บทที่ 1748 ไม่มีโอกาสแล้ว

อีกฝ่ายอยู่ในชุดสูทสีขาว ใบหน้าครึ่งหนึ่งสวมใส่หน้ากากเงิน อีกครึ่งที่เหลือดูหล่อเหลาโดดเด่น แต่ในสายตาของไอรา นอกจากกานต์แล้ว ผู้ชายคนอื่นๆก็ไม่ต่างอะไรจากหัวไชเท้าหรอก

“นายมาได้ยังไง?”

น้ำเสียงของไอราอ่อนลง แต่นัยน์ตากลับฉายแววไม่พอใจ

ใครจะเข้าๆออกๆสถานที่ของเธอได้ตามสบายยังไงก็ได้เหรอ?

ขายหนุ่มมองมาที่ไอรา มุมปากกระตุกขึ้นเล็กน้อย เอ่ยพูดยิ้มๆว่า “องค์หญิงกลัวอะไร? กลัวว่าถ้ากานต์ย้อนกลับมาแล้วจะมาเห็นคุณกับผมเหรอ?”

“สายฟ้า ทางที่ดีอย่าให้ฉันได้ยินชื่อกานต์จากปากของนายอีด ไม่อย่างนั้นฉันฆ่านายทิ้งแน่!”

ไอราตีหน้าเคร่งขรึม ไอสังหารแผ่ออกมาจากทั่วทั้งร่างกาย

สายฟ้ารู้ว่าเธอไม่ได้ล้อเล่น จึงหุบยิ้มลง

“องค์หญิงดูปกป้องเขาจังนะ แต่ว่าเขาคู่ควรกับการที่องค์หญิงทุ่มเทให้ขนาดนี้จริงๆเหรอ?”

“นายไม่ต้องแส่! มีอะไรก็รีบๆพูดมา เสร็จแล้วก็ไสหัวไปซะ!”

ความหยาบคายของไอราทำให้สายฟ้านิ่งอึ้งไปอีกครั้ง

นี่ใช่องค์หญิงผู้สูงส่งมารยาทงาม ผู้มีคุณธรรมอย่างที่กล่าวขานมาจริงๆเหรอ?

มีแค่องครักษ์ที่นิ่งเงียบมาตลอดเท่านั้นที่รู้ว่านี่แหละคือตัวตนที่แท้จริงของไอรา ความอ่อนหวานเรียบร้อยที่แสดงให้คนอื่นเห็นในอดีตมันก็แค่การแกล้งทำของไอราเท่านั้น

เมื่อเห็นสายฟ้ายังคงนิ่งอึ้งไม่พูดอะไร ไอราก็เดินพรวดเข้าไปผลักเขาให้ล้ม

สายฟ้าได้สติกลับมาในที่สุด ร่างกายหมุนเคว้งอยู่กลางอากาศจะล้มแหล่ไม่ล้มแหล่ จากนั้นเขาก็พลิกตัวยืนกับพื้นได้ทันท่วงที ดีที่ไม่ได้โชว์ความเปิ่นอะไรออกมา

นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้ประสบพบเจอกับฝีมือของไอรา จึงค่อนข้างประหลาดใจ และตกตะลึง แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกมาให้เสียเวลา เอ่ยพูดเสียงต่ำว่า “เจ้านายให้ผมมาถามคุณ เรื่องที่ให้คุณไปพิจารณาเป็นอย่างไรบ้าง?”

“ฉันยังต้องการเวลา”

หัวคิ้วของไอราขมวดเข้าหากันแน่น สีหน้าตีกันยุ่งไปหมด

สายฟ้ากลับแสยะยิ้มแล้วพูดว่า “องค์หญิง คุณยื้อเวลามานานแล้ว ถ้ายังคงยื้อต่อไปอีกเจ้านายคงทนไม่ได้แล้ว ถ้ากานต์รู้ว่าคุณไปโผล่ในเหตุการณ์ลักพาตัวครั้งนั้นเพราะ……”

เสียง “ฉับ” ดังขึ้นมาทันทีที่มีดผ่าตัดถูกล้วงจากปอกเสื้อไอราเฉียดลอยผ่านแก้มของสายฟ้า รอยเลือดจางๆค่อยไหลซิบบนหน้าของสายฟ้าช้าๆ

สีหน้าของไอราเยือกเย็นเหมือนภูเขาน้ำแข็ง ยิ่งเสียงที่พูดออกมาก็ยิ่งเย็นเหยียบราวกับเปล่งออกมาจากธารน้ำแข็ง

“เมื่อกี้เหมือนฉันจะบอกนายไปแล้ว ว่าอย่าให้ฉันได้ยินชื่อกานต์จากปากของนายอีก นายคิดว่าฉันไม่กล้าฆ่านายจริงๆเหรอ? หรือนายคิดว่าฉันกลัวเจ้านายอะไรนั่นจริงๆ?”

ไอราในตอนนี้แผ่รังสีกดข่ม จนทำเอาสายฟ้าคาดคิดไม่ถึง

เขาคิดไม่ถึงเลยว่าไอราจะปกป้องกานต์มากขนาดนี้ ถ้าเป็นแบบนี้คงจัดการยากแล้ว

“ครับ ผมจะไม่พูดชื่อนี้อีก แต่เจ้านายพูดเอาไว้แล้วว่าจะให้เวลามันยืดเยื้อต่อไปอีกไม่ได้ อีกสามวันนเจ้านายของเราต้องได้รู้ข้อมูลที่ถูกต้องจากคุณ ไม่อย่างนั้น……”

“พวกนายกำลังขู่ฉัน?”

จู่ๆไอราก็ยิ้มออกมา

เธอหยิบมีดผ่าตัดออกมาแกว่งเล่นตั้งแต่ตอนไหนก็ไม่รู้ ใบหน้าเยือกเย็นประดับปด้วยรอยยิ้มจางๆ ทว่ากลับน่ากลัวจนอกสั่นขวัญแขวน

สายฟ้าไม่กล้าพูดคำว่า “ข่มขู่”ออกมา

“ไอ้ขี้ขลาด!”

ไอราส่งเสียงหึออกมา แล้วหันหลังเดินกลับเข้าไปข้างใน เอ่ยพูดกับองครักษ์ว่า “บังอาจให้คนแปลกหน้าเข้ามาในบ้านโดยที่ไม่รายงานและขออนุญาตฉัน ไปรับโทษที่ห้องโถงวินัยซะ”

“ขอรับ องค์หญิง”