บทที่ 1744 ไอ้บ้านี่ปีนกำแพงมาเหรอ

“ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน”

กานต์พลันแปรเปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้นมา ใบหน้าเย็นชามองตรง ราวกับว่าคนที่เพิ่งพูดคุยยิ้มแย้มกับธเนศพลเมื่อกี้ไม่ใช่เขาอย่างไรอย่างนั้น

ธเนศพลเริ่มรู้สึกปวดท้อง

“แกลงไปเอาน้ำมาให้ฉันหน่อย”

กานต์มองออกว่าธเนศพลกำลังปวดท้อง จึงรีบลุกขึ้นเดินออกไป

หลายปีมานี้เขามีโรคภัยแฝงอยู่ในร่างกายไม่น้อย แต่ด้วยสถานะและตำแหน่งที่สูงส่งจึงไม่สามารถบอกให้โลกภายนอกรู้ และกานต์ก็เป็นหนึ่งในส่วนน้อยที่รู้เรื่องนี้

เมื่อเห็นสีหน้าซีดๆ และเม็ดเหงื่อที่ผุดขึ้นมาบนหน้าผากของธเนศพล กานต์ก็ไม่กล้าเสียเวลา หลังจากที่เดินลงมาข้างล่าง ชมพูก็ยื่นน้ำอุ่นที่เริ่มเย็นแล้วไปให้กานต์

“อาการปวดท้องของพ่อกำเริบอีกแล้วเหรอ?”

“อืม เธอมียาไหม?”

“อยู่ในห้องฉัน พี่รอแป็บ”

ชมพูวิ่งกล้บมาที่ห้องอย่างรวดเร็ว เมื่อก่อนกานต์สามารถเข้าออกห้องเธอได้ตามสบาย แต่ว่าตอนนี้รู้สึกว่ามันไม่เหมาะสมเท่าไหร่ เพราะถึงยังไงเขาก็ขึ้นชื่อว่ามีเจ้าของแล้ว

เมื่อนึกถึงไอรา มุมปากของกานต์ก็ยกขึ้น แต่เมื่อนึกถึงอาการของธเนศพล ก็คิดได้ว่าจะมาอารมณ์ดีในเวลาแบบนี้ไม่ได้ จึงรีบเก็บสีหน้าและรอยยิ้มเอาไว้

ในตอนที่ชมพูเดินถือยาออกมาก็เห็นกานต์ยืนนิ่งอยู่ที่เดิมด้วยใบหน้าเย็นชา ดวงตาของเธอพลันหม่นแสงลง รู้สึกค่อนข้างอึดอัด

“อะนี่ พ่อฉันน่าจะยังมีเรื่องอยากคุยกับพี่ ฉันไม่ขึ้นไปนะ”

“อืม”

กานต์พยักหน้า รับยาจากมือของชมพูมา แล้วเดินขึ้นไปชั้นบน

ธเนศพลเจ็บจนตัวงอ กานต์จึงรีบเข้าไปป้อนยาเข้าปาก บีบจมูกเขาเอาไว้แล้วกรอกน้ำตามลงไป

คนบนโลกที่กล้าทำกับธเนศพลอย่างนี้ก็มีแค่กานต์เท่านั้น

ธเนศพลสำลักจนไอค่อกแค่ก ดวงตาเหมือนใบมีดตวัดฉับมองมาที่กานต์ แต่กานต์กลับทำเป็นมองไม่เห็นเสียอย่างนั้น หลังจากจัดการทุกอย่างเสร็จก็ก้าวถอยหลัง กลับมานั่งลงที่เดิมด้วยรอยยิ้มตาหยี

กว่าจะกลืนยาลง ธเนศพลจึงหอบหายใจเหนื่อย “แกกล้ามากนะ ไม่กลัวฉันจะ……”

“ไม่กลัว น้าพล ผมอยากพักร้อน”

คำพูดของกานต์ทำให้ธเนศพลนิ่งไปเล็กน้อย

“พักกับผีสิ แกก่อเรื่องไว้ให้ฉันขนาดนี้ ยังมีหน้ามาพูดว่าอยากพักร้อนอีกเหรอ? แล้วก็ ตัวประกันคนนั้นโวยวายอยากเจอแกให้ได้ แกจะว่ายังไง?”

หัวคิ้วของกานต์ขมวดเข้าหากันเล็กน้อย

ที่พริมรตาอยากเจอเขาก็เพราะว่าชอบเขาแค่นั้นหละ ตอนนี้เขาขึ้นชื่อว่ามีเจ้าของแล้ว ไม่อยากไปพูดคุยอะไรให้เปลืองน้ำลายกับคนป่วยหรอกนะ

คิดมาถึงตรงนี้ กานต์ก็พูดนิ่งๆว่า “ค่ารักษาคิดที่ผม ถ้าไม่พอก็เพิ่มค่าของบำรุงและจ้างหมอกับพยาบาลที่ดีที่สุดให้เธอด้วยก็ได้ ส่วนเรื่องอื่นผมช่วยไม่ได้หรอกนะ”

“แกทำอย่างนี้ไม่กลัวคนเขาว่าแกใช้เงินฟาดหัวเหรอ?”

“ไม่กลัว ตอนนี้ผมยังต้องกลัวอะไรอีก?”

กานต์ยิ้มออกมาอย่างขมขื่น เขาไม่เคยคิดเคยฝันเลยว่าชีวิตการเป็นทหารของเขาจะเกิดข้อผิดพลาดแบบนี้

แต่ในเมื่อมันเกิดขึ้นแล้วก็ให้มันเกิดไป เขาแค่ต้องรับผิดชอบก็เท่านั้น

“น้าพล ผมรู้ว่าน้าคงลำบากใจ และผมก็รู้ว่าคนนอกจะว่าผมยังไง น้าให้ผมอยู่ที่นี่ ผมก็จะอยู่ที่นี่ แต่ว่าน้าพาคนออกไปด้วยได้ไหม? ผมรับรองว่าผมจะอยู่แต่ในนี้ไม่ออกไปไหน ให้คนมาเฝ้าเยอะขนาดนี้ ไม่เท่ากับว่าเป็นการบอกนัยๆว่าผมอยู่ที่นี่เหรอ?”

คำพูดของกานต์ทำให้ธเนศพลรู้ตัวในชั่ววินาที

เขาให้กานต์อยู่ที่นี่ไม่ใช่เพราะคิดจะกักบริเวณจริงๆ ก็แค่ล่องูออกมาจากรูก็เท่านั้น เมื่อได้ยินที่กานต์พูดออกมาแบบนี้ เขาจึงเอ่ยพูดอย่างลำบากใจว่า “ตอนนี้หูของแกสูญเสียประสาทการได้ยิน ถ้าต้องปล่อยให้อยู่ที่นี่คนเดียวฉันไม่สบายใจน่ะสิ แบบนี้แหละดีแล้ว ให้ชมพูอยู่ด้วยเถอะ”

“ให้เธอไปเถอะครับ สิ่งที่เธอต้องการผมให้เธอไม่ได้ ถ้าน้าให้เธออยู่ก็มีแต่จะทำให้เธอเสียใจ น้าพล ผมรู้สึกกับเธอแค่น้องสาวคนหนึ่งจริงๆ ต่อให้ไม่มีไอรา ผมกับเธอก็ไม่มีทางเป็นไปได้ เธอมาอยู่ที่นี่ผมก็มีแต่เสียเวลาเปล่า น้าให้เธอกลับไปประจำตำแหน่งดีกว่า อย่างน้อยก็ยังมีนะโมที่พอจะทำให้เธออารมณ์ดีได้”