บทที่ 1755 คุณสงสารเธอ?

กานต์มองดูชมพูเจ็บปวดทุกข์ทรมาน ที่จริงแล้วเขาเองก็รู้สึกแย่เช่นเดียวกัน แม้ว่าจะไม่มีความรู้สึกแบบหนุ่มสาวกับเธอ แต่ยังไงก็เป็นมิตรภาพที่เติบโตมาด้วยกันตั้งแต่เด็ก เห็นชมพูตกสู่วังวนความรู้สึกออกมาไม่ได้ เขาในขณะเดียวกับที่ไม่มีความสามารถเพียงพอที่จะทำอะไรได้ก็ตำหนิตนเองเช่นเดียวกัน ทำไมถึงมองไม่ออกว่าชมพูมีความรู้สึกกับตนเองนะ?

ในด้านความรู้สึกนี้กานต์ก็ยังคงหัวช้า หากไม่มีการตามจีบที่พากเพียรอย่างไม่ลดละในหลายปีมานี้ของไอรา ในใจของเขาก็แทบจะไม่มีคำพูดเกี่ยวกับความรู้สึกเลยแม้แต่น้อย

การมีความรักยุ่งยากมาก และก็เหนื่อยมากเหลือเกิน

เป็นพี่น้องกันดีๆไม่ดีหรอ?

แต่คิดถึงว่าป็นพี่น้องกับไอรา กานต์ก็ต่อต้านโดยจิตใต้สำนึก

ก็ได้ ผู้หญิงคนนั้นราวกับเมล็ดพันธุ์ยังไงอย่างงั้นปลูกอยู่ในใจของเขาแล้ว ทั้งยังไม่ให้สุ้มให้เสียง นี่น่ากลัวจริงๆ

แต่ว่าดีที่เป็นเธอ！

กานต์ใจลอยขึ้นมาเล็กน้อย

ชมพูก็สังเกตเห็นแล้วเช่นเดียวกัน อยู่ๆก็รู้สึกอึดอัดใจ รู้สึกอยู่ในสถานการณ์ที่ยากลำบากขึ้นมาอย่างกะทันหัน

“พี่กานต์ ฉันเกลียดพี่！”

ชมพูพูดจบก็วิ่งออกไป

คิ้วของกานต์ขมวดเข้าหากันแน่น ในใจถอนหายใจออกมา รีบส่งข้อความให้กับนะโมด้วยความรวดเร็ว

“ชมพูถูกกระตุ้นจากฉันทางนี้วิ่งหนีไปแล้ว นายตามไปดู อย่าให้เธอเกิดเรื่อง”

ตอนที่นะโมเห็นข้อความชะงักเล็กน้อย จากนั้นโมโหขึ้นมาในทันที

“เฮีย เฮียรู้ว่าเธอถูกกระตุ้นแล้วยังให้เธอวิ่งออกไป? เฮียคิดยังไงกัน?”

“ฉันไม่ชอบเธอ ก็จะไม่ให้ความหวังใดๆกับเธอแม้แต่น้อย นะโม เธอมีแต่เสียใจถึงขีดสุดอยู่ที่นี่เท่านั้นถึงจะยอมแพ้ฉันไปในที่สุด นายก็ถึงจะได้มีโอกาส ฉันรู้ว่านายสงสารเธอ งั้นก็ไปอยู่เป็นเพื่อนเธอเถอะ นายเป็นน้องเขยฉันก็ยังโอเคอยู่”

เห็นคำพูดของกานต์ นะโมช็อกไปเล็กน้อย หน้าแดงขึ้นมา

เขาคิดมาตลอดว่าความรู้สึกที่เขามีต่อชมพูปกปิดได้อย่างดีมาก คิดไม่ถึงว่ายังคงถูกเฮียดูออกแล้ว

“ขอบคุณครับเฮีย งั้นเฮียก็ทำร้ายเธอให้เต็มที่เถอะ ฉันอยากเห็นเฮียถูกลบทิ้งจากใจของเธอจนแทบจะรอไม่ไหว”

กานต์ขมวดคิ้วขึ้นมาอย่างกะทันหัน

นะโมนี่โง่ไปหน่อยจริงๆ

วางมือถือลงก็ยังคงเป็นกังวลเล็กน้อย

ชมพูขับรถมา ขับรถออกไปภายใต้อารมณ์แบบนี้จะมีอันตรายหรือเปล่า?

หลายปีมานี้น้าพลดีต่อเขาไม่น้อย เขาก็เห็นและปฏิบัติต่อชมพูเป็นเหมือนน้องสาวจริงๆ

ไอราไม่รู้ว่าลงมาจากชั้นบนตั้งแต่เมื่อไร มองดูท่าทีที่ค่อนข้างจะเป็นกังวลของกานต์ ในใจอยู่ๆก็รู้สึกไม่ค่อยสบายนัก แต่ว่าคิดถึงความเชื่อใจและการปกป้องที่กานต์มีต่อตนเองขึ้นมา เธอก็ผ่อนคลายลง

ในเกมความรู้สึกกับชมพูตานี้ เห็นได้ชัดเจนมากว่าเธอชนะแล้ว

ผู้หญิงคนหนึ่งชนะแล้วก็ต้องมีท่าทีและศักดิ์ศรีของผู้ชนะ

เธอเดินเข้าไปจับมือของกานต์เอาไว้ เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนว่า “หากกังวลจริงๆล่ะก็ พวกเราตามเธออยู่ด้านหลังกันเถอะ”

“เธอไม่โกรธ?”

กานต์ประหลาดใจเล็กน้อย

ไอราดีใจขึ้นมาในทันที

มีประโยคนี้ของกานต์ก็พอแล้วไม่ใช่หรอ?

“โกรธอะไร? คุณไม่ใช่บอกว่าเห็นเธอเป็นเพียงแค่น้องสาว? ถ้าเป็นน้องสาวจริงๆ หากเป็นเพราะคุณเกิดอุบัติเหตุขึ้น ในใจของคุณก็คงจะรู้สึกไม่สบายใช่ไหมล่ะ? ฉะนั้นฉันว่าที่พี่สะใภ้คนนี้ก็จะไปเป็นเพื่อนคุณด้วย！”

กานต์มองดูท่าทางที่ทะเล้นของไอรา อดไม่ได้ที่จะยกมุมริมฝีปากขึ้น

“งั้นแบบนี้ก็ไม่มีทางไปซื้อเสื้อผ้าเป็นเพื่อนเธอแล้ว”

“อะไรเรียกว่าไปเป็นเพื่อนฉัน?ไม่ใช่ว่าซื้อเสื้อผ้าให้คุณหรอ? อีกอย่าง เสื้อผ้าจะซื้อเมื่อไรก็ได้ แต่น้องสาวหากในอนาคตแต่งงาน ก็ไม่ได้ติดต่อเท่าไรแล้ว ฉะนั้นคุณในฐานะที่เป็นพี่ชายยังไงก็รีบไปเถอะ”

พูดจบไอราก็ดึงมือของกานต์ออกจากบ้านไป

ชมพูหลังจากที่ออกไปจากที่นั่นอารมณ์กลัดกลุ้มก็ท่วมอยู่เต็มอก ทำให้เธอเหยียบคันเร่งลงไปมิด รถก็เคลื่อนตัวราวกับบินออกไปยังไงอย่างงั้น

กานต์อยู่ที่ด้านหลังขมวดคิ้วเล็กน้อย ก็ได้ยินไอราพูดขึ้น “นั่งให้ดีๆล่ะ”

จากนั้นเธอก็เหยียบคันเร่งมิด รถก็เคลื่อนตัวออกไปด้วยความรวดเร็วเช่นเดียวกัน

กานต์กลับไม่ได้มีปฏิกิริยาตอบสนองที่ใหญ่โตมากนัก เพียงแต่เหลือบมองไปทางไอราแวบหนึ่ง แล้วเอ่ยขึ้นอย่างราบเรียบว่า “ทักษะการขับรถไม่เลว”

“นั่นก็แน่นอนสิ！ฉันน่ะเรียนมากับอาจารย์ที่มีชื่อเสียง ไม่ได้โม้นะ ตอนกลางคืนฉันยังเคยไปเข้าร่วมการแข่งรถ ต่างก็ไม่เคยต่ำไปกว่าสามอันดับแรก สุดยอดล่ะสิ?”