บทที่ 1756 คุณพูดจาดีๆได้หรือเปล่า

ราวกับรู้สึกได้ถึงความไม่พอใจของไอรา กานต์เอ่ยขึ้นเบาๆว่า “หากกมลถูกคนรังแก ฉันก็สงสาร”

พูดอีกแบบหนึ่งเธอเพียงแค่เห็นชมพูเป็นน้องสาว แต่คนที่ทำให้ชมพูเป็นเช่นนี้ไม่ใช่กานต์หรอกหรอ?

พอคิดเช่นนี้ อยู่ๆไอราก็รู้สึกตนเองช่างจอมปลอมจริงๆอีก

ถึงอย่างไรตอนนี้เธอก็มีกานต์อยู่ข้างกายคอยรักคอยเอาใจใส่ แต่ชมพูล่ะ?

แฟนแย่งไปไม่ได้ พี่ชายเกรงว่าต่อไปก็ไม่บริสุทธิ์ขนาดนั้นแล้ว

พี่น้องที่ปนเปื้อนความรักแบบหนุ่มสาวทำให้คนสะอึกสะอื้นอย่างที่คิดเอาไว้จริงๆ

สายตานั้นของไอรามองดูจนกานต์รู้สึกไม่ค่อยสบาย

ผู้หญิงคนนี้หมายความว่าอะไร?

ความรู้สึกตอนนี้กลายเป็นเป็นเดือดเป็นร้อนแทนชมพูขึ้นมาอีก?

ผู้หญิงคนนี้เป็นบุคคลที่มีความขัดแย้งกันจริงๆ！

แม้ว่าจะคิดเช่นนี้ แต่กานต์กลับไม่ได้พูดอะไรออกมาอีก

ชมพูที่อยู่ด้านนอกคงจะเสียใจจนถึงขีดสุดแล้วจริงๆ ตอนแรกร้องไห้อย่างอดกลั้น ต่อมาเสียงดังมากขึ้นเรื่อยๆ สุดท้ายยอมละทิ้งศักดิ์ศรี ร้องไห้ฮือๆเสียงดัง ร้องจนไอราก็ยังรู้สึกแสบร้อนที่ปลายจมูก

หากไม่ใช่เพราะว่ากานต์เป็นคนที่เธอใช้เวลายี่สิบปีถึงจะจีบติด เธอคงจะคิดว่าช่างเถอะ

ในตอนที่ไอราใกล้จะทนไม่ไหวนั้นเอง ด้านนอกสะท้อนเสียงรถขึ้นมาอีกครั้ง จากนั้นสะท้อนเสียงผู้ชายที่คุ้นเคยดังเข้ามา

“เธอร้องไห้อยู่ที่นี่เขาก็มองไม่เห็น ยิ่งไปกว่านั้นต่อให้เห็นแล้วก็ไม่มีทางสงสาร มีความจำเป็นอะไรล่ะ?”

คือนะโม！

ชมพูเดิมทีก็รู้สึกน้อยใจจะตายอยู่แล้ว ได้ฟังนะโมพูดจาเช่นนี้ ยิ่งน้อยใจเข้าไปอีก

“นายหุบปาก！ออกไป！ให้ฉันอยู่เงียบๆคนเดียวสักพักได้หรือเปล่า?”

“เธอนั่นคือเงียบหรอ? ชมพู เธอมีประโยชน์หน่อยได้ไหม? คนอื่นไม่ชอบเธอก็ต้องทรมานตัวเองเช่นนี้หรอ? เขาไม่ชอบเธอ ไม่ใช่เพราะว่าเธอไม่โดดเด่น แต่เป็นเพราะพวกเธอสองคนไม่มีวาสนาต่อกัน ในเมื่อไม่มีวาสนาทำไมจะต้องฝืนให้ได้มา? ถอยออกมาหนึ่งก้าวแบบนี้ กลับไปเป็นพี่น้องไม่ดีหรอ? กลับไปเป็นเพื่อนร่วมสงครามตลอดทั้งชีวิตไม่ได้หรอ?”

“ไม่ได้！”

ชมพูตวาดขึ้นมาอย่างกะทันหัน

“นายเข้าใจอะไร? นายไม่เข้าใจอะไรเลย！”

“ฉันไม่เข้าใจ แต่ฉันเข้าใจความรู้สึกของคนๆหนึ่งที่แอบรักอีกคน”

มุมริมฝีปากของนะโมยิ้มอย่างขมขื่น

ในเวลานี้เขาไม่ได้มีใบหน้ายิ้มทะเล้นแบบตอนปกติ และก็ไม่ได้มีความเอ้อระเหยลอยชายแบบในก่อนหน้านี้เช่นเดียวกัน แต่กลับเซื่องซึมจนทำให้คนรู้สึกสงสารแทน

ชมพูชะงักเล็กน้อย ราวกับตระหนักถึงอะไรได้ แต่ก็กลับขจัดออกไปโดยจิตใต้สำนึก

“นายรู้ได้ยังไงว่าฉันอยู่ที่นี่?”

“เฮียบอกกับฉัน”

นะโมพูดตามความจริง

ดวงตาของนะโมเปียกชื้นขึ้นอีกครั้ง

“เขาก็แทบอยากจะส่งฉันออกไป จากนั้นจะได้ครองคู่กับไอราอย่างรู้สึกสงบและสบายใจใช่ไหม? เขาฝัน！ฉันจะมีชีวิตที่ไม่ดี！ฉันจะทรมานตัวเอง！ฉันจะไม่ให้เขากับไอรามีความสุข！มีสิทธิ์อะไรฉันเสียใจทุกข์ทรมาน พวกเขากลับได้ดี? มีสิทธิ์อะไรตัวเขาเองได้รับความสุข กลับผลักฉันให้กับนาย? ฉันเป็นสิ่งของหรอ? หรือว่าของเล่น? เขาไม่เอาก็ผลักฉันให้กับเพื่อนรักที่ดีที่สุดงั้นหรอ?”

คำพูดของชมพูเพิ่งจะร่วงหล่นออกมา นะโมก็หวดหนึ่งฝ่ามือเข้าไปในทันที

หนึ่งฝ่ามือนี้ตบจนชมพูมึนงงไปเลย

เธอน้ำตาซึมมองดูนะโม มองดูชายหนุ่มที่ไม่ใส่ใจอะไรที่สุดในกลุ่มที่ในเวลานี้มองดูตนเองด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความโมโหและความจริงจัง อดไม่ได้ที่จะเอ่ยถาม “นายตบฉัน?”

“ใช่ ฉันตบเธอ！ฉะนั้นเธอถูกตบให้ตื่นแล้วหรือยัง?”

มือของนะโมกำเข้าหากันแน่น

ตบชมพูทำให้เขาทุกข์ใจมากกว่าตบตนเองเสียอีก ทว่าเขาไม่ทำเช่นนี้ไม่ได้

ชมพูในตอนนี้ไม่ปกติแล้วจริงๆ ถึงขั้นคลั่ง เขากลัวจริงๆว่าชมพูจะเป็นเพราะคลั่งในความรู้สึกจนเดินผิดทาง