บทที่ 1746 ผู้หญิงคนนี้ช่างร้ายกาจ

ตาหมาบ้านี่!

อยากตายนักใช่ไหม?

เมื่อกี้ยังแทะเล็มเธอจนปากเกือบแตก พอมาตอนนี้กลับทำท่าทางรังเกียจกัน ตกลงคือเธอไปยั่วโมโหเขาเหรอ?

“ไอ้บ้ากานต์ เก่งนักนายก็ลองพูดเหมือนเมื่อกี้อีกสิ!”

ไอราถลกแขนเสื้อขึ้นอย่างโมโห ท่าทางราวกับว่าถ้ายังกล้าพูดเธอเล่นถึงตายแน่

แต่กานต์กลับหลับตาลง รับรู้ได้ถึงแรงเต้นของหัวใจเหมือนกลองกระหน่ำกับความพลุ่งพล่านสุดขีดของเลือดในร่างกาย ทว่ากลับพูดออกมาด้วยเสียงเรียบนิ่งว่า “ฉันไม่ได้ยิน และไม่รู้ด้วยว่าเธอกำลังพูดอะไร เพราะฉะนั้นหยุดได้แล้ว รีบฝังเข็มให้ฉันซะ”

“เดี๋ยวแม่งฝังให้ขาเดินไม่ได้เลย!”

ไอราชกหมัดใส่เขาอย่างโมโห แต่ว่าสำหรับกานต์แล้วรู้สึกเหมือนแรงมดต่อยพอจักจี้เท่านั้น ถ้าลองสังเกตดูดีๆก็จะเห็นมุมปากของกานต์กระตุกขึ้นเป็นมุมโค้ง อย่างอารมณ์ดีและสะใจ

เมื่อเห็นกานต์แกล้งตาย ไอราก็เดินกระฟัดกระเฟียดไปหยิบเข็ม ชั่วขณะนั้นพลันหัวเราะฮิๆออกอย่างชั่วร้าย จากนั้นก็แทงพรวดเข้าไปบริเวณเส้นประสาทของกานต์ เจ็บจนกานต์ต้องเบิกตาโพลง หันไปมองดวงตาที่ฉายแววประสบความสำเร็จคู่นั้นของไอราอย่างทำตัวไม่ถูก

เธอมีแววตาแบบนั้นได้ยังไงกันนะ

ไอราหน้าตาดี ข้อนี้กานต์ไม่ปฏิเสธ โดยเฉพาะความวิบวับราวกับเพชรในแววตาของเธอคู่นั้น ทุกๆองศาล้วนเปี่ยมไปด้วยประกายพร่างพราว ชวนให้ลุ่มหลงโดยไม่รู้ตัว

ผู้หญิงคนนี้ช่างร้ายกาจ!

ประโยคนี้แล่นผ่านเข้ามาในหัวของกานต์อย่างรวดเร็ว จากนั้นเขาก็เอ่ยอย่างเนิบนาบว่า “อย่าทำให้ฉันตายล่ะ ถึงตอนนั้นเธอจะเป็นหม้ายเอานะ”

พูดจบก็หลับตาหลับตาลง ราวกับกำลังพักผ่อน

รอยยิ้มของไอราพลันนิ่งค้าง

ตำแหน่งเส้นประสาทที่เธอเพิ่งแทงเข็มลงไปเมื่อกี้สามารถทำให้คนเจ็บจนต้องกระโดดโหยงทุกราย ผู้ชายคนนี้ไม่ใช่คนเหรอ? ไม่มีเสียงร้องหวยหวญเลยสักแอะ

เมื่อกี้เขาว่าไงนะ?

อย่าทำให้ตาย?

เดี๋ยวได้เป็นแม่หม้าย?

ตาหมาบ้านี้กินความมั่นเข้าไปเหรอว่าเธอจะขาดเขาไม่ได้?

