บทที่ 1758 พวกเธอมีค่าอะไร

เห็นท่าทางเสียใจของไอรา กานต์แอบสนุกในใจ แต่ว่าบนใบหน้ากลับเคร่งขรึมสุดขีด ทำไอราตกใจจนต้องรีบเอ่ยปากขอความเมตตา

“คุณอย่าไปหาเรื่องอาจารย์ฉัน คือฉันที่ตามตื๊อให้เขาสอน！”

“ดูการแสดงออกของเธอค่อยว่ากัน กลับบ้านไปจัดการบาดแผลให้ฉันก่อน”

กานต์เอ่ยขึ้นอย่างราบเรียบ ราวกับคนที่ได้รับบาดเจ็บไม่ใช่เขายังไงอย่างงั้น

ไอรารีบเหยียบคันเร่ง ความเร็วรถนั่นกลับทำให้กานต์ต้องขยี้ตามองใหม่อีกครั้ง

รอถึงตอนที่พวกเขากลับถึงบ้าน รถตำรวจก็ได้ไปยังสถานที่เกิดเหตุแล้ว และไอราตอนนี้ก็เกิดความลังเลและลนลาน

“เอ่อ ไม่อย่างนั้นฉันไปส่งคุณที่โรงพยาบาลจะดีกว่า บาดแผลที่ด้านหลังของคุณฉันอาจจะจัดการได้ไม่ดี”

“ลูกสาวของศัลยแพทย์มือหนึ่งระดับโลกรมิดาแม้กระทั่งบาดแผลแค่นี้ก็ยังจัดการได้ไม่ดี?”

กานต์มองเธอแวบหนึ่งอย่างสงบเยือกเย็น คำพูดนี้พูดจนทำให้ไอรารู้สึกขายหน้าเป็นอย่างยิ่ง

“ฉันเรียนกับแม่แค่นิดเดียว ก็แค่รักษาแบบเร่งด่วนยังพอได้ แต่แผ่นหลังของคุณถูกเผาไหม้ไปหมดแล้ว บาดแผลนี้หากจัดการไม่ดีล่ะก็จะติดเชื้อเป็นไข้ กานต์ ฉันไม่ได้มีความสามารถมากขนาดนั้น”

ไอราก็มีดีที่จุดนี้ ตัวเองมีความสามารถมากแค่ไหนก็ทำแค่นั้น หลายปีมานี้นี่ก็เป็นจุดที่เข้าตากานต์มากที่สุด

เขาไม่ไปโรงพยาบาลก็เพียงแค่หลีกเลี่ยงความยุ่งยากวุ่นวาย แต่ตอนนี้ได้ยินไอราพูดเช่นนี้ ทั้งยังเห็นท่าทางที่แทบจะใกล้ร้องไห้ออกมาแล้วของไอรา เขาจึงได้ถอนหายใจออกมาพร้อมกับเอ่ย “ก็ได้ เขื่อฟังเธอ”

“ฉันโทรหาชมพู”

คำพูดของไอราทำเอากานต์มึนงงไปเลย

“เธอโทรหาชมพูเรื่องอะไร?”

“คุณอยู่ที่เมืองหลวงก็ไม่ได้มีญาติหรือเพื่อนอะไร หลายปีมานี้ตระกูลธนเกียรติโกศลดีกับคุณมาก ฉะนั้น…”

กานต์เข้าใจความหมายของไอราในทันที

เด็กคนนี้ช่างทำให้คนรู้สึกสงสารเหลือเกินจริงๆ

เขายื่นมือออกไปลูบศีรษะของไอราเบาๆ รู้ว่าเธอถูกตัวเองทำให้ตกใจจะแย่แล้ว และก็ตำหนิตัวเองเป็นอย่างมาก แต่ว่าความรู้สึกนี้ทำไมถึงได้หวานขนาดนั้นกันนะ?

“เธอลืมแล้วหรอ แม่ฉันพ่อฉันต่างก็มาที่เมืองหลวงแล้ว โทรหาแม่ฉันเถอะ”

ไอราชะงักเล็กน้อย

โทรหานรมน?

อยู่ๆเธอก็มีความรู้สึกอึดอัดแบบสะใภ้น่าเกลียดเจอพ่อปู่แม่ย่าขึ้นมา

“ฉัน…”

“ช่างเถอะ ฉันโทรเองก็แล้วกัน”

กานต์รับโทรศัพท์มาจากไอรา โทรหานรมนในทันที

“แม่ ผมอุดอู้นิดหน่อย ออกไปแข่งรถ เจอเข้ากับอุบัติเหตุรถคว่ำ ตอนที่ช่วยคนได้รับบาดเจ็บนิดหน่อย แม่มาโรงพยาบาลดูผมหน่อยสิ”

ได้ยินกานต์พูดเช่นนี้ ไอราก็เบิกตาโพลงในทันที

ผู้ชายบ้าคนนี้ออกรับผิดแทนเธอ?

ทั้งๆที่คนที่เล่นแข่งรถคือเธอ ทั้งๆที่คนที่จะช่วยชีวิตคนก็คือเธอ ทำไมถึงได้…

ชั่วพริบตาจมูกก็เริ่มแสบร้อน รอบดวงตารู้สึกขมขื่น

ไอราแหงนหน้ามองเพดานอย่างกะทันหัน ในใจกลับถูกสิ่งที่เรียกว่าความหอมหวานยัดเต็มทีละนิด

จีบผู้ชายบ้าคนนี้มายี่สิบปี มักจะรู้สึกว่าเขาคือก้อนหินที่อยู่ในส้วมหลุม ทั้งเหม็นทั้งแข็ง ยิ่งไม่เข้าใจว่าอะไรที่เรียกว่าบุรุษควรทะนุถนอมอ่อนโยนต่อสตรี ทว่าหลังจากที่มั่นใจในความสัมพันธ์กับเขาแล้ว ทำไมถึงได้รู้สึกว่ากานต์ก็ยังเป็นคนๆนั้น แต่ดูเหมือนหัวใจกลับเปลี่ยนแล้วล่ะ?

คิดไม่ถึงว่าเขาจะออกรับผิดแทนเธอ！

นี่ช่างทำให้คนรู้สึกเหลือเชื่อจริงๆ

ในใจของไอราคิดอย่างไรกานต์ไม่รู้ แต่หลังจากที่วางสายลงก็เห็นท่าทีที่ซาบซึ้งของไอรา กานต์รู้สึกละอายใจขึ้นมาอย่างกะทันหัน

หลายปีมานี้ดูเหมือนรุนแรงโหดร้ายกับเธอมากเกินไปหน่อย?

“เธออย่าร้องไห้นะ ฉันโอ๋เด็กผู้หญิงไม่เป็นหรอก”