บทที่ 1767 น้ำทะเลแช่สมองของเธอพังแล้ว?

“กานต์ คุณกลับมา！”

ไอราคำรามเบาๆ แต่กลับก็ไม่กล้าเสียงดังมากนัก

นี่กานต์กลับไปจะทำอะไร?

สายฟ้าไม่ได้ยุแหย่ง่ายขนาดนั้น หากเขาถูกคนของสายฟ้าพบเข้า ถึงเวลาตัวคนเดียวจะทำอย่างไร?

ไอราคิดถึงตรงนี้ก็จะย้อนกลับไป กลับถูกสิงหราชดึงแขนไว้ในทันที

“นายหญิง คุณกานต์บอกเอาไว้แล้วว่าให้ผมส่งคุณไป”

“ปล่อย！”

ไอราไม่เคยเห็นสิงหราชมาก่อน แต่จากคำเรียกขานที่เขามีต่อกานต์ก็รู้ได้ว่าเขาคือข้ารับใช้ตระกูลโตเล็ก

สิงหราชกลับเอ่ยขึ้นอย่างไม่สะทกสะท้านเลยแม้แต่น้อย “ผมเชื่อฟังเพียงแค่คำสั่งของคุณกานต์เท่านั้นฉะนั้นนายหญิงขออภัยครับ！”

พูดจบสิงหราชก็น็อคไอราจนสลบไป นำเธอลากเข้าไปในเฮลิคอปเตอร์ มองดูทิศทางของทะเลใหญ่อีกทีจากนั้นขับเฮลิคอปเตอร์ไปอย่างไม่ลังเลหันหลังกลับมา

กานต์กลับมาถึงใต้เรือกลไฟของสายฟ้า ปีนขึ้นไปด้วยความรวดเร็ว ปล่อยระเบิดทิ้งไว้ในตำแหน่งที่หลบซ่อนสองสามจุด จากนั้นจากไปอย่างไร้ซุ่มไร้เสียงอีกครั้ง

มุมริมฝีปากของเขายกขึ้นเป็นรอยยิ้มที่เลือดเย็น

กล้าวางแผนทำร้ายเขา ปล้นผู้หญิงของเขาไป ก็ต้องจ่ายค่าตอบแทนที่เหมาะสม！

กานต์ออกไปจากตรงนั้นระยะทางหนึ่งด้วยความรวดเร็ว จากนั้นถึงได้หยิบรีโมทออกมาจากกระเป๋าเสื้อผ้า จ่อไปทางเรือกดปุ่มลงไป

เสียงระเบิดก้องกังวาล เมฆรูปเห็ดสีดำก็กระจายเต็มบนพื้นผิวทะเล

สายฟ้าถูกแรงสั่นสะเทือนจนต้องกระโดดทะเลเอาชีวิตรอด กลับโมโหเรื่องนี้จนแทบจะสลบลงไป

“ใคร? ใครระเบิดเรือกลไฟของฉัน? องค์หญิงไอราล่ะ? ตัวเธอจะเกิดอะไรขึ้นไม่ได้！”

แต่ความหวาดกลัวที่แรงระเบิดดึงดูดเข้ามาทำให้คนที่อยู่บนเรือไม่ฟังคำสั่งเลยแม้แต่น้อย ต่างฝ่ายต่างหนีเอาชีวิตรอด

สายฟ้าจ้องเขม็งไปที่ฉากนั้น โมโหจนร้อนรนจนปัญญา ทำได้เพียงไปจากที่นี่ก่อนชั่วคราวเช่นเดียวกัน

หลังจากกานต์ระบายความแค้นเรียบร้อยก็ขึ้นฝั่งในเขตพื้นที่ทะเลที่อยู่บริเวณใกล้เคียง วินาทีแรกก็ติดต่อสิงหราช。

“มารับฉันที่นี่！”

กานต์ส่งตำแหน่งที่ตั้งให้กับสิงหราช。

สิงหราชยังไม่ทันจัดการที่ทางกับไอราให้เรียบร้อยก็ได้รับคำสั่งจากกานต์ รู้สึกนับถือกำลังการเคลื่อนไหวของกานต์เป็นอย่างยิ่ง รีบกลับเส้นทางการบินกลับไปถึงตำแหน่งที่ตั้งของกานต์

คนกลุ่มหนึ่งออกจากทะเลหลวงไปอย่างรวดเร็ว

กานต์มองดูท่าทางสลบไสลของไอรา อดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้วเล็กน้อย

“นายทำเธอสลบไป?”

“นายหญิงไม่ยอมจากไป จะตามคุณไปให้ได้ ผมกลัวทำเรื่องของคุณกานต์เสีย จึงจำเป็นต้องทำเช่นนี้”

สิงหราชพูดด้วยท่าทีที่เหมาะสม

ดวงตาของกานต์เป็นประกายขึ้นเล็กน้อย ความรู้สึกที่แปลกประหลาดหมุนวนอยู่ภายในดวงตาของเขา จากนั้นเอ่ยอย่างราบเรียบว่า “ครั้งหน้าอย่าทำอีก”

“ครับ”

กานต์กอดไอราเข้ามาในอ้อมแขน หาเข็มเงินออกมาจากในกระเป๋าเป้พกติดตัว แทงลงไปเข็มหนึ่งบนจุดชีพจรบางแห่งของไอรา ไอราร้องโหยหวนฟื้นขึ้นมาในทันที

“สารเลว！แกกล้าทำฉัน！”

ความทรงจำของไอรายังหยุดอยู่ที่ฉากนั้นก่อนหน้าที่จะสลบ ตาของเธอยังไม่ทันลืมขึ้นก็ลงมือไปทางข้างกาย ถูกกานต์รั้งเอาไว้ในทันที

“เพิ่งฟื้นขึ้นมา โวยวายอะไร?”

ได้ยินเสียงที่คุ้นเคย ไอราอดไม่ได้ที่จะชะงักเล็กน้อย จากนั้นถึงได้มองชัดเจนว่าคนที่อยู่ด้านหน้าเป็นใคร แต่กลับเอ่ยถามขึ้นอย่างเป็นกังวล “คุณได้รับบาดเจ็บหรือเปล่า? คุณกลับไปทำอะไร?”

“ระเบิดเรือ！”

สองคำสั้นๆกลับแสดงนิสัยและอารมณ์ของกานต์ออกมาให้เห็นเต็มตา

ไอราหัวเราะขึ้นมาอย่างกะทันหัน