บทที่ 1749 นายปล่อยฉันไปเถอะ

“นาย นายมาได้ยังไง?”

เสียงของพริมรตาเจือปนไปด้วยความสั่นเทาและหวาดหวั่น

กานต์ขมวดคิ้วเล็กน้อย

พวกเขารู้จักกัน?

พริมรตาเป็นแค่นักศึกษาที่มาจากบ้านนอก จะไปรู้จักกับสายฟ้าได้ยังไง?

ด้านสายฟ้าก็ไม่รู้เลยว่ากานต์อยู่ข้างนอก เมื่อเห็นท่าทางสั่นกลัวของพริมรตา ก็อดที่จะแสยะยิ้มออกมาไม่ได้

“ทำไม? ถึงยังไงเราก็ถือได้ว่าเป็นคนเคยๆกันทั้งนั้น ไม่ได้เจอฉันแค่ไม่กี่ปีเองตื่นเต้นถึงขนาดนี้เลยเหรอ?”

สายฟ้าก้าวไปยืนใกล้ๆพริมรตา เมื่อเห็นแผลที่ท้องของเธอก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย

“ว้า ท้องทะลุขนาดนี้ คงตั้งท้องไม่ได้แล้วสินะ?”

“นายคิดจะทำอะไรกันแน่?”

พริมรตาไม่กล้าส่งเสียงดัง กระนั้นน้ำเสียงกลับแข็งกร้าวและกดต่ำ

ในใจเธอกลัวเป็นอย่างมาก ทั้งเนื้อทั้งตัวสั่นเทิ้มไปหมด เหมือนดอกไม้ท่ามกลางฝนกระหน่ำ ชวนสงสารและน่าทะนุถนอม

“จะแตกตื่นอะไรขนาดนั้น? มีตรงไหนในร่างกายของเธอที่ฉันยังไม่เห็นบ้าง?”

“หุบปาก! นายมันปีศาจ! สารเลว!”

พริมรตาร้องไห้โฮออกมาทันที พร้อมกันนั้นก็เอื้อมมือไปหยิบของกายมาปาใส่สายฟ้าเป็นพัลวัน

“ไสหัวไป! ออกไปจากที่นี่ซะ ไม่อย่างนั้นฉันจะแจ้งตำรวจ!”

“แจ้งตำรวจ? แจ้งตำรวจว่าอะไรล่ะ? พริมรตา เธอลืมไปแล้วเหรอว่าตอนอยู่กับฉันเธอเป็นยังไง? หืม?”

สายฟ้าพูดพร้อมกับยื่นมือออกไปกดบนแผลของพริมรตาเบาๆ ของเหลวอุ้นๆพลันทะลักไหลออกมา เจ็บจนพริมรตาต้องส่งเสียงอื้ออึง เหงื่อเย็นๆผุดขึ้นมาบนหน้าผาก กระนั้นก็ไม่กล้าปริปากร้องขอความช่วยเหลือ

“ตกลงนายคิดจะทำอะไร? นายปล่อยฉันไปเถอะ! เมื่อก่อนฉันผิดเองที่ไปชอบนายอย่างไม่รู้จักเจียมตัว ตอนนี้ฉันรู้แล้ว ฉันมันก็แค่เศษฝุ่นบนดิน ส่วนนายคือเมฆบนฟ้า คนที่ฉันไม่อาจเอื้อมถึง ตอนนี้ฉันยอมหลบหนีไปไกลๆแล้ว นายยังอยากจะให้ฉันทำอะไรอีก?”

พริมรตาสะอื้นออกมาเสียงเบา ไม่หลงเหลือความโกรธไว้เลยสักนิด ตรงกันข้ามกลับอ้อนวอนอย่างต่ำต้อย

เมื่อสายฟ้าเห็นแบบนี้ก็ปล่อยมือ หยิบกระดาษทิชชูขึ้นมาเช็ดรอยเลือดบนนิ้ว เอ่ยพูดอย่างเนิบนาบว่า “ถ้ารู้ว่าอะไรเป็นอะไรแบบนี้ตั้งแต่แรกต้องมาเจ็บแบบนี้ไหม?”

พริมรตาเงียบ

อยู่หน้าปีศาจตนนี้ทีไร ยิ่งเธอพูดเท่าไหร่ก็ยิ่งผิดเท่านั้น สู้ไม่พูดเลยจะยังดีกว่า

ยังจำได้อยู่เลยเมื่อก่อนเธอชอบหน้าตาของเขา คิดว่าเขาเป็นคุณชายผู้สูงศักดิ์ วัยสิบเจ็ดเป็นช่วงอายุที่วัยรุ่นถวิลหาคู่ เธอตามจีบชายหนุ่มตรงหน้าโดยไม่หันมามองฐานะของตัวเองเลย

เดิมทีคิดว่าคงจีบไม่ติด แต่คิดไม่ถึงเลยว่าสายฟ้าจะหวั่นไหวเพราะความพยายามของเธอ จนตอบตกลงเธอ

ช่วงเวลานั้นเธอมีความสุขสุดๆ เจอใครก็ป่าวประกาศไปทั่วว่าแฟนตัวเองหล่อและแสนดีกับเธอขนาดไหน จนคนรอบข้างต่างก็พากันอิจฉาเธอ เธอคิดว่าตัวเองหาความสุขเจอแล้ว และไม่คาดคิดเลยว่าผ่านไปแค่หนึ่งเดือนสายฟ้าจะชวนเธอไปเที่ยว

เธอใช้ชีวิตอยู่ในเมืองเล็กๆนั่นมาตลอดชีวิต ครอบครัวไม่ได้มีเงินมากพอให้เธอออกไปเที่ยวที่ไหน ในตอนที่ได้ยินสายฟ้าเอ่ยชวนจึงดีใจเป็นอย่างมาก แต่ก็ไม่รู้ว่าจะบอกแม่ยังไง นั่นจึงเป็นครั้งแรกที่เธอแอบออกไปข้างนอกกับสายฟ้าโดยที่ไม่บอกแม่ และเธอคิดไม่ถึงเลยว่ามันจะกลายเป็นฝันร้ายของเธอไปตลอดชีวิต

พริมรตาถูกสายฟ้าพามายังสถานที่ที่ไม่รู้จัก ตอนแรกเธอคิดว่าจะมีเธอกับเขาแค่สองคน ทว่าสายฟ้ากลับส่งเธอขึ้นเตียงกับตาแก่คนหนึ่ง

ตาแก่นั่นคือโรคจิตดีๆนี่เอง ทั้งทารุณและกระทำเธอสารพัด ราวกับไม่เห็นเธอเป็นมนุษย์

เธอเคยขอร้องความช่วยเหลือจากสายฟ้า แต่ผู้ชายที่เคยแสนดีกับเธอกลับสะบัดมือเธอทิ้ง ยัดเยียดให้เธอกลับไปยังห้องที่ทำให้เธอเปือดเปื้อนอีกครั้ง

หลังจากถูกกระทำอยู่ประมาณเดือนหนึ่งถึงได้รู้ว่า ตาแก่นั่นต้องการลูก แต่ไม่ว่าจะทำยังไงก็ไม่ติดสักที

สุดท้ายสายฟ้าก็ต้องข่มเหงเธอ เธอถึงได้ตั้งท้อง