ไอราหยิบเข็มขึ้นมาแทงลงบนบริเวณตำแหน่งเส้นประสาทของเขาอีกครั้ง แต่ทว่ากลับหยุดเข็มเอาไว้เมื่ออยู่ห่างจากเส้นประสาทประมาณหนึ่งเซ็น ใบหน้าเต็มไปด้วยความสับสน

โอเคยอมแล้ว เธอทำไม่ลงจริงๆ! พลาดท่าให้ตาหมาบ้านี่เดิมพันถูกอยู่ได้

ไอราเปลี่ยนทิศทางกะทันหัน แทงเข็มลงบริเวณเส้นประสาทข้างหูของกานต์อย่างแม่นยำไม่มีพลาด

ความรู้สึกเจ็บจี๊ดชาๆถาโถมเข้ามา อารมณ์มันเหมือนอยากกินไอราแต่กินไม่ได้อย่างไรอย่างนั้น

กานต์กำมือทั้งสองข้างแน่น ร่างกายแข็งเกร็งเล็กน้อย

“ผ่อนคลาย”

ไอราเอ่ยเสียงนุ่มและอ่อนหวาน ราวกับความหอมหวานนี้ฟุ้งกระจายไปตามอากาศ ทั้งๆที่กานต์ไม่เคยชอบทานของหวาน แต่กระนั้นก็อดที่จะรู้สึกเพลิดเพลิน และผ่อนคลายขึ้นมาไม่ได้

ไม่ทันได้รู้ตัว กานต์ก็หลับไปเสียแล้ว

ไม่บ่อยนักที่เขาจะปล่อยตัวผ่อนคลายไปตามสภาพแวดล้อมรอบๆ คราบใดที่มีคนอยู่ร่างกายของเขาก็จะเกร็งไปหมด เพราะตกอยู่ในสภาวะระวังภัย แต่คิดไม่ถึงเลยว่าเขาจะเป็นธรรมชาติและผ่อนคลายเมื่อได้อยู่ข้างๆไอรา

ก็จริงอย่างที่เขาเคยพูดเอาไว้ ไอรากับเขาใช้เวลาอยู่ด้วยกันนานเกินนไป นานจนรู้สึกว่าขาดอีกฝ่ายเหมือนอากาศ เหมือนน้ำที่ขาดไปไม่ได้ แต่กระนั้นก็ไม่ได้รู้สึกว่าพิเศษมากมายอะไร

เมื่อไอราได้ยินเสียงลมหายใจสม่ำเสมอของกานต์ ลึกในดวงตาก็ทอแววรักใคร่ลึกซึ้ง

ในที่สุดตาหมาบ้าก็เป็นของเธอ

ไม่รู้ว่าทำไม เธอเอาแต่รู้สึกว่านี่คือฝันไม่ใช่ความจริงอยู่ได้

เธอกำลังจะยื่นมือออกไปลูบโครงหน้าของกานต์ แต่เมื่อนึกขึ้นมาได้ว่าเวลาหลับกานต์ขี้ระแวงขนาดไหน เธอก็จำต้องละมือกลับมา จากนั้นก็ถอดรองเท้าออกแล้วขึ้นไปนอนข้างๆกานต์

ริมฝีปากของไอราอยู่ใกล้หูของกานต์จนแทบจะชิดเต็มที

ดีจัง

ถ้าเป็นอย่างนี้ไปได้ตลอดคงดี

ไอราใช้นิ้วเกี่ยวนิ้วของกานเอาไว้เบาๆ ชั่วขณะนั้นพลันรู้สึกอุ่นใจขึ้นมา

นี่ถือว่าแทนการเกี่ยวก้อยกันไปจนแก่เฒ่าได้หรือเปล่านะ?

ในขณะที่กำลังคิดอยู่นั้น มือเล็กของไอราก็ถูกกานต์กอบกุมเอาไว้แน่นจนแม้แต่น้ำสักหยดเดียวก็เล็ดลอดผ่านไม่ได้