บทที่ 1747 ปล่อยไปตามธรรมชาติ ชีวิตยังอีกยาวไกล

“ปั่นหัวฉันสนุกไหม?”

ไอราเตรียมลงมือ

แต่เหมือนกานต์มีตาหลัง มือหนึ่งถือจาน อีกมือสกัดการจู่โจมของเธอเอาไว้ได้ทัน มุมปากยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย เอ่ยพูดยิ้มๆว่า “กินข้าวเถอะ ถ้ากินไม่อิ่มจะเอาแรงที่ไหนไปสู้?”

ไอรานิ่งไปเล็กน้อย

ก็ถูกของเขา

“รอดตัวไปนะนาย รอฉันกินข้าวเสร็จก่อนเถอะ”

ไอราถลึงตาใส่เขา แล้ววิ่งมาที่โต๊ะอาหารอย่างเร่งรีบ

บนโต๊ะมีแต่ของชอบเธอทั้งนั้น ดวงตาหงส์คู่นั้นพลันเป็นประกายขึ้นมาทันที

“กานต์ ทำไมฉันรู้สึกเหมือนถูกนายวางกับดักอย่างไรอย่างนั้นเลยล่ะ?”

“หืม?”

กานต์ล้างมือเสร็จก็มานั่งข้างๆ พร้อมเอื้อมมือไปเทนมให้ไอราแก้วหนึ่ง จากนั้นก็เห็นไอราขมวดคิ้วแล้วถามว่า “นายบอกว่าตั้งแต่เด็กจนโตฉันเอาแต่วิ่งตามตูดนายต้อยๆ ใครๆต่างก็รู้ว่าไอราคนนี้ตามจีบนาย แต่ทำไมนายรู้ว่าฉันชอบกินอะไรล่ะ? แบบนี้มันแปลกๆนะ หรือว่านายเป็นพวกปากไม่ตรงกับใจ? ปากก็บอกว่าไม่ชอบฉัน แต่จริงๆแล้วก็แอบสนใจฉันใช่ไหมล่ะ?

ข้อสรุปที่ดันกลายเป็นจริงอย่างไม่ตั้งใจของไอราทำให้ร่างกายของกานต์แข็งทื่อ ทว่าเขากลับสามารถปกปิดมันเอาไว้ได้อย่างสมบูรณ์แบบ

เขาเอ่ยพูดเสียงนิ่งว่า “ฉันสนใจเธอ? แล้วฉันได้บอกให้เธอไปแอบดูฉันฉี่ที่ห้องน้ำชายไหม?"

หน้าของไอราแดงระเรื่อขึ้นมา

สงสัยจะใช้มุกนี้ไม่ได้ละ

“กานต์ นายหุบปากไปเลยนะ! ตอนนั้นก็เป็นแค่เด็กไม่รู้ความเข้าใจไหม?”

“อืม แล้วเด็กไม่รู้ความตอนนี้ยังไม่รู้ตัวเหรอ?”

เอาล่ะ ไอราไม่อยากพูดอะไรอีกแล้ว

พูดกับกานต์ทีไร ก็มีแต่คอยดักคอกันตลอด ทำเอาเกือบโมโหตายในทุกๆนาที

จู่ๆไอราก็รู้สึกเหมือนหาเรื่องใส่ตัว ทำไมถึงมาชอบตาหมาบ้านี้ได้นะ?

เมื่อเห็นไอราสลด มุมปากของกานต์ก็ยกขึ้นเล็กน้อย

ยัยตัวเล็กเอ๊ย!

คนอย่างกานต์อุตส่าห์ยอมให้จีบขนาดนี้แล้ว ยังจะเอาความจริงมาพูดอีก

“รีบกินได้แล้ว! ดูเธอสิผอมลงตั้งเยอะ”

กานต์ตักอาหารที่ไอราชอบวางลงบนจานของเธอ

ไอราหิวมากจริงๆ และเธอเองก็ขี้เกียจที่จะไล่จี้ถามว่าตกลงใครจีบใครกันแน่ รีบหยิบตะเกียบขึ้นมาคีบอาหารทาน

กานต์ที่นั่งข้างๆใส่ถุงมือพลาสติก จากนั้นก็เริ่มแกะกุ้งอย่างตั้งใจ หลังจากแกะเสร็จก็วางลงบนจานของไอรา

ไอรากินสิ่งที่เรียกว่าของอร่อยเข้าไป อารมณ์ก็ยิ่งดีขึ้นหลายเท่า!

มีแฟนนี่มันดีอย่างนี้นี่เอง อยากกินกุ้งก็ไม่ต้องแกะเอง

มื้อนี้ไอราทานอย่างเอร็ดอร่อย ด้านกานต์กลับกินได้ไม่เท่าไหร่เอง

เมื่อรับรู้ถึงข้อนี้ไอราก็เริ่มรู้สึกไม่สบายใจ

ถึงยังไงกานต์ก็ถือว่าเป็นผู้ป่วย มาถึงนี่แล้วยังต้องมาทำอาหารให้เธอกินอีก แถมยังแกะกุ้งให้ ต่อให้เธอหน้าด้านแค่ไหนก็ยังรู้สึกละอายใจอยู่ดี

“เอ่อทำไมนายกินน้อยจังล่ะ?”

“ลดน้ำหนักน่ะ”

คำตอบของกานต์เกือบทำให้ไอราสำลัก

ลดน้ำหนัก?

เธอมองรูปร่างสัดส่วนทองคำของกานต์ขึ้นๆลงๆ หุ่นสมส่วนไม่ขาดไม่เกินแบบนี้ ยังจะลดน้ำหนักอีก?

เธอสงสัยว่ากานต์กำลังสื่อเป็นนัยๆว่าเธออ้วนหรือเปล่า

ไอราก้มมองรอบเอวของตัวเอง อืม เหมือนช่วงนี้จะอ้วนขึ้นนิดๆด้วย

ตาหมาบ้า!