บทที่ 1779 จะกินได้หรือยังข้าวน่ะ

สิชาร้องไห้จนเหนื่อย ร้องไห้จนสลบไป

กิจจาถึงได้ขึ้นรถ ขับตรงไปยังที่พักส่วนตัว

เมื่อได้ยินเสียงรถของเขา ก็มีหญิงวัยกลางคนอายุประมาณสี่สิบห้าสิบคนหนึ่งเดินออกมา เมื่อเห็นว่าเป็นกิจจาก็เอ่ยพูดอย่างนอบน้อม “คุณชาย มาแล้วเหรอคะ?”

“แม่บ้านหลิว ตั้งแต่นี้เป็นต้นไปเธอจะมาอยู่ที่นี่ ฝากดูแลครรภ์เธอด้วยนะครับ”

“ได้ค่ะ”

แม่บ้านหลิวไม่ได้ถามว่าผู้หญิงคนนี้เป็นใคร เธอเลี้ยงดูกิจจามาไม่ใช่แค่ปีสองปี ไม่เคยเห็นกิจจาพาผู้หญิงมาที่นี่สักครั้ง แต่กลับพาผู้หญิงแต่งหน้าเข้มจัดและมีกลิ่นเหล้าหึ่งตรงหน้ากลับมาแถมยังท้องอีกด้วย?

ดีไม่ดีเด็กในท้องอาจจะเป็นลูกของกิจจาก็ได้

แม่บ้านหลิวระมัดระวังขึ้นมาในทันที

กิจจามองตามแม่บ้านหลิวพาอีกฝ่ายเข้าไปข้างใน จู่ๆก็รู้สึกงุ่นง่านแปลกๆ เขากระชากคอเสื้อ แล้วหรี่ตาลงเล็กน้อย หันหลังกลับมาก็เห็นผู้หญิงคนหนึ่งยืนอยู่หน้ารถสปอร์ตคันสีแดงไม่ใกล้ไม่ไกล

ผู้หญิงคนนี้คุ้นตาเป็นอย่างมาก แต่กระนั้นกิจจาก็นึกไม่ออกว่าเป็นใคร

“คุณตามผมมาทำไม?”

เขาเป็นคนระวังตัวเก่งมาก ถ้าเกิดมีใครตามมาข้างหลังก็จะสามารถสังเกตได้ในทันที แต่กับผู้หญิงคนนี้เขาดันไม่ทันสังเกต อดที่จะทำให้กิจจาระแวงขึ้นมาไม่ได้

เมื่อเห็นกิจจาระแวง อีกฝ่ายก็ยิ้มออกมาเพียงเล็กน้อย ลักยิ้มที่ปรากฏให้เห็นรางๆทำให้กิจจารู้สึกคุ้นเป็นอย่างมาก

“เรารู้จักกัน?”

“พี่กิจจา ฉันณิตาไง ฉันกลับมาแล้ว”

ณิตายิ้มหวานออกมา แววตาแสนคุ้นเคยทำให้กิจจาชะงักนิ่งไป ต่อมาก็พยายามขุดค้นความทรงจำเกี่ยวกับณิตาในหัวขึ้นมา

ทันใดนั้นเขาก็พลันนึกออกว่าผู้หญิงคนนี้คือใคร

หลานสาวของท่านวินัย！

เป็นหลานสาวแท้ๆของคณบดีคณะแพทย์ ไม่กี่ปีก่อนตอนยัยเด็กนี้ไปเรียนต่างประเทศเขายังได้ไปส่งเธออยู่เลย ได้ยินมาว่าเมื่อก่อนเธอไม่สนใจเรื่องการแพทย์ แต่ก็สอบติดหมอเพราะคนหล่ออย่างเขา แต่ต่อมาจู่ๆก็ได้ไปแลกเปลี่ยนที่ต่างประเทศ

ไม่ได้เจอกันไม่กี่ปี ยัยเด็กนี่เปลี่ยนไปเยอะเหมือนกันนะเนี่ย

ดูสวยและมีเสน่ห์ขึ้นมาก

“โตขึ้นขนาดนี้แล้วเหรอเนี่ย”

“พี่คนหล่อรู้จักหยอกฉันด้วย มีเวลาว่างไหม? ไปทานข้าวด้วยกันสักมื้อเป็นไง?”

ณิตาเอียงคอ น่ารักน่าเอ็นดูเหมือนตอนยังเป็นเด็ก

ความกลัดกลุ้มและหงุดหงิดที่กิจจามีก่อนหน้านี้พลันปลิวหายไปทันที

เขาเดินเข้าไปลูบหัวของณิตา อย่างเป็นธรรมชาติ พลันรู้สึกว่าผมของเธอนุ่มลื่นเป็นอย่างมาก จึงอดที่จะพูดขึ้นมาไม่ได้ว่า “ไว้วันหลังนะ วันนี้ฉันต้องกลับไปทานข้าวกับครอบครัว มาแอดไลน์ไว้ก่อนแล้วกัน เดี๋ยววันหลังฉันเลี้ยงเอง”

“ได้！”

ณิตาไม่ได้แสดงท่าทีผิดหวังออกมา รีบล้วงโทรศัพท์ยื่นคิวอาร์โค้ดให้กิจจาสแกน

เพื่อนในไลน์ของกิจจาไม่ค่อยมีมากเท่าไหร่นัก เขาสนิทกับยัยเด็กนี่มาตั้งแต่เด็กๆ เพราะเธอเหมือนกมลในอดีตมาก เขารู้สึกสบายใจทุกครั้งที่ได้อยู่กับอีกฝ่าย ดังนั้นเขาจึงใส่ใจเธอเป็นธรรมดา

“เพิ่งกลับมาจากต่างประเทศเหรอ?”

“อื้อ”

“ได้กลับบ้านหรือยัง? อาจารย์คิดถึงเธอมากนะ”

คำพูดของกิจจาทำให้รอยยิ้มของณิตาเจื่อนลง แต่กระนั้นก็ยังคงพูดยิ้มๆออกมาว่า “อีกสองสามวันค่อยกลับ ฉันกลับมาเพราะอยากจัดการเรื่องส่วนตัวอะไรนิดหน่อย”

“ถ้าต้องการก็โทรหาฉันได้นะ ฉันจะไปเป็นเพื่อน พอดีเลยฉันเองก็ไม่ได้เจออาจารย์มานานแล้วเหมือนกัน”

“ได้ค่ะ”

ณิตาร่าเริงขึ้นมาในทันที

ทั้งสองคุยกันอีกนิดหน่อย กิจจาก็มองเวลา พบว่ากลับไปตอนนี้น่าจะทันทานข้าว เขาจึงบอกลาณิตา

หลังจากที่ณิตาเห็นกิจจากลับไปแล้ว ก็หันไปมองคฤหาสน์ส่วนตัวที่สิชาเพิ่งถูกส่งตัวเข้าไป ดวงตาคู่สวยพลันแปรเปลี่ยนเป็นเยือกเย็นขึ้นมาในทันที