บทที่ 1772 ฉันไม่ขอโทษ

“ฉันไม่ขอโทษ！ความผิดของเธอทั้งนั้น！ถ้าไม่ใช่เพราะเธอ พี่จะออกและทิ้งเราไว้แบบนี้เหรอ? พี่กานต์ พี่ลืมไปแล้วใช่ไหม? พี่เคยพูดว่าจะอยู่ในค่ายทหารไปตลอดชีวิต พี่เคยพูดว่าจะร่วมรบร่วมสู้กับพวกฉันตลอดไป ตอนนี้คืออะไร? พี่ทิ้งพวกเราและหันหลังให้คำปฏิญาณของเราเพียงเพราะผู้หญิงคนเดียว พี่มันสารเลว！”

ชมพูร้องไห้ออกมาทันที

ดวงตาของธเนศพลเริ่มอุ่นร้อน

“ชมพู ขอโทษซะ”

“พ่อ พ่อก็คิดว่าฉันผิดเหรอ?”

ช่วงนี้อารมณ์ของชมพูค่อนข้างดาวน์และกระตุ้นได้ง่ายเป็นพิเศษ

ธเนศพลเคยเห็นลูกสาวตัวเองแอบร้องไห้อยู่ในห้องคนเดียวไม่ใช่แค่ครั้งสองครั้ง เขาเองก็สงสาร แต่เขารู้ว่าการจะอยู่หรือไปมันล้วนแล้วแต่เป็นการตัดสินใจของกานต์คนเดียว ไม่จำเป็นต้องมารับผิดชอบใครเหมือนอย่างที่พูดมา

การกระทำของชมพูมันเข้าข่ายบังคับฝืนใจคนอื่น

แม้ว่าเธอจะเป็นอย่างนี้เพราะว่ากานต์ แต่ยิ่งเป็นแบบนี้มากเท่าไหร่ ก็จะยิ่งทำให้กานต์หนีไปไกลจากเธอมากเท่านั้น

นัยน์ตาของธเนศพลเต็มไปด้วยความรู้สึกอ่านยาก

กานต์กลับพูดออกมาเสียงเย็นว่า “ฉันเห็นเธอเป็นน้องสาว แต่น้องสาวของฉันไม่มีทางไร้มารยาทแบบนี้ อีกอย่างทุกๆการตัดสินใจของฉันไม่เกี่ยวกับไอราเลยสักนิด เธอจะโกรธไอราเพราะฉันมันไม่ถูก อีกอย่างเธอยังลงไม้ลงมือกับไอราอีก ชมพู หลายปีที่ผ่านมาเป็นเพราะฉันตามใจเธอมากเกินไปจนเธอกลายมาเป็นแบบนี้เหรอ? ถ้าใช่ งั้นก็คงเป็นความผิดของฉัน หลังจากนี้ฉันจะลดๆลงบ้างก็แล้วกัน และฉันก็หวังว่าเธอจะอยู่ให้ห่างจากฉันหน่อย เพราะถึงยังไงครูอย่างฉันก็คงสอนนักเรียนให้เป็นคนดีไม่ได้ จะได้ไม่เป็นที่น่าขายหน้าของเธอกับตระกูลธนเกียรติโกศลของพวกเธอ”

คำพูดนี้ค่อนข้างแรง แม้แต่ธเนศพลยังถูกเหมารวมไปด้วย แม้ว่าจะไม่ได้เอ่ยชื่อเสียงเรียงนาม

คนอายุเยอะอย่างธเนศพลอดที่จะหน้าม้านไม่ได้

“อะแฮ่มๆ กานต์ ชมพูถูกฉันตามใจจนเสียนิสัย เดี๋ยวฉันขอโทษไอราเอง”

ธเนศพลมองมาที่ไอราพร้อมยิ้มตาหยี

แม้ว่าเริ่มแรกไอราจะรู้สึกว่าเป็นเพราะตัวเองทำให้กานต์ต้องตัดใจออกจากค่ายทหาร แต่นั่นมันก็เป็นเรื่องของเธอกับกานต์แค่สองคน ไม่เกี่ยวกับคนอื่น คนอื่นไม่มีสิทธิ์มาสงสัยอะไรทั้งนั้น อีกอย่างที่ชมพูลงไม้ลงมือกับเธอมันก็ทำให้เธอโกรธมากจริงๆ

พอตอนนี้ผู้ใหญ่อย่างธเนศพล กล่าวขอโทษเธอด้วยตัวเองคงเพราะอยากไว้หน้าเธอ แต่นี่ไม่ใช่การเอาสถานะเข้าข่มหรอกเหรอ?

ถ้าเธอรับคำขอโทษ ก็คงรู้สึกเหมือนตัวเองถูกเอาเปรียบ แต่ถ้าไม่รับ คนในเหตุการณ์ก็จะพากันคิดว่าเธอไม่รู้จักกาลเทศะ แถมยังสร้างปัญหาให้กานต์สินะ?

ในหัวของไอรามีหลากหลายอารมณ์ จากนั้นก็ได้ยินกานต์เอ่ยพูดอย่างเนิบนาบว่า “ไอราคือองค์หญิงต่างแดน ยโสโอหัง เอาแต่ใจแบบนี้มาตั้งแต่เด็กๆ ถึงเธอจะชอบผม ก็ไม่มีความจำเป็นต้องทำอะไรที่ลำบากใจตัวเอง มันไม่ใช่นิสัยของเธอ ฉะนั้นน้าพลครับ คำขอโทษของน้าไม่มีผลต่อเธอหรอก อีกอย่างใครเป็นคนทำคนนั้นก็ต้องขอโทษไม่ใช่เหรอครับ? เรื่องนี้ขอโทษแทนกันได้ด้วยเหรอ? อย่างนี้ ถ้าผมผลักชมพูบ้าง แล้วให้พ่อผมมาขอโทษ ก็ได้เหมือนกันใช่ไหมครับ?”

เมื่อคำพูดนี้ถูกพูดออกมา สีหน้าของชมพูก็พลันซีดขาวราวกระดาษ

กานต์สวนกลับการกระทำของธเนศพล ไม่ได้สนใจมิตรไมตรีของทั้งสองครอบครัวที่มีมาตลอดหลายปีเลยสักนิด

ชมพูรู้สึกเสียใจขึ้นมาในทันที

“พี่กานต์ ถึงยังไงพ่อฉันก็ถือเป็นผู้หลักผู้ใหญ่ พี่ถึงกับพูดอย่างนี้กับพ่อฉันเพียงเพราะผู้หญิงที่เป็นคนนอกคนนี้เลยเหรอ?”

“คนนอกที่เธอพูดถึงบังเอิญเป็นคนในสำหรับฉันน่ะสิ มากไปกว่านั้นคือเป็นคนในครอบครัวของฉัน！เธอน่าจะรู้ ฉันเข้าข้างคนของฉันมากที่สุด ไม่ว่าไอราจะทำผิดหรือถูก ตราบใดที่เธอมีความสุข ต่อให้ต้องแหวกฟ้าออกฉันก็เต็มใจที่จะตามใจเธอ คนอื่นไม่มีสิทธิ์มาพูดอะไรทั้งนั้น！เข้าใจไหม?”

กานต์ในเวลานี้ราวกับเป็นคนแปลกหน้าที่ชมพูไม่รู้จัก

กานต์ที่เธอรู้จักเป็นคนนิ่งสุขรุมเข้าถึงยากมาตลอด ไม่เคยใส่ใจห่วงใยใครทั้งนั้น เหมือนจะดีกับทุกคน แต่รวมๆแล้วก็ดูออกยากว่าดีกับใครมากเป็นพิเศษ ยิ่งท่าทีปกป้องใครคนหนึ่งอย่างหนักโดยไม่สนถูกผิดเหมือนอย่างตอนนี้ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเลย