเวณชัดๆ！

จู่ๆไอราก็รู้สึกไม่สบายใจ

พวกเขาถึงกับกักบริเวณกานต์เลยเหรอ?

หัวของเธอเริ่มเดือดปุดๆ แต่ไอราก็ไม่ใช่คนไม่มีสมอง ถ้าเข้าไปตอนนี้ก็มีแต่จะสร้างปัญหาให้กานต์

ดูเหมือนว่าที่เธอเดาไว้ก่อนหน้านี้จะถูก โทรศัพท์ของกานต์ไม่ได้อยู่ที่เขา

แล้วเธอจะติดกับการได้ยังไงล่ะทีนี้?

ไอรากลัดกลุ้ม

ตอนนี้แฟนอยู่แค่ตรงหน้า แต่เธอกลับไปเจอไม่ได้ ความรู้สึกนี้มันช่างทรมานเหลือเกิน

จู่ๆเธอก็นึกอะไรขึ้นมาได้ มุมปากจึงยกขึ้นเล็กน้อย

ไอราแหงนหน้ามองหน้าต่างชั้นสอง ให้เธอเดาเธอว่ากานต์ต้องอยู่ห้องนั้นแน่ๆ เธอจึงรีบไปหากระดาษA4มา พร้อมวาดรูปเด็กผู้หญิงกำลังตามวอแวเด็กผู้ชายที่ทำหน้าเย็นชาลงไปบนนั้น จากนั้นก็พับเป็นรูปเครื่องบิน ออกตัววิ่ง แล้วเขวี้ยงไปทางหน้าต่างบานที่เธอเดาเอาไว้จนเกิดเสียงดัง “แป๊ะ”

เครื่องบินกระดาษยังไม่ทันได้เข้าไปข้างในหน้าต่างก็หล่นลง

สีหน้าคาดหวังของไอราพลันแตกสลายในทันที

ทำไมแค่จะส่งข้อความมันถึงได้ยากขนาดนี้?

ทันใดนั้นเธอก็คิดอะไรออก ลงมือวาดรูปอีกครั้ง จากนั้นก็นำอะไรบางอย่างมาวางบนกระดาษ พับเป็นรูปเครื่องบินเหมือนเดิม เสร็จแล้วก็เขวี้ยงออกไป

และเครื่องบินกระดาษลำนี้ก็ลอยเข้าไปในหน้าต่างได้สำเร็จ

ดวงตาของกานต์หรี่ลงเล็กน้อย เขารีบลุกขึ้น เมื่อเห็นเครื่องบินกระดาษก็นิ่งอึ้ง จากนั้นก็มองลงไปข้างล่าง จึงเห็นไอรายืนแลบลิ้นปลิ้นตาให้เขาอยู่ตรงนั้น

ทันใดนั้นเขาก็หัวเราะออกมา

เขาหยิบเครื่องบินกระดาษขึ้นมาเปิดออกดู ข้างในนั้นเป็นรูปเด็กผู้หญิงทำปากจู๋ ท่าทางอารมณ์ไม่ดี แต่เด็กผู้ชายที่อยู่ข้างๆกลับเย็นชาไม่สนใจเธอเลยสักนิด แถมยังทำหน้ารำคาญใส่ด้วย

รูปนี้คือเขากับไอราเหรอ?

กานต์หยิบกระดาษA4แผ่นใหม่ออกมาวาดอะไรบางอย่าง หลังจากวาดเสร็จก็เขวี้ยงกลับคืนไปด้วยวิธีเดียวกันกับไอรา

เมื่อไอราได้รับเครื่องบินกระดาษก็เปิดออกดู ข้างในนั้นเด็กผู้ชายกำลังโอบกอดเด็กผู้หญิงอย่างรักใคร่ ข้างๆมีตัวอักษรเขียนเอาไว้ว่า

ฉันคิดถึงเธอ！

ไอราเลิกคิ้วขึ้น

“ฉันก็คิดถึงนาย！”

เธอพูดกับกานต์โดยไม่ออกเสียง

และกานต์ก็มองเห็นอย่างชัดเจน

ภายใต้แสงดวงจันทร์ ดวงตาของไอราเป็นประกายพร่างพราวระยิบระยับเหมือนดวงดาวบนฟากฟ้า หัวใจของกานต์เดี๋ยวอัดแน่นเดี๋ยววูบโหวง มุมปากของเขายกอย่างไม่รู้ตัว

“ทำไมไม่ไป?”

“นายอยู่นี่ ฉันไม่ไปไหนทั้งนั้นแหละ”

ไอรากับกานต์สื่อสารกันอย่างไร้เสียง

ร่างของกานต์ภายใต้แสงไฟดูสูงยาวชะลูด ยิ่งดวงตาเฉี่ยวคมคู่นั้นยิ่งมีเสน่ห์น่ามอง

จู่ๆไอราก็เกิดอารมณ์ชั่ววูบ อยากบุกขึ้นไปหาแล้วกอดเขาแน่นๆโดยไม่สนสิ่งใด

วินาทีนี่เธอรู้สึกได้ว่ากานต์ต้องโดดเดี่ยวมากแน่ๆ

เดิมทีกานต์ว่าจะพูดออกมาอีกหลายคำ แต่เมื่อเห็นไอราพูดออกมาอย่างนี้เขาก็ล้มเลิกไป