บทที่ 1771 ก็ไม่ได้ทำเพื่อเธออยู่แล้ว

ทางด้านสายฟ้าก็เอาแต่ไล่ตามอย่างไม่ลดละ มุมปากของกานต์ยกขึ้นเล็กน้อย ในตอนที่บินขึ้นสู่อากาศจึงจงใจผ่อนความเร็วลง

ในที่สุดไอราและสิงหราชก็หายใจหายคอสะดวกเพราะความเร็วที่ลดลงต่ำ ไม่อย่างนั้นพวกเขาคงทนไม่ไหวอ้วกออกมาแน่ๆ

และในตอนนี้เอง ไอราถึงได้ค้นพบว่าตัวตนและโลกของกานต์แตกต่างกับของตัวเองอย่างสิ้นเชิง

แม้ว่าเธอจะเป็นองค์หญิงต่างแดน ที่เคยผ่านเหตุการณ์ไม่คาดฝันมานับไม่ถ้วน แต่กระนั้นเธอก็เพิ่งเคยเผชิญกับเหตุการณ์เสี่ยงเป็นเสี่ยงตายแบบนี้เป็นครั้งแรก

คิดมาตลอดว่าที่ตัวเองตามจีบกานต์เป็นเวลายี่สิบปี ทำให้ตัวเองรู้จักกานต์เป็นอย่างดี แต่กานต์ในชั่วขณะวินาทีนี้กลับดูเปล่งประกายเหมือนเพชร ไม่อาจละสายตาไปไหนได้ ราวกับว่าเขาเกิดมากับท้องฟ้า ราวกับว่าเขามีเครื่องบินเป็นส่วนหนึ่งในร่างกาย

ความคล่องตัวและทักษะเหล่านี้ถ้าไม่ใช่เพราะชอบและฝึกฝนมานานจริงๆก็คงทำไม่ได้

ให้นกอินทรีที่ควรบินว่อนอยู่กลางอากาศ ถลาลงพื้นมาเป็นคนธรรมดามันถูกต้องแล้วจริงๆเหรอ?

เป็นครั้งแรกที่ไอราเกิดคลาแคลงใจกับการตามจีบกานต์ของตัวเอง

กานต์รับรู้ได้ถึงสายตาที่กำลังคิดอะไรในใจของไอรา แต่ตอนนี้เขาไม่มีเวลามาสนใจ ชีวิตของคนสามคนฝากไว้ในมือของเขา เขาจึงทำได้เพียงเอ่ยเสียงเบาว่า “ทิ้งความคิดสับสนวุ่นวายในหัวของเธอไปก่อน รีบส่งข้อความหาคนข้างล่าง ให้พวกเขาล้อมสกัดคนข้างหลังพวกนั้นให้กลับไปไหนไม่ได้！”

“ได้”

ไอราเรียกสติกลับมาอย่างรวดเร็ว

เธอโทรหาชมพูเป็นอันดับแรก เพราะนอกจากเบอร์ของชมพูแล้ว เธอก็ไม่รู้เบอร์คนอื่นเลย เธอมีเบอร์ส่วนตัวของนะโมก็จริง แต่คิดว่าคงไม่เหมาะสมเท่าไหร่ถ้าโทรไป มันก็คงเหมือนกรณีที่กานต์จะรายงานต่อเบื้องบน แต่เลือกโทรหานะโมแทนที่จะโทรหาชมพูนั่นแหละ

เมื่อชมพูเห็นไอราโทรเข้ามาใจจริงแล้วไม่อยากรับ แต่เธอก็รู้ว่าตอนนี้ไอราต้องอยู่กับกานต์แน่ๆ เธอสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ข่มความรู้สึกต่างๆภายในใจเอาไว้แล้วกดรับสาย

“มีอะไร?”

“กานต์บอกว่าให้พวกเธอรีบจัดวางกำลังป้องกัน ล้อมสกัดคนที่ตามพวกฉันมาข้างหลังไว้ อย่าให้พวกเขากลับไปได้”

ส่วนจะล้อมสกัดยังไง เรื่องนี้น่าจะเป็นโค้ดลับที่ชมพูและกานต์เข้าใจร่วมกันอยู่แล้ว ไอราไม่พูดอะไรมาก เพียงแค่ส่งต่อคำสั่งของกานต์ให้อีกฝ่ายทราบ

ชมพูรู้สึกขัดใจ แต่ก็รู้ว่าสถานการณ์กำลังเร่งรีบ จึงเอ่ยว่า “ฝากบอกพี่กานต์สบายใจได้ พวกฉันประจำการแล้ว เรียบร้อยรับรองพี่กานต์ลงจอดได้อย่างปลอดภัยแน่นอน”

“ขอบคุณ”

คำขอบคุณของไอรามันขัดหูชมพูแปลกๆ

“ไม่เป็นไร ก็ไม่ได้ทำเพื่อเธออยู่แล้ว ถ้าไม่ช่เพราะเธอ พี่กานต์ก็คงไม่ต้องมาเจออะไรอย่างนี้หรอก”

คำพูดนี้เหมือนมีมีดทิ่มแทงเข้ามาในหัวใจของไอรา แต่เธอก็ไม่โต้ตอบหรืออธิบายอะไรออกไป เลือกที่จะวางสายไปอย่างใจเย็น

ตอนนี้กานต์เป็นแฟนของเธอแล้ว ในฐานะที่ชมพูเป็นคนแพ้ เธอให้สิทธิ์อีกฝ่ายโกรธและไม่พอใจได้เต็มที่

เมื่อกานต์เห็นไอราวางสาย แล้วจึงพูดว่า “ไปเอาน้ำมาให้หน่อย”

“ได้”

ไอรากลัวว่าเครื่องบินไม่นิ่งแล้วกานต์จะดื่มน้ำลำบาก จึงใส่หลอดลงไปด้วย แล้วยื่นไปตรงหน้ากานต์

สายตาของกานต์จดจ่องอยู่กับเบื้องหน้า ส่วนปากคาบหลอดดูดน้ำ การกระทำและแววตาที่ดูมั่นใจนั้นพลอยทำให้ไอราอุ่นใจไปด้วย

“นายรู้ไหมว่าคนที่ตามเรามาเป็นใคร?”

“ต้องเป็นสายฟ้าแน่นอน ฉันระเบิดเรือของเขา ตอนนั้นคนที่ค้นหาเฮลิคอปเตอร์เหนือท้องทะเลเจอมีแค่ฉัน ถ้าไม่ใช่เขาตามมาแล้วจะเป็นใครไปได้”

กานต์มั่นใจเป็นอย่างมาก