บทที่ 1759 ใช้เงินพูดคุย

คำพูดนี้พูดอย่างทรงพลัง และเต็มไปด้วยจิตสังหาร จนทำให้พริมรตารู้สึกตกใจ

เธอรีบเข้าไปข้างหน้าหนึ่งก้าวขวางไว้ที่ด้านหน้าของกันติมา เอ่ยถามเสียงแหลมด้วยความหวาดกลัว “คุณคิดจะทำอะไร? พี่กานต์ถึงอย่างไรก็เป็นทหาร คุณแบบนี้จะทำให้เขาลำบากได้”

“โอ๊ะ อ้าปากก็พี่กานต์หุบปากก็พี่กานต์ ไม่รู้ว่าพี่กานต์ของคุณคือคนที่มีเจ้าของหรอเปล่า? เข้าหามาเป็นมือที่สามก่อนขนาดนี้ ยังแทบอยากจะตีกลองป่าวประกาศ คือประเพณีนิยมของสังคมเปลี่ยนไปแล้ว? หรือว่าตัวคุณเองหน้าด้านจนเกินไป?”

คำพูดนี้ของไอราระดับเสียงก็ไม่ได้ต่ำ ดึงดูดสายตาเหลียวมองของคนจำนวนมากในชั่วขณะ

พริมรตารู้สึกบนใบหน้าแสบร้อนขึ้นมาในทันที

“นี่คุณ ทำไมถึงได้พูดจาหยาบคายขนาดนี้? พี่กานต์คนที่ดีขนาดนั้นทำไมถึงได้หาแฟนอย่างคุณแบบนี้?”

“ฉะนั้นล่ะ? เขาควรจะหาแฟนแบบไหน? ดอกบัวขาวอย่างคุณ?”

ไอราแสดงการหัวเราะอย่างประชดประชันออกมาทางจมูกต่อคำกล่าวโทษของพริมรตา

ล้อเล่นน่า

กานต์เป็นผู้ชายที่เธอตามจีบมายี่สิบปีถึงจีบติด จะเป็นเพราะประโยคสองประโยคของเธอก็ยอมปล่อยออกไป？

เธอแม้แต่ชมพูยังไม่กลัว เธอพริมรตานับว่าเป็นอะไร

คำพูดของไอราทำพริมรตาโมโหจนแทบจะเป็นลมสลบลงไป เพิ่งคิดจะแสดงความน่าสงสารต่อ ก็ได้ยินเสียงในลำคอที่ใสชัดและมีความเยือกเย็นดังเข้ามา

“ไอราพูดถูก สะใภ้ตระกูลโตเล็กของฉันก็ควรจะเผด็จการบ้าอำนาจ”

นรมนย่างเท้าเดินเข้ามา ด้านหลังตามมาด้วยบุริศร์ที่นิ่งสงบ

ไอราเปลี่ยนสีหน้าในทันที เดินเข้าไปด้วยรอยยิ้ม

“ลุงบุริศร์ ป้ามน พวกท่านมาแล้วหรอคะ?”

พริมรตามองไปตามเงาร่างของไอรา ก็เห็นคนวัยกลางคนสองคนที่บุคลิกลักษณะดีมากกำลังเดินมาทางนี้

แม้จะพูดว่าเป็นวัยกลางคน แต่ผู้ชายหล่อ ผู้หญิงสวย วันเวลาไม่ได้เหลือทิ้งร่องรอยอะไรไว้บนใบหน้าของพวกเขา กลับทำให้คนยิ่งดูมีเสน่ห์ของความเป็นผู้ใหญ่มากขึ้นแทนเสียด้วยซ้ำ

พริมรตากุมมือของกันติมาเอาไว้อย่างวิตกกังวล

กันติมามองดูการแต่งกายของพวกเขาก็อดไม่ได้ที่จะหรี่ตาลง

ตอนที่นรมนกับบุริศร์เห็นไอราสายตาอบอุ่นขึ้นมาเล็กน้อย

“ไอรา กานต์เป็นยังไงบ้างแล้ว?”

“ยังปฐมพยาบาลอยู่ด้านในค่ะ แผ่นหลังได้รับบาดเจ็บแล้ว เพราะว่าน้ำมันรถระเบิด บาดแผลอาจจะมีการติดเชื้อและหายช้า ป้ามน ขอโทษนะคะ เป็นเพราะหนูคนเดียว…”

“เอาล่ะจ้ะ กานต์เด็กคนนั้นหนังหนา ไม่ได้อ่อนแอขนาดนั้นอย่างที่หนูคิด ขอเพียงแค่หนูไม่เป็นห่วงสงสาร ฉันก็ไม่ไปเป็นห่วงสงสารเขาหรอก”

นรมนแม้ว่าจะพูดเช่นนี้ แต่สายตายังคงมองไปทางห้องฉุกเฉินอยู่แวบหนึ่ง

ลูกชายที่ตนเองให้กำเนิดจะไม่เป็นห่วงสงสารได้ยังไงกัน？

บุริศร์เดินขึ้นมาข้างหน้า ตบไหล่ของนรมนเบาๆพร้อมกับเอ่ย “ไม่เป็นไรหรอก ไม่ต้องเป็นกังวล”

“อือ”

จากนั้นทั้งสองคนถึงได้มองไปทางพริมรตากับกันติมา

สายตาของบุริศร์แหลมคมมากจนเกินไป ความน่าเกรงขามของผู้มีอำนาจเหนือกว่าทำให้พริมรตาตกใจจนแทบจะยืนไม่อยู่ และในใจของกันติมาก็กำล้งเต้นตุ๊มๆต่อมๆเช่นเดียวกัน

ผู้ชายคนนี้มองดูก็รู้ว่าเป็นพวกที่ยุแหย่ไม่ได้

เธอลังเลอยู่ไม่รู้ว่าควรจะพูดอะไร นรมนก็เอ่ยปากขึ้นมา

“พวกคุณเป็นใครน่ะ? มีความสัมพันธ์อะไรกับลูกชายฉัน?”

ที่จริงนรมนได้เดาออกถึงสถานะของพวกเธอแล้ว ก่อนหน้านี้เป็นเพราะความผิดพลาดของกานต์ ความรู้สึกที่นรมนมีต่อสองแม่ลูกคู่นี้ที่จริงแล้วก็ยังคงเห็นใจและรู้สึกผิดเป็นอย่างมาก แต่คิดไม่ถึงว่าลับหลังจะมีโฉมหน้าเช่นนี้

ดูท่าเด็กผู้หญิงคนนี้ยังคิดจะตามตอแยลูกชายของเธอ?