บทที่ 1769 คุณเล่นฉัน

ผู้ชายบ้านี่ยังเป็นคนอยู่หรือเปล่า?

ไอรารู้สึกสับสนขึ้นมาอย่างกะทันหัน นี่ก็คือผู้ชายที่เธอตามจีบมายี่สิบปี?

แม่งจริงๆ…

ช่างเถอะ ไม่สามารถบรรยายได้แล้ว พูดรุนแรงเกินไปเธอปวดใจ พูดเบาเกินไปก็ไม่ระบายอารมณ์อีกกานต์พูดถูก ผู้ชายเป็นสิ่งที่ตนเองเลือกเอง แบบไหนก็ต้องทน

หลังจากไอราคิดจุดนี้ได้ก็นิ่งเงียบไม่พูดจาแล้ว ราวกับงอนใครยังไงอย่างงั้น ทั้งยังดูเหมือนยอมแพ้โดยสมบูรณ์แบบอีก

เห็นท่าทางเช่นนี้ของเธอ ดวงตาที่เยือกเย็นเล็กน้อยของกานต์ในที่สุดก็มีอุณหภูมิขึ้นมาแล้ว

“ถึงเมืองชลธีเรียกฉัน ฉันงีบสักครู่”

คำพูดนี้คือพูดกับสิงหราช

สิงหราชรีบพยักหน้า เขาก็ถือว่าดูออกแล้ว คุณกานต์แคร์นายหญิงในอนาคตคนนี้จริงๆ ไม่เช่นนั้นก็คงไม่บุกเดี่ยวมาช่วยเธอคนเดียว ก็แค่ค่อนข้างโมโหกับความไม่มีสมองถูกลอบวางแผนของไอรา พูดให้เคลียร์ยังไงก็ส่วนประกอบของความเป็นห่วงมากกว่าหน่อย เกรงว่าการลงโทษเมื่อสักครู่นี้ก็เป็นเพียงแค่พฤติกรรมแข็งกร้าวที่ทำลงไปทั้งหมดเพื่อปลอบประโลมใจที่ไม่เป็นสุขดวงนั้นของตนเองก็เท่านั้น

และกานต์ก็เป็นคนที่ไม่ชอบอธิบายอีก เขาทำได้เพียงเอ่ยกับไอราเบาๆว่า “ตั้งแต่ที่คุณกานต์รู้ว่าคุณเกิดเรื่องก็เริ่มดำเนินงาน ไปสถานที่ฝึกอบรมคนเดียวเลือกผู้ช่วยมาช่วยคุณ ก่อนหน้านี้ผมได้ยินมาว่าคุณกานต์ไม่ยอมรับช่วงต่อกิจการของตระกูล ตอนนี้คุณเกิดเรื่องแล้ว คุณกานต์ไม่พูดอะไรกลับไปที่ตระกูลโตเล็ก ตอนนี้กลายเป็นผุ้นำตระกลู คุณไอรา เมื่อคืนเขานอนไม่ถึงสามชั่วโมง”

คำพูดนี้พูดออกมา ไอรานิ่งอึ้งในทันที

“พูดมาก ตั้งใจขับเครื่องบิน”

คิ้วของกานต์ขมวดเล็กน้อย ฟังไม่ออกว่าคำพูดนี้ดีใจหรือไม่ดีใจ

สิงหราชกับกานต์ร่วมมือกันครั้งแรก สัมผัสกันครั้งแรก กับเจ้านายในภายภาคหน้าคนนี้ก็ค่อนข้างเดาอารมณ์ไม่ออก แต่ว่าที่ตนเองควรพูดก็พูดแล้ว ควรทำก็ทำแล้ว ก็ถือว่าทำหน้าที่ของผู้ช่วยอย่างเต็มที่แล้ว

จนถึงตอนนี้ สิงหราชหุบปากตั้งใจขับเครื่องบิน

ในใจของไอรากลับไม่นิ่งสงบแล้ว

เธอมองดูกานต์ พบว่าผู้ชายคนนี้นัยน์ตาต่างก็เป็นสีทั้งดำทั้งเขียว คิดถึงเงื่อนไขที่ต้องการในการกลับไปยังตระกูลโตเล็กเพื่อรับช่วงต่อคุณกานต์ขึ้นมาอีก จมูกของเธอก็แสบร้อนขึ้นมาอย่างกะทันหัน รอบดวงตาแดงก่ำ

“กานต์ คุณปลดแล้ว?”

ตอนที่พูดคำนี้ ใจของไอราก็รู้สึกทรมาน รู้สึกเจ็บปวดขึ้นมาอย่างกะทันหัน

แม้ว่าเธอจะไม่ได้อยู่ที่กองทัพภาค แต่เธอก็รู้ความรู้สึกที่กานต์มีต่อกองทัพภาค แม้ว่าก่อนหน้านี้เขาก็เคยพูดว่าจะปลด แต่หากไม่มีเรื่องนี้ของตนเอง กานต์ก็ยังคงกำลังลังเลอยู่ใช่หรือเปล่า?

กองทัพภาคสำหรับกานต์แล้วเท่ากับบ้านหลังที่สอง วัยเด็ก วัยรุ่นทั้งหมดต่างก็ใช้ที่กองทัพภาค ถึงขนาดระยะเวลายาวนานกว่าอยู่ที่บ้านตระกูลโตเล็กเสียอีก

มองดูอนาคตที่สดใสของเขา กลับเป็นเพราะเธอพลั้งมือทำร้ายตัวประกัน เพราะว่าเธอทำเรื่องปลดประจำการ?

ไอราอยู่ๆก็รู้สึกว่าตัวเองไม่ใช่อะไรเลยจริงๆ

แม้ว่าจุดเริ่มต้นของเธอจะดี แต่ก็คือเธอที่ทำลายกานต์

ทำลายความฝันของเขา ทำลายอนาคตของเขา ทำลายความศรัทธาทั้งชีวิตของเขา

ไอรารู้สึกกลัวขึ้นมาอย่างกะทันหัน

หลายปีต่อจากนี้หากกานต์มีชีวิตที่ไม่ดีในโลกธุรกิจ จะเสียใจในภายหลังต่อการกระทำทั้งหมดในวันนี้ไหมนะ?

กานต์ฟังออกถึงความทุกข์ทรมานจากข้างในประโยคนี้ของเธอ อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจออกมา ลืมตาขึ้นมาในทันที

“ฉันปลดแล้วไม่เกี่ยวข้องอะไรกับเธอ เดิมทีเรื่องคราวนี้ก็ค่อนข้างยุ่งยาก ฉันเพียงแต่ไม่อยากติดหนี้บุญคุณ ยิ่งไปกว่านั้นพ่อแม่ฉันเธอก็รู้ หลายปีมานี้คาดหวังให้ฉันสามารถกลับไปรับช่วงต่อกิจการครอบครัวมาโดยตลอด พี่ชายฉันหลงใหลวิชาแพทย์ น้องชายทั้งสองยังเด็ก ฉันไม่กลับไปรับช่วงต่อตำแหน่งคุณกานต์ใครมารับช่วงต่อ? อย่าไม่มีอะไรก็มักจะดึงเข้าใส่ตัวเอง ถอยหลังหมื่นก้าวมาพูดถึงแม้ว่าฉันไม่เป็นทหารแล้ว กลับมาเป็นนักธุรกิจ ขอเพียงแค่ฉันอยาก ฉันยังคงสามารถทำได้ถึงผู้ที่โดดเด่นออกมา ความมั่นใจในตัวเองเช่นนี้เธอก็ยังไม่มีให้ฉัน?”

กานต์แม้ว่าจะพูดเช่นนี้ แต่ในใจของไอราก็ยังคงติดขัด จะยังไงก็ไม่จางหายไป

คิดถึงตนเองปรากฏตัวในสถานที่เกิดเหตุลักพาตัว คิดถึงตนเองถูกสายฟ้าจูงจมูก คิดถึงเรื่องต่างๆที่ไม่ยอมพูดออกมาข้างในนั้น ไอราก็ลังเลขึ้นมาแล้ว

“กานต์ ฉันมีเรื่องจะพูดกับคุณ รอกลับถึงเมืองชลธี ฉันจะบอกกับคุณตามต้นฉบับไม่มีแก้ไข”