บทที่ 1768 ผู้ชายที่ตัวเองเลือก จะยังไงก็ต้องทน

เห็นไอราสภาพนี้ ความไม่สบายใจและความกังวลในใจของกานต์ถึงได้ผ่อนคลายลงมาหลายระดับ

เหอะ！

ให้เขากังวลตั้งนานขนาดนั้น ตอกกลับเธอไม่กี่ประโยคก็ทนไม่ไหวแล้ว?

ดูเธอต่อไปยังจะกล้าดำเนินการด้วยตนเองคนเดียวอยู่หรือเปล่า

กานต์ในใจกำลังคิด กลับคิดไม่ถึงว่าไอราจะปล่อยแขนตนเองไปเลย นั่งอยู่ที่ห้องโดยสารทางนั้นเงียบๆคนเดียว มองไปยังฟ้าใสเมฆขาวที่อยู่ด้านนอก เงียบลงมาอย่างกะทันหัน

ไอราที่เงียบลงมาทำให้คนรู้สึกถึงความเศร้าโศก บรรยากาศที่พูดไม่ออกก็ค่อนข้างที่จะน่าอึดอัดเช่นเดียวกัน

“หิวไหม？จะกินอะไรหน่อยหรือเปล่า?”

กานต์ทำลายบรรยากาศที่แปลกประหลาดแบบนี้ก่อน

ก็แค่ตอกกลับเธอ?

ถึงขนาดนั้นเลยหรอ?

ปกติไม่ใช่คนที่แกร่งกล้ามากคนหนึ่ง?

กานต์เห็นไอราไม่มีปฏิกิริยาตอบสนอง นำคุกกี้บีบอัดที่อยู่ในกระเป๋าเป้ยื่นส่งให้เธออีกครั้ง เกือบจะชนเข้าที่บนใบหน้าของไอรา

ไอราขมวดคิ้วเล็กน้อย ถือว่ามีความรู้สึกขึ้นมาหน่อยแล้ว

“ฉันไม่กิน ไม่อร่อยจะตาย”

“มีให้กินก็ไม่เลวแล้ว ยังเลือกมากอีก”

กานต์พูดจบก็แกะคุกกี้บีบอัดออก คิดไม่ถึงว่าจะอาศัยโอกาสที่ไอราไม่ระวังยัดเข้าไปในปากของเธอ

“แค่กๆ！กานต์ นี่คุณจะลอบฆ่าหรอ? ฉันรู้ว่าในใจของคุณมีความโกรธ โกรธที่ฉันไปไม่ลา โกรธที่ฉันเผชิญอันตรายตัวคนเดียว โกรธที่ฉันปิดบังคุณบางเรื่อง แต่คุณก็…”

“เธอคิดมากไปแล้ว ทำไมฉันต้องโกรธล่ะ? มีส่วนเกี่ยวข้องกับฉันหรอ?”

กานต์ตัดบทไอราไปในทันที นำแก้วน้ำร้อนยัดใส่เข้าไปในมือของเธออีกครั้ง เอ่ยขี้นอย่างเยือกเย็นว่า “ไม่กินก็อ้วกออกมา ฉันไม่ได้นอนทั้งคืน จะพักผ่อนแล้ว”

พูดจบกานต์ก็นั่งลงไปที่ด้านข้าง ปิดตาลงดูเหมือนหลับแล้วจริงๆ

อารมณ์ทั้งหมดของไอราต่างก็ค้างอยู่ในลำคอ กลืนไม่เข้าคายไม่ออก

ผู้ชายบ้านี่จงใจชัดๆ！

เขาก็คือกำลังโกรธ！

ตามจีบผู้ชายบ้านี่มายี่สิบปี หากยังไม่รู้ว่าตอนนี้เขากำลังโกรธอีก ยี่สิบปีนี้ของเธอก็เสียเปล่าแล้ว

ลำคอถูกคุกกี้บีบอัดยัดจนสำลักอย่างหนัก

ไอราหอบหายใจด้วยความโกรธหยิบแก้วน้ำชึ้นมากรอกเข้าไปในปาก

คุกกี้ในที่สุดก็ไหลตามลงไป แต่ความโมโหที่อยู่ในใจนั้นกลับยังไงก็ไม่จางหาย

เธอคือปิดบังกานต์บางเรื่อง เธอคือไปไม่ลา ยังถูกคนลอบวางแผนอีก แต่ว่าเธอคือเด็กผู้หญิงคนหนึ่งนะ！

กานต์ชายหนุ่มร่างใหญ่คนนี้หรือไม่ควรให้โอกาสเธอในการอธิบายหน่อยหรอ?

แกล้งหลับใครทำไม่เป็นน่ะ?

เธอยังไม่อธิบายเลยนะ

อัดอั้นตันใจให้ตายเจ้าบ้านี่！

ไอราหอบหายใจด้วยความโมโหกินคุกกี้บีบอัดที่อยู่ในมือจนหมด ไม่เหลือให้กับกานต์แม้แต่นิดเดียว

กินเสร็จถึงได้รู้สึกแน่นมาก

หากเป็นเวลาปกติเธอจะต้องกินไม่ลงอย่างแน่นอน แต่ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าวันนี้เป็นเพราะถูกกานต์กระตุ้นเข้าให้ หรือว่าหิว คิดไม่ถึงว่าแม้แต่น้ำร้อนนี่ก็ดื่มไปไม่น้อย

ไอราเรอเพราะความอิ่มออกมา จากนั้นนำแก้วน้ำวางไว้ที่ด้านข้าง นี่ถึงได้พบว่านี่เป็นแก้วน้ำของกานต์

ก็หมายถึงว่าเธอใช้แก้วน้ำของกานต์ดื่มน้ำไปครึ่งค่อนแก้วแล้ว?

“ถุยๆๆ！”

ไอรามีปฏิกิริยาตอบสนองกลับคืนมารีบถุยน้ำลายไปหลายคำ ก็ได้ยินกานต์เอ่ยขึ้นอย่างราบเรียบว่า “กินน้ำลายของฉันเข้าไปหมดแล้ว คราวนี้ถึงคิดขึ้นมาได้อ้วกออกมาสายเกินไปหน่อยหรือเปล่า?”

“แม่ง กานต์คุณอย่าทุเรศขนาดนี้ได้หรือเปล่า?”

“ฉันทุเรศ?”

ดวงตาของกานต์ลืมขึ้นมาอย่างกะทันหัน ดวงตาเฉี่ยวคมที่งดงามคู่นั้นในเวลานี้เต็มไปด้วยความน่าเกรงขาม ทำให้ไอราขี้ขลาดขึ้นมาในชั่วขณะ

“เดิมที ก็ไม่ใช่หรอ